tom cruise is

een gevaarlijke, arrogante, domme man. ik zal de eerste zijn om te bevestigen dat psychiatrie nog niet zo hele lang geleden een slecht onderbouwde wetenschap was, met veel excessen in de praktijk. de laatste jaren is er echter op het gebied van de biologische psychiatrie enorm veel vooruitgang geboekt, met zeer aansprekende resultaten op allerhande gebieden (let wel, ik propageer hier niet alleen een biologische benadering van psychiatrische problematiek - een juiste behandeling trekt zich niets aan van biologische en psychologische grenzen).

maar als je de man hoort praten over psychiatrie, wat hij vervolgens een pseudo-wetenschap noemt, is het duidelijk dat de man zelf ook psychotisch is (zie ook zijn scientology-fanatisme). hij zeikt actrice brooke shields af omdat ze, om uit een zware postnatale depressie te komen, een anti-depressivum gebruikte. hij noemt haar een drugsverheerlijkster.

als de interviewer bij cnn hem hier vragen over stelt, komt de narcist in cruise volledig naar buiten: "you don't know the history of psychiatry. i do." vervolgens wordt het nog erger, als de interviewer een weerwoord geeft op cruise's tirade tegen ritalin: ""matt, matt, you don't even -- you're glib. you don't even know what ritalin is. if you start talking about chemical imbalance, you have to evaluate and read the research papers on how they came up with these theories, matt, ok. that's what i've done."

en reken maar dat hij het meent: zijn optreden was doorspekt met eng fanatisme, de man had bijna een bezeten blik in zijn ogen. mooie katie holmes doet hem duidelijk geen goed. katie, denk aan je gezondheid en maak dat je wegkomt!

zomer ambient cdr

01. colleen - floating in the clearest night
02. alva noto & ryuichi sakamoto - insen 1
03. brian eno - dunwich beach, autumn, 1960
04. bohren & der club of gore - daumen
05. the dead texan - the 6 million dollar sandwich
06. eluvium - we say goodbye to ourselves
07. harold budd - arabesque 3
08. markus guentner - hotel shanghai
09. stars of the lid - the atomium part 1
10. william basinski - melancholia #2
11. aix em klemm - the girl with the flesh colored crayon

metallicaan

nu ik some kind of monster eindelijk heb gezien - en dus ook alle metallica albums in mijn bezit weer heb beluisterd -, voel ik dat er een flinke beschouwing op touw staat over metallica en mij. ik weet nog niet waar ik de tijd vandaan moet gaan halen, maar het is iets dat eruit lijkt te móeten, voor mijn eigen gemoedsrust. hele theorieën beginnen te borrelen, net zoals subjectivistische analyses van de verschillende periodes. duidelijk is in ieder geval dat het hoofdstuk metallica voor mij nog lang niet gesloten is. het lijkt er trouwens op dat ik st. anger alsnog goed ga vinden, maar zeker weten doe ik het nog steeds niet.

heet...

fuck zeg, wat was het heet de afgelopen week. geen zin om te schrijven. verlammend. gisteren was het gelukkig wat afgekoeld, maar in zaal belgië was daar helaas niets van te merken. sterker nog, ik kan me niet herrinneren dat ik het ooit zo warm heb gehad. samen met hans van km zat ik op het balkonnetje om naar wolf eyes en sunn o))) te zien en horen, waarbij de temperatuur echt wel boven de 40ºc kwam. echt, zelfs tijdens een non-aktiviteit als gewoon op mijn kont zitten, liepen de straaltjes zweet letterlijk van mijn benen af. niet meer normaal.

het kwam wolf eyes en hun muziek bepaald niet ten goede. niet alleen viel de stroom op het podium tot drie keer toe uit, ook de hoogst kille noise deed het niet echt lekker in deze sauna. de ernstig verontrustende muziek - zo nihilistisch en zwart als maar zijn kan - heeft -10ºc nodig om optimaal tot zijn recht te komen. de combinatie van totaal melodieloze ruis, schel gebeuk en de onmenselijke schreeuwpartijen, en de ondraaglijke hitte, maakte het op sommige momenten niet om door te komen. de band was zelf ook niet tevreden trouwens.

