something to say

hè hè, daar zijn we ook weer eens. ben nu eindelijk over de voetbaldrama's van vorige week. dan kunnen sommige anderen wel aan de haal gaan met hun tien meest irritante ploegen, bij mij moet ik constateren dat esthetiek en irritatie geen rol meer spelen als er nationalisme in het spel komt. bas is gewoon voor de nederlandse ploegen in de europacup wedstrijden. daarom was vorige week zo verschrikkelijk, zo'n immens drama, zo intens verdrietig. ik moest meehuilen met barry van galen terwijl het een etterbak eerste klas is. zegt genoeg.

muziek? ja, ook nog. ik vind de nieuwe kane-single erg goed, alleen jammer dat dinand bij die band zingt. dinand is de brute verkrachter van een lekker liedje: prettige melodie, transparant geluid, heerlijke drumdrive door martijn bosman (superdrummer!), maar die ongelooflijk aangezette dramazang van dinand is te erg voor woorden. wat een lul.

gelukkig hebben we boards of canada nog. luisterend naar onze schotse boys valt me elke keer weer op dat ze buiten onze tijd staan. het zijn bevroren momenten in de tijd, maar nooit de tegenwoordige tijd. nostalgie van een jaar of 70 geleden, 140 jaar de toekomst in, spelende kinderen in een speeltuin met zwembad in de jaren 50, ik hoor het er allemaal in. maar ze komen nooit in het nu, en het is misschien wel daarom dat het zo heerlijk wegvluchten is met boards of canada. even terugtrekken uit de realiteit van bush in limburg en de europese grondwet. ik snak naar de volgende boards.

ook leuk: de nieuwe nine inch nails. with teeth klinkt direct bekend, er worden geen nieuwe paden ingeslagen, hoogstens meer pop en minder noise. lekker hoor, en een genot in de auto. opvallend wel dat nine inch nails eigenlijk steeds meer klinkt als stabbing westward, een band waarvan altijd werd gezegd dat ze op nin leken. ik vond ze altijd vooral veel poppier dan nin. de meester imiteert de leerling zullen we maar zeggen.

in het kader van dreutelende moeilijkdoenerij bevalt op dit moment vooral het finse keijo met unfolding emptiness me: redelijk naargeestig gedrone met een lichte folktic. erg mooi. de drones van asva - mij verder ook onbekend - op hun futurists against the ocean zijn dan weer diep in de doom geworteld en dan heb je bij mij al veel gewonnen. de diamanda galas-achtige sirene maakt het er nog mooier op, en in mijn geest zie ik binnenkort stephen o'malley een metalen ondergrond vormen voor lisa gerrard. ik droom nog even verder.

op geisterfaust hebben bohren & der club of gore hun doomjazz achter zich gelaten, maar potdomme zeg, hun vrijwel stilstaande minimale ambientjazz is minstens even prachtig. daar doe ik het ook wel voor, hoewel het op zich jammer is dat die inktzwarte steegjes niet meer worden opgezocht. ik vraag me alleen af waarom ze nog een drummer in de line-up hebben.

meest indrukwekkende nieuwkomer moet echter de nieuwe xiu xiu zijn: la foret is de naam, en gerard heeft hem bij de subs al de definitieve xiu xiu-plaat genoemd, en gelijk heeft-ie. consistenter, minder fragmentarisch, maar vooral: nog betere en mooiere melodieën! nooit gedacht, toch gekomen. verder trekt gerard lijnen richting mark hollis, en daarin heeft hij alweer gelijk; opener 'clover' had zo van hollis' hand kunnen zijn. veel beter zul je dit jaar niet horen.

wat zie je, broeder?

"Wat zie je zuster? Wat zie je? Een kribbige oude vrouw, niet meer bij de tijd. Een beetje onzeker, met starende ogen. Een oude vrouw, die met haar eten knoeit en die geen antwoord geeft, als je met een hard stemmetje tegen haar zegt "Ik wou dat je het nou maar eens probeerde." Een oude vrouw die schijnbaar niets merkt van de dingen die jij doet. Die steeds weer iets kwijt is, een kous of een schoen. Die zonder tegenstribbelen laat doen wat jij wilt. Die met wassen en eten de lange dagen laat vullen. Denk je dat? Zie je dat?