de idioten van sunn o))) kwamen zelfs in deze heteluchtoven met hun monnikspijen aankakken. Niet te geloven. hun geluidsgolven kliefden zich op de inmiddels bekende wijze door de hitte heen, zich niets aantrekkend van enig ongemak. op de een of andere manier werkte de hitte bij sunn o))) niet als tegenstander; de riffs leken de hitte te omarmen. toen in de tweede helft atilla cishar zijn zangdrones en chants-grunts kwam toevoegen werd de sfeer zelfs eng en angstaanjagend. de hel was heel dichtbij, zullen we maar zeggen.

het was zwaar, maar hans en ik waren erbij.

oh susanna

even voor de duidelijkheid: lees hier waarom u direct, stante pede en wel nu list of lights and buoys van susanna and the magical orchestra moet gaan luisteren. u wilt toch geen harteloze bastaard zijn? nou dan!

metal up your ass!

ok, je moet even registreren, maar dat is een kleine moeite om een lekker uitgebreide en redelijk pittige metallica-quiz te doen. ik eindigde op 380 punten (van de 500), toch niet slecht vind ik zelf. metal!

ben benieuwd

"david sylvian is currently working on the final mixes of a collaborative album with steve jansen and burnt friedman. the project has yet to be named, but it promises to be an exceptional group album. we will have more news on this release during the coming months. the release date is set for autumn."

(via)

passione!

als je het een beetje hier volgt weet je dat ik grote fan ben van de italiaanse keuken. die mogelijkheden, de vele subtiele smaken, de grote variatie: de beste keuken die er is. ik heb ook een heel aantal goede italiaanse kookboeken ("smakelijk italië" blijft mijn bijbel, wellicht is hij bij de slegte nog wel te vinden) en daar heb ik nu weer een nieuwe aan toegevoegd:



geschreven door gennaro contaldo, een echte italiaan in london (en bekend omdat hij heer oliver heeft opgeleid). en echt: het is een prachtig boek met authentiek italiaanse recepten, ongekunsteld en aards. geen 'bedachte' dingen die tv-koks vaak plegen te maken, maar eerlijke en redelijk simpel te maken dingen als vitello alla genovese (gestoofd kalfsvlees met uien), orata in aqua pazza (zeebrasem met kerstomaatjes), semifreddo di mandorle e cioccolato vianco (semifreddo van amandelen en wiite chocolade) en eenvoudige pastagerechten als tagliatelle con tonno, limone e rucola (pasta met tonijn, citroen en rucola). en die laatste ga ik vanavond maken:

je kookt de pasta en ondertussen maak je de saus door een blikje tonijn (in olijfolie, niet in water) fijn te prakken, om die vervolgens in een pan te doen waar je net wat knoflook hebt gefruit in olijfolie. de rucola (heb ik in eigen tuin, smaakt een stuk sterker dan die in de winkel) even in wat kleinere stukjes trekken en dan samen het rasp en sap van een citroen bij de tonijn en knoflook doen. dit bij de al dente gekookte pasta doen, lekker wat peper en zeezout erop en dan ben je al klaar. zo simpel, zo lekker. dit kan iedereen toch?

het mooie van het boek is ook dat contaldo verhaalt (en verhalen vertellen kan hij goed) over zijn jeugd in een klein dorpje aan de zuid-italiaanse kust, met de heuvels ook vlakbij. mooi om te lezen dat daar de tijd lang heeft stilgestaan en dat ze tot op de dag van vandaag vaak leven van hetgene de zee en het land opbrengt. passione! is een echte aanrader voor de liefhebbers van de authentieke italiaanse keuken.

ik haat volksfeesten

gisteren bij de voorbeschouwing veel last van plaatsvervangende schaamte toen ik het oranjelegioen in vol ornaat bezig zag. wat een walgelijk en vooral stompzinnig gedoe, al geschreeuw en die droogroeikano's etc.