Doe dan je ogen eens open, zuster. Je kijkt niet eens naar me. Ik zal je zeggen wie ik ben, als ik hier zo zit. Als ik plas op jouw bevel en eet, wanneer jij het wilt.

Ik ben een jong meisje van tien, met een vader en een moeder, met broers en zusters die van elkaar houden.

Een bruid van twintig ben ik en mijn hart springt op als ik denk aan de belofte die ik deed.

Vijfentwintig ben ik, en ik heb zelf kinderen die me nodig hebben om een veilig, gelukkig huis te bouwen.

Een vrouw van dertig ben ik en de kleintjes worden snel groot, verbonden door banden die zullen blijven.

Veertig ben ik. Mijn zoontjes zijn volwassen geworden en uitgevlogen. Maar mijn man is bij me om te zorgen dat ik niet treur.

Vijftig ben ik - en weer spelen er kinderen op mijn schoot.

Dan komen de donkere dagen. Mijn man is dood. Ik kijk naar de toekomst en ik huiver van angst. Want mijn kinderen hebben nu zelf een gezin. Ik denk aan de jaren van liefde die ik kende. Nu ben ik een oude vrouw De tijd is wreed. Het is een grap van de tijd, ouderen er als dwazen te laten uitzien. Mijn lichaam is vervallen, gratie en kracht zijn verdwenen. En er zit nu een steen op de plaats waar ik ooit een hart had.

Maar... binnen in dat oude karkas woont toch nog dat jonge meisje.

Soms klopt mijn oude hart wat sneller.

Ik herinner me de vreugde en de pijn.

Ik heb weer lief. Ik leef mijn leven opnieuw.

Ik denk aan de jaren die voorbij zijn, te snel vervlogen, en ik accepteer de harde waarheid dat niets kan duren.

Doe je ogen open, zuster, en kijk.

Niet naar die kribbige oude vrouw.

Kijk eens goed, zuster.

Kijk eens naar... mij."

(via)

carbonara

ik vind mezelf best een heel aardige kok, maar ik ben natuurlijk een oetlul want ik had voor vandaag nog nooit zelf een spaghetti alla carbonara gemaakt. te bang voor de kaas die ik wel eens in restaurants heb geproefd? te bang dat eieren zouden schiften? maakt verder ook niet zoveel uit, maar stupide was het natuurlijk wel. want potdomme zeg, zo makkelijk en ook nog eens lekker krijg je toch niet elke dag?

even tussendoor: dit is niet voor de lijners onder ons. ja, ik weet dat ik daar ook toe zou moeten behoren, maar ik kan gewoon veel te lekker koken, ok? ok ;-)

goed, je bakt wat pancetta (of spekjes, circa 150 gram) uit en doet er wat fijngesneden knoflook bij. rustig op laag vuur laten garen. je zet de pasta op (200 a 250 gram voor 2 personen). vervolgens klop je een ei plus een eidooier los met een flinke scheut room en geraspte kaas naar keuze - ik ga natuurlijk voor doodsimpele kruidenkaas, maar eigenlijk moet er echte parmezaan in. flink veel zwarte peper erbij doen. als de pasta beetgaar is gooi je er de spekjes en knoflook bij, en direct erna het losgeklopte ei-kaas-room mengsel. goed mengen, want anders krijg je pasta met geklutst ei. nu zal de hitte van de pasta het eimengsel net genoeg laten garen om een fluweelzachte saus te maken; echt, zo zacht en mild en subtiel, zalig! direct serveren en naar smaak met verse peterselie of basilicum bestrooien. zo simpel kan hemels zijn.

rondje sport

- verschrikkelijke wedstrijd natuurlijk, maar ajax is twee keer flink benadeeld door de arbitrage: die buitenspel doelpunten waren dus niet buitenspel.

- michael boogerd is nu de echte kampioen 'boot missen'.

- wielrentoeschouwers zijn rare mensen: er komt een stel fietsers heel hard voorbij gefietst, binnen enkele seconden is het voorbij, en daar heb je dan uren op zitten wachten. geef mij maar de tv.

- de goal van rooney (etterbak eerste klas, laten we wel wezen) tegen newcastle united was zo subliem als subliem kan zijn.

- waarom heb ik zelf vandaag niet kunnen winnen? gvd drie keer op de paal geschoten.

ik?

You scored as Existentialism. Your life is guided by the concept of Existentialism: You choose the meaning and purpose of your life.