de wedstrijd zelf was op de beste momenten heel redelijk. roemenië was natuurlijk ook maar een zwakke broeder, maar toch: de vechtlust van kuijt is altijd leuk, en van der vaart begint langzaam maar zeker weer zijn oude vorm terug te vinden. hij lijkt fysiek ook beter in vorm dan een paar maanden geleden, dus ik heb er wel vertrouwen in. heb ik ook wel in bommeltje, hoewel hij gisteren erg onopvallend was. ik heb het echt steeds minder in van nistelrode, wat een lelijke voetballer is dat eigenlijk. totaal geen gevoel voor stijl, absoluut geen souplesse, moeizaam gestrompel in plaats van een geren. zijn enige pluspunt is zijn scoringsvermogen, maar als dat niet wil blijft er niets meer over. geef mij maar een voorhoede met van persie en robben op de vleugels (de eerste heeft - gezien zijn passjes - heel goed naar bergkamp gekeken, de tweede is een echte en dus wisselvallige linksbuiten) en kuijt in het centrum, dan gebeurt er tenminste nog wat leuks om naar te kijken. bij nistelrode kreeg ik gistren herhaaldelijk het gevoel van "verlos die jongen toch uit zijn lijden". en als hij nu nog voor elke meter vocht was het geen probleem, maar hij bleef maar balletjes afwachten en de statische spits uithangen. en dat mag alleen als je van basten heet.

voor esthetiek lijkt even minder plaats - hoewel van der vaart en robben hier en daar toch iets durfden te etaleren - maar het noeste werkvoetbal met bij tijd en wijle goed positiespel zou volgend jaar nog wel eens ver kunnen komen.

even een vraagje

en dan specifiek aan de heren omar en vincent, en wellicht ook aan gerard en willem aangezien ik ze tot de kenners reken als het gaat om beats en aanverwanten: waar moet ik lawrence positioneren? na zijn heerlijke tracks op superpitchers today heb ik zijn the night will last forever gedownload, en ik ben zwaar onder de indruk van de aanwezige sferen - die ik nog maar eens als 'dromerig', 'kosmisch' en 'ruimtelijk' wil omschrijven, bij gebrek aan kennis en meer inspiratie. hoe noem je deze muziek eigenlijk? zijn er soortgenoten? want als dat zo is moet ik acuut ook die kant op. schitterende pracht die me nog beter bevalt dan today, want daar staan toch ook wel een paar minder boeiende tracks tussen.

black oni

toch heeft dat wel iets: jarenlang wel bewust zijn dat een band bestaat, maar nooit de moeite nemen om uit te vinden of het misschien wel iets voor je is. ik herinner me nog mijn eerste talk talk ervaring, nu een jaar of twee geleden denk ik. ik schrok me helemaal wezenloos, zo goed vond ik spirit of eden, en even later ook nog laughing stock. deze laatste is inmiddels mijn na één-na-favoriete album ooit, net achter a love supreme van coltrane.

niet dat ik nu precies zo'n zelfde ervaring heb gekregen, maar damn: toen eerdere deze week voor het eerst iets van guapo neerhaalde - onder het mom van "hmm, toch maar es doen" - viel ik ook hier bijkans van mijn stoel. black oni - uitgekomen in maart van dit jaar - blijkt zoveel aspecten te bevatten die helemaal mijn ding zijn: donker sfeertje, dissonante akkoorden, progrock, avantrock, postrock, ambient, uitgesponnen tracks, hardcore-achtige intensiteit. blijkt het al de zesde plaat te zijn van engelse drietal te zijn. waar heb ik al die jaren gezeten? vraag je je dan af.

maar nee, ik ga het me niet langer afvragen, ik ga gewoon verder met genieten. guapo lijkt een welhaast perfecte band voor bas, dus ze zijn nog lang niet van me af.

aanpassen

zo, niets leuker dan lijstjes aanpassen. mijn lijst met 2005 toppers is behoorlijk aan verandering onderhevig. zo heb ik er untilted van autechre instaan, maar ik draai hem nu al nauwelijks meer. geen goed teken, en dat bij een plaat die eerder de 'misschien wel beste autechre plaat' noemde. het kan verkeren.

ook six organs of admittance gaat afvallen. niets mis mee hoor, maar school of the flower is inmiddels niet meer heel erg boeiend.

nieuwkomers: with teeth van nine inch nails. de plaat blijkt verslavend lekker, zo'n erg prettig patatje oorlog dat weliswaar voorspelbaar is maar toch altijd stiekem weer overheerlijk. met afstand mijn meest gedraaid album van de laatste twee weken.

ben trouwens ook aangestoken door het superpitcher-virus (willem is aanstichter): today is een bijna vijf kwartier lange kosmische droomtrip door een utopisch universum. daar doe ik het wel voor!

ook heel fijn: shakey van pit er pat, een beschaafd geschift trio dat het voor elkaar krijgt om de avantprog van de vroege soft machine te koppelen aan de pure pop van pinback. nauwelijks iets bij voor te stellen, zo'n vergelijking, maar potdomme, it's the best i can do right now.

en eindelijk kan ik een earth-album fantastisch vinden! legacy of dissolution is dan ook een remixding, waarbij vooral mogwai en het onvermijdelijke sunn o))) voor de beste interpretaties zorgen. kan ik er trouwens ook even bijzeggen dat ik erg uitkijk naar de nieuwe ginnungagap (remeindre) en vooral de nieuwe drie kwartier durende khanate ep (capture & release, twee 'liedjes').

na wat meer luisterbeurten toch ook besloten fade to white van bj nilsen erbij te zetten. na wat achteraf blijkt een bijna-overdosis aan ambient/drones te hebben gehad in 2004 begint nu eindelijk weer genoeg geduld te ontstaan om er dieper in gaan zitten.

oh ja, rune grammofon lijkt list of lights and buoys van susanna and the magical orchestra alsnog hier te gaan uitbrengen (eigenlijk van vorig jaar). als dat waar is zet ik hem er direct in, want ik heb die fabeltastische plaat pas dit jaar ontdekt. vooral de dolly parton-cover 'jolene' is zo tranentrekkend mooi dat vrijwel alles in de lijst in het niet valt.

kyuss cdr

01. thumb
02. odyssey
03. demon cleaner
04. fatso forgetso
05. catamaran
06. spaceship landing
07. 50 million year trip (downside up)
08. phototropic
09. gardenia
10. el rodeo
11. supa scoopa and mighty scoop
12. whitewater
13. yeah

bedanketen

mijn pa en schoonpa hebben me erg goed geholpen met de nieuwe oprit (erg mooi geworden, dank u), dus heb ik gisteren een luxe etentje gegeven voor mijn ouders en schoonouders. gaat u er maar even voor zitten.

simpel beginnen: een stukje geroosterde ciabatta met daarop een langzaam geroosterde tomaat, volgestopt met knoflook. heerlijk, makkelijk, goeie opening.

daarna hetgene wat het meeste tijd heeft gekost: zelfgemaakte ravioli's. paar weken geleden heb ik een pastamachine gekregen, ik had niet gedacht dat het verschil tussen winkelpasta en zelfgemaakt spul zo groot was. de ravioli's heb ik gisteren gevuld met een mengsel van ricotta, pijnboompitten, basilicum, peterselie, op smaak gebracht met veel nootmuskaat, zwarte peper en zout (hoort eigenlijk parmezaanse kaas bij, maar dat eet bas natuurlijk niet; gebruik dan trouwens minder zout). bij serveren een beetje olijfolie en een lepeltje pesto erbij: geweldig lekker! echt zalig, hoewel het veel werk was. maak ze trouwens niet te lang voordat je ze kookt, want dan gaan ze plakken en gaat de vulling doorlekken en al die shit. niet fijn.

hoofdgerecht: tilapiafilet in folie, met daarin ook nog witte wijn, boter, saffraan, lenteui en peterselie (kwartier in de oven). daarbij geroosterde krieltjes op smaak gebracht met tijm en knoflook (uurtje in de oven), geroosterde groene asperges besprenkeld met balsamicoazijn, en panzanella, een italiaanse salade met tomaten, uien (en wat je verder wil) en stukjes ciabatta.

en als zoete zaligheid: in gezoete balsamicoazijn gemarineerde aardbeien met mascarponeroom (op smaak gebracht met vanille en wat suiker). klinkt bizar, die marinade van azijn bij een dessert (vonden mijn ouders ook), maar het resultaat is fenomenaal. proeven is geloven.

verdere details over de recepten kunt u middels een mailtje zo van me krijgen, maar ik wilde u het menu niet onthouden.

het strand in zeeland

something to say

hè hè, daar zijn we ook weer eens. ben nu eindelijk over de voetbaldrama's van vorige week. dan kunnen sommige anderen wel aan de haal gaan met hun tien meest irritante ploegen, bij mij moet ik constateren dat esthetiek en irritatie geen rol meer spelen als er nationalisme in het spel komt. bas is gewoon voor de nederlandse ploegen in de europacup wedstrijden. daarom was vorige week zo verschrikkelijk, zo'n immens drama, zo intens verdrietig. ik moest meehuilen met barry van galen terwijl het een etterbak eerste klas is. zegt genoeg.