“Man is condemned to be free; because once thrown into the world, he is responsible for everything he does.”

“It is up to you to give [life] a meaning.”

--Jean-Paul Sartre


“It is man's natural sickness to believe that he possesses the Truth.”

--Blaise Pascal

What philosophy do you follow? (v1.03)

rare jongen hoor

echt, dit moet wel een van de meest afzichtelijk hoezen zijn die ik ooit heb gezien. en ook nog eens eentje die de lading in zijn geheel niet dekt. want ben eens eerlijk: wat is je eerste associatie hierbij? ik kan je verzekeren dat die niet klopt. kintopp van reuber is van de buitenkant oerlelijk, maar de binnenkant smaakt naar meer, veel meer. naar zoveel meer zelfs dat ik alleen maar een stel referenties kan geven: duke ellington, steve reich, shalabi effect, dromerige ambient, zwaar psychedelische heavy krautrock, vleugje keelzang, wat minimale, trage techno. En geloof het of niet, dit onnavolgbare geheel loopt allemaal even vloeiend in elkaar over als een paling in een emmer snot. als dat geen aanrader is.

hang the pope

juist wat de wereld nodig heeft: een fundamentalist als paus. ratzinger lijkt de overtreffende trap van die dode pool als het om conservatieve standpunten gaat. nu bij velen de maatschappelijke standpunten radicaal aan het polariseren zijn, zou het goed zijn geweest als er een gematigd iemand voor nieuwe roerganger zou gaan spelen - want er zijn helaas nog teveel mensen die godsdienst als leidraad voor hun leven nemen. maar de conservatieve school heeft gewonnen, en daarmee de klok weer een aantal deccenia teruggedraaid. het wachten is nu op de eerste aanslagen op aids-klinieken of zelfmoordacties tegen hindu's - allemaal uit naam van herr benedictus natuurlijk.

één troost: der neue papst is al 78, dus heel veel jaren zal hij niet meer leven. tijd voor een nieuw conclaaf.

nooit gedacht...

...toch nog gekomen: een silver mt. zion lied dat ik echt mooi vind. 'god bless our dead marines'. prachtige muziek, suite in drie delen, en zelfs efrims stem is ditmaal aan te horen. had de rest van de plaat ook maar zo goed geklonken, ik was acuut weer fan geworden.

nogmaals autechre: untilted mag dan volgens omar hun dubplaat zijn, ikzelf hoor toch meer freejazz en jaren zeventig miles erin terug. vooral die laatste eigenlijk, met al die frontale ritmes en heftig inkleuringen. de freejazz komt uit handen van 23e eeuwse bewuste robots.

mooie stream: stephen o'malley mixt het een en het ander aan elkaar voor een japans radiostation. u kunt zich wellicht een beetje voorstellen hoe dat gaat klinken. maar u hebt het fout. luister hier voor bewijs.

tekno

zoals je in de kolom hiernaast kunt zien heb ik een rubriekje toegevoegd: beste albums van 2005 tot nu toe. stond er zelf nogal van te kijken dat het eigenlijk al een behoorlijk lijst was. even een korte uitleg bij de nieuwkomers:

autechre - untilted
moeilijke, drukke plaat vol prikkels en stekels. het probleem ligt in het feit dat ik muziek ook graag voor 'erbij' opzet, als ik weer een stapel vakliteratuur doorneem. en dat kan niet met untilted: te veeleisend, te zuigend. ik heb me daar nu aan over durven geven, en wat blijkt: een ontzettende hoeveelheid subtiele details onder die stortvloed aan extreem verknipte beats en bizarre geluiden. en, nog belangrijker, prachtige melodieën, zeker richting het einde van elke track. in potentie de beste autechre plaat tot nu toe, vermoed ik.

meshuggah - catch 33
1 track, 48 minuten, onregelmatig gehoekte metal. wat interesseert mij dat nou dat alle drums geprogrammeerd zijn? alle muziek op catch 33 is hoorbaar met de computer gefabriceerd, maar dat is alleen maar een meerwaarde hier. meshuggah staat nog steeds voor snoeiharde mathematische metal, maar de uitwerking heeft veel meer met minimal music en koude techno te maken. veel herhalingen - die nooit hetzelfde klinken - zorgen voor een in mijn oren bijna plastikman-achtige beleving. de dissonante leads (let wel: geen solo's!) houden de naargeestigheid overal binnen handbereik.

freak momma

els is back! goed nieuws, want whiskas werd al lang gemist natuurlijk. je vindt het beatmeisje hier. welkom terug beatmeisje!

overigens: bij de subs kun je mijn verslagje lezen van het jaga jazzist / shining concert van afgelopen donderdag in hasselt. mis ze niet!

rosemary

tijd om te koken! ok, gaan we weer. we eten hier thuis nogal eens kip, en we hebben allerhande kruiderijen in eigen tuin, dus toen heb ik dit bedacht. snijdt kipfilet in stukken, en rijg ze aan takjes rozemarijn. die zijn nogal houterig, en dus niet altijd geschikt om op te eten, maar ze zijn bij uitstek goed om spiesjes van te maken. ondertussen geven die dingen heel smaak af aan de kip, dus da's alleen maar mooi. vervolgens leg je de spiesjes een uurtje in een marinade van citroensap en -rasp, olijfolie en veel knoflook. je kunt ze dan bakken in een pan, grillpan, onder een grill leggen of op een barbeque - vooral die laatste is natuurlijk heerlijk, maar is het nog te koud voor helaas.

ondertussen kook je wat pasta, en als die beetgaar is roer je er een flinke klodder pesto door (niet zuinig zijn!). dan nog sla erbij - rucola, wat noten of pitten van teen of tander, een paar sinaasappelpartjes, wat baby spinazie; je kent het wel - en meer is niet nodig voor een echt heerlijke maaltijd. of toch wel: een flesje witte wijn erbij maakt het nog beter.

bloederig feestmaal

even de palmtopjes synchroniseren en op scherp zetten:

zaterdag

25 juni

kunstencentrum belgië

WOLF EYES + SUNN O)))

ik heb gezegd.

opa cocu

ik had hem afgeschreven na het dramatische ek van hem, maar phillip cocu speelde vanavond - zoals het hele seizoen eigenlijk al - een geweldige wedstrijd. wipneus was misschien niet altijd even opvallend, maar alleen een echte grote weet dan uiteindelijk een ommekeer te brengen. mooie goal natuurlijk, en daarna speelde psv het laatste kwartier als onoverwinnelijke grootmacht. verder bepaald geen briljante wedstrijd - olympique lyon was gewoon te sterk - maar als de wedstrijd een minuut of tien langer had geduurd had psv gewonnen.

mooiste goal van de avond was natuurlijk echter die van luis garcia van liverpool tegen juventus. pure schoonheid.

ik heb kosmik nog

ik ben de subs nog een stukje over fiona apple schuldig. het komt er maar niet uit. vind de woorden niet, of eigenlijk meer: voel dat ik in herhalingen val. ik schrijf nu een jaar of vijf over muziek, heb aardig wat schrijfsels achter mijn naam staan, maar de bodem lijkt in zicht. niet dat ik geen muziek meer luister, integendeel; ik poep à la minute nog een lekkere top 5 van het moment uit:

1. jaga jazzist - what we must
2. fiona apple - extraordinary machine
3. david sylvian - the good son vs. the only daughter (the blemish remixes)
4. alva noto & ryuichi sakamoto - insen
5. dead meadow - feathers

en die top 10 krijg ik verder ook nog wel vol met origin, cephalic carnage, kawabata makoto, high on fire en emiliana torrini. maar er iets over schrijven? lukt niet. of in ieder geval niet goed genoeg. af en toe lijkt het alsof ik mijn vocabulaire met betrekking tot muziek heb uitgeput, kan ik geen lekker lopende zin meer op papier krijgen.

heel jammer allemaal, maar het doet me minder dan verwacht. mijn stapel promo's groeit en groeit maar ik kan me er niet toe zetten om er daadwerkelijk iets mee te doen. heb genoeg andere zaken aan mijn hoofd, maar dat had ik altijd wel en dat heeft me voorheen nauwelijks tegengehouden. waar het dan wel aan ligt? misschien omdat ik het gevoel heb ermee bereikt te hebben wat ik heb kunnen bereiken. natuurlijk heb ik ooit met de gedachte gespeeld dat ik het professionele basis wilde doen. dat ik voor oor of whatever welk magazine kon schrijven en met muziek mijn geld kon verdienen. maar die illusie is al lang begraven, en het vereiste fanatisme heb ik nooit genoeg gehad.