muziek? ja, ook nog. ik vind de nieuwe kane-single erg goed, alleen jammer dat dinand bij die band zingt. dinand is de brute verkrachter van een lekker liedje: prettige melodie, transparant geluid, heerlijke drumdrive door martijn bosman (superdrummer!), maar die ongelooflijk aangezette dramazang van dinand is te erg voor woorden. wat een lul.

gelukkig hebben we boards of canada nog. luisterend naar onze schotse boys valt me elke keer weer op dat ze buiten onze tijd staan. het zijn bevroren momenten in de tijd, maar nooit de tegenwoordige tijd. nostalgie van een jaar of 70 geleden, 140 jaar de toekomst in, spelende kinderen in een speeltuin met zwembad in de jaren 50, ik hoor het er allemaal in. maar ze komen nooit in het nu, en het is misschien wel daarom dat het zo heerlijk wegvluchten is met boards of canada. even terugtrekken uit de realiteit van bush in limburg en de europese grondwet. ik snak naar de volgende boards.

ook leuk: de nieuwe nine inch nails. with teeth klinkt direct bekend, er worden geen nieuwe paden ingeslagen, hoogstens meer pop en minder noise. lekker hoor, en een genot in de auto. opvallend wel dat nine inch nails eigenlijk steeds meer klinkt als stabbing westward, een band waarvan altijd werd gezegd dat ze op nin leken. ik vond ze altijd vooral veel poppier dan nin. de meester imiteert de leerling zullen we maar zeggen.

in het kader van dreutelende moeilijkdoenerij bevalt op dit moment vooral het finse keijo met unfolding emptiness me: redelijk naargeestig gedrone met een lichte folktic. erg mooi. de drones van asva - mij verder ook onbekend - op hun futurists against the ocean zijn dan weer diep in de doom geworteld en dan heb je bij mij al veel gewonnen. de diamanda galas-achtige sirene maakt het er nog mooier op, en in mijn geest zie ik binnenkort stephen o'malley een metalen ondergrond vormen voor lisa gerrard. ik droom nog even verder.

op geisterfaust hebben bohren & der club of gore hun doomjazz achter zich gelaten, maar potdomme zeg, hun vrijwel stilstaande minimale ambientjazz is minstens even prachtig. daar doe ik het ook wel voor, hoewel het op zich jammer is dat die inktzwarte steegjes niet meer worden opgezocht. ik vraag me alleen af waarom ze nog een drummer in de line-up hebben.

meest indrukwekkende nieuwkomer moet echter de nieuwe xiu xiu zijn: la foret is de naam, en gerard heeft hem bij de subs al de definitieve xiu xiu-plaat genoemd, en gelijk heeft-ie. consistenter, minder fragmentarisch, maar vooral: nog betere en mooiere melodieën! nooit gedacht, toch gekomen. verder trekt gerard lijnen richting mark hollis, en daarin heeft hij alweer gelijk; opener 'clover' had zo van hollis' hand kunnen zijn. veel beter zul je dit jaar niet horen.

wat zie je, broeder?

"Wat zie je zuster? Wat zie je? Een kribbige oude vrouw, niet meer bij de tijd. Een beetje onzeker, met starende ogen. Een oude vrouw, die met haar eten knoeit en die geen antwoord geeft, als je met een hard stemmetje tegen haar zegt "Ik wou dat je het nou maar eens probeerde." Een oude vrouw die schijnbaar niets merkt van de dingen die jij doet. Die steeds weer iets kwijt is, een kous of een schoen. Die zonder tegenstribbelen laat doen wat jij wilt. Die met wassen en eten de lange dagen laat vullen. Denk je dat? Zie je dat?

Doe dan je ogen eens open, zuster. Je kijkt niet eens naar me. Ik zal je zeggen wie ik ben, als ik hier zo zit. Als ik plas op jouw bevel en eet, wanneer jij het wilt.

Ik ben een jong meisje van tien, met een vader en een moeder, met broers en zusters die van elkaar houden.

Een bruid van twintig ben ik en mijn hart springt op als ik denk aan de belofte die ik deed.