zo erg is dat echter helemaal niet. vind ik nu. het lijkt alsof het eindpunt in zicht komt, maar ik ben er nog niet. ik schrijf mijn stukjes - dat fiona ding gaat deze week nog goedkomen, heb ik me voorgenomen - maar als de huidige promostapel aan kant is (want zo voelt het) ga ik maar eens even op sabbatical wat betreft de muziekschrijverij. en als ik zaken heb die ik dringend met de wereld wil delen heb ik altijd kosmik nog.

gedachten bij/door droomstof

eindeloze expansie naar binnen. een schijn utopie vol eenzame genieën. letterlijke ontwikkeling tot de kern bloot komt te liggen. sex en drugs verworden tot hulzen zonder inhoud. een vrijwel lege wereld. verlaten steden in een te felle zon. innerspace. een duizelingwekkend aantal ideeën aangetipt alsof het marginale bijzaken zijn. niet weten wat te denken als het het uit is. blij dat ik niet in die maatschappij leef. kille, nihilistische toekomstvisie, verpakt in een utopisch pakpapier. frank herbert schreef in sommige gedeeltes van zijn duin-saga precies zo: onnoemelijk veel ideeën, weinig woorden, veel onuitgesproken gebeurtenissen, constant op een bijna onmenselijke manier appelerend aan de verbeeldingskracht. geen echt verhaal, wel getuige zijn van een episode uit de levensloop van een ultiem wezen. ik blijf me afvragen waarom de steden zijn verlaten en waarom de zon fel schijnt en waarom de droomstof is ontstaan en waarom ik hoewel er uitgekeken wordt naar afrika - dus de oostkust van noord-amerika - de hele tijd het gevoel heb dat er over het verlaten strand van californië wordt gelopen en waarom etc. een zin gemist is het gevoel hebben de essentie kwijt te zijn. interactie met medemensen is een vluchtigheid en vrij onbelangrijk. de wil om naar buiten te treden lijkt ergens verloren te zijn gegaan. waar is de rest van de bevolking heen? droomstof vergt enorm veel. het in totale stilte gedompelde vliegveld waar alles begroeid is met groen in een felle zon: misschien wel de mooiste voorstelling ooit. omar is een topklasse schrijver.

en flynne is een jonge uma thurman.

kom op

het probleem als je een denker bent is dat je eigenlijk nauwelijks iets gedaan krijgt. in mijn hoofd speelt zich van alles af, heb ik al een complete analyse klaar over mijn werkplek, en is mijn essay al bijna klaar om te publiceren. nu wordt het tijd dat ik ook daadwerkelijk iets ga doen. en dat kost verrekte veel moeite.

fiona!

get it while you can! de nieuwe van fiona apple, eindelijk in zijn geheel. (via nathalie)

de denker

vandaag tijdens intervisie onderwijs de leerstijlentest volgens kolb gedaan. ik had hem een aantal jaren geleden al eens gedaan, maar die uitslag ben ik kwijt. het leuke is dat zo'n test niet te faken is - als je dat al zou willen.

erg herkenbaar: ik ben bepaald geen doener of dromer (bezinner), ik heb een beetje van een beslisser, maar ik ben vooral een denker. volgens de theorie leert de denker het beste van:

• gestructureerde situaties met duidelijke doelstellingen
  
• als ze de tijd krijgen om relaties te kunnen leggen met kennis die ze al hebben
• situaties waar ze intellectueel uitgedaagd worden
• de kans krijgen vragen te stellen en de basismethodologie, logica etc. te achterhalen
• theoretische concepten, modellen en systemen

natuurlijk is het wat zwart-wit gepresenteerd, maar er zit zeker een kern van waarheid in. lees hier meer over de leerstijlen.

jaga III

nu de roze wolken ietwat zijn opgetrokken moet ik toch toegeven dat afsluiter 'i have a ghost, now what' net wat vrijblijvend en iets te spanningsloos voortdrentelt. gelukkig dat de voorgaande zes liedjes zo verschrikkelijk goed zijn. zeker bij opener 'all i know is tonight' komen er gevoelens boven als "muziek kan niet beter en mooier zijn dat dit".

als je hier klikt, en je logt in met 'jagajazzist' (username) en 'magazine' (wachtwoord), en vervolgens klikt op 'logg inn' kun je de jaga's live zien en horen spelen voor het noorse radiostation nrk.

sunn o)))))))))

het moment dat die gorgelende zanger begon te chanten is alle ironie weg en is sunn o))) even de engste band op aarde. hoe goed the thing en boris vantevoren ook waren, alles is vergeten wanneer de monikken beginnen te dronen. het volume dat bijna onmerkbaar harder wordt - je merkt het alleen als je beseft dat op een gegeven moment de trillingen van je neusvleugels zijn overgenomen door je ingewanden. zoals joris al zei: tijd voor tattoo van de o))). heel groot op mijn rug.

vandaag of morgen staat mijn recensie op kindamuzik.
update: hij staat hier.

jaga II

valt me op dat what we must verrassend veel citeert uit het groote motorpsycho handboek der epische ende intense climaxxen. vooral de grandioze finales van 'oslo skyline' en 'swedenborske rom' zijn zo subliem in herhaling op herhaling op herhaling (referentiepunten: 'the golden core', 'vortex surfer') dat het bijna pijnlijk is om te constateren dat de meesters dit zelf al jaren niet meer hebben kunnen bereiken.

0-4

nu kan van basten toch niet meer om van bommel heen toch? al zeker een half jaar de beste voetballer op de nederlandse velden - omar moet je in deze dan ook niet geloven - en vanmiddag drie goals gemaakt tegen het slachtbankrijpe ajax. ik heb verder niets met psv maar hun hoogst efficiënte voetbal vind ik indrukwekkend. verder zie ik liever az trouwens.

maar als van basten nu nog geen van bommel meer in de basis gaat zetten verdwijnt mijn respect voor keizer marco toch steeds sneller. maduro, tjongejonge zeg. babel kan ik dan nog wel in komen, maar dan toch nog steeds liever kuit in de punt. ook boven van nistelrode trouwens, want die is nog niet op schot.

geb has left...

To psychonauts, journalists and whoever else it might concern.

As of March 2005 Håkon Gebhardt is no longer a member of Motorpsycho. He feels his involvement with Motorpsycho has reached its natural conclusion, and prefers to continue his work with HGH and the various other projects he has been involved in since the last Motorpsycho album and tour proper in 2002. There is no animosity between Geb and the band, we are still the best of friends, and Motorpsycho wishes him all the best in his new musical pursuits. Hans Magnus 'Snah' Ryan and Bent Sæther fully intend to keep on being Motorpsychos, and are currently hard at work writing new material. No replacement for Geb is yet confirmed.

When the motorpsycho system is running, it is an all-absorbing process for everyone. When the time came to start working on material for the next album, Geb found that his heart wasn't in it, that he didn't have the energy required, and decided to leave. Being the gentleman he is, he recognised his inability to fully commit to the band and did the right thing. Over the last years he's found other outlets for his creativity that are closer to what he really wants to do in music, and I know he feels - like we do - that if you're not 100% dedicated, you might as well leave it alone. Snah and I respect, understand and under the circumstances agree to his decision: any band needs to fire on all plugs to work, everything else is just a waste of time for everyone. We will obviously miss him, though. He was very important in shaping Motorpsycho as we know it over the last 14 years, and whoever replaces him, has some enormous shoes to fill.

Motorpsycho has no touring commitments to fulfill at the moment, and it's impossible to set an E.T.A. on the next Motorpsycho album right now. We have to get our heads around this before anything can happen. It'll take some time, but we have full confidence in our ability to keep the band going and to do it right. Both Snah and I feel that Motorpsycho still is a valid creative force and will dedicate all our energy to keeping it that way.

Gebhardt will tour Germany with HGH in April.

een flinke schok voor me, want hoewel ik zijn zang- en componeertalenten nooit zo heb kunnen waarderen als die van snah en bent, dan lijkt het me in ieder geval bijkans onmogelijk om een drummer te vinden die zo goed zijn medespelers aanvoelde als gebhardt. fuck. fuck. ik ben er toch even behoorlijk niet goed van.

dat is 'em

muzikale moeheid voorbij, en net op tijd want de nieuwe jaga jazzist komt eraan. heb hem natuurlijk al gesoulseekt, en na herhaalde beluistering kan er maar één conclusie mogelijk zijn: de jaga's zijn volwassen en hebben hun definitieve album gemaakt. zo. grote jongen als iemand daar dit jaar nog overheen gaat, is dan een vaak gebezigde uitspraak en laat ik meteen zeggen dat ik daar nu