Vijfentwintig ben ik, en ik heb zelf kinderen die me nodig hebben om een veilig, gelukkig huis te bouwen.

Een vrouw van dertig ben ik en de kleintjes worden snel groot, verbonden door banden die zullen blijven.

Veertig ben ik. Mijn zoontjes zijn volwassen geworden en uitgevlogen. Maar mijn man is bij me om te zorgen dat ik niet treur.

Vijftig ben ik - en weer spelen er kinderen op mijn schoot.

Dan komen de donkere dagen. Mijn man is dood. Ik kijk naar de toekomst en ik huiver van angst. Want mijn kinderen hebben nu zelf een gezin. Ik denk aan de jaren van liefde die ik kende. Nu ben ik een oude vrouw De tijd is wreed. Het is een grap van de tijd, ouderen er als dwazen te laten uitzien. Mijn lichaam is vervallen, gratie en kracht zijn verdwenen. En er zit nu een steen op de plaats waar ik ooit een hart had.

Maar... binnen in dat oude karkas woont toch nog dat jonge meisje.

Soms klopt mijn oude hart wat sneller.

Ik herinner me de vreugde en de pijn.

Ik heb weer lief. Ik leef mijn leven opnieuw.

Ik denk aan de jaren die voorbij zijn, te snel vervlogen, en ik accepteer de harde waarheid dat niets kan duren.

Doe je ogen open, zuster, en kijk.

Niet naar die kribbige oude vrouw.

Kijk eens goed, zuster.

Kijk eens naar... mij."

(via)

carbonara

ik vind mezelf best een heel aardige kok, maar ik ben natuurlijk een oetlul want ik had voor vandaag nog nooit zelf een spaghetti alla carbonara gemaakt. te bang voor de kaas die ik wel eens in restaurants heb geproefd? te bang dat eieren zouden schiften? maakt verder ook niet zoveel uit, maar stupide was het natuurlijk wel. want potdomme zeg, zo makkelijk en ook nog eens lekker krijg je toch niet elke dag?

even tussendoor: dit is niet voor de lijners onder ons. ja, ik weet dat ik daar ook toe zou moeten behoren, maar ik kan gewoon veel te lekker koken, ok? ok ;-)

goed, je bakt wat pancetta (of spekjes, circa 150 gram) uit en doet er wat fijngesneden knoflook bij. rustig op laag vuur laten garen. je zet de pasta op (200 a 250 gram voor 2 personen). vervolgens klop je een ei plus een eidooier los met een flinke scheut room en geraspte kaas naar keuze - ik ga natuurlijk voor doodsimpele kruidenkaas, maar eigenlijk moet er echte parmezaan in. flink veel zwarte peper erbij doen. als de pasta beetgaar is gooi je er de spekjes en knoflook bij, en direct erna het losgeklopte ei-kaas-room mengsel. goed mengen, want anders krijg je pasta met geklutst ei. nu zal de hitte van de pasta het eimengsel net genoeg laten garen om een fluweelzachte saus te maken; echt, zo zacht en mild en subtiel, zalig! direct serveren en naar smaak met verse peterselie of basilicum bestrooien. zo simpel kan hemels zijn.

rondje sport

- verschrikkelijke wedstrijd natuurlijk, maar ajax is twee keer flink benadeeld door de arbitrage: die buitenspel doelpunten waren dus niet buitenspel.

- michael boogerd is nu de echte kampioen 'boot missen'.

- wielrentoeschouwers zijn rare mensen: er komt een stel fietsers heel hard voorbij gefietst, binnen enkele seconden is het voorbij, en daar heb je dan uren op zitten wachten. geef mij maar de tv.

- de goal van rooney (etterbak eerste klas, laten we wel wezen) tegen newcastle united was zo subliem als subliem kan zijn.

- waarom heb ik zelf vandaag niet kunnen winnen? gvd drie keer op de paal geschoten.

ik?

You scored as Existentialism. Your life is guided by the concept of Existentialism: You choose the meaning and purpose of your life.


“Man is condemned to be free; because once thrown into the world, he is responsible for everything he does.”

“It is up to you to give [life] a meaning.”

--Jean-Paul Sartre


“It is man's natural sickness to believe that he possesses the Truth.”

--Blaise Pascal

What philosophy do you follow? (v1.03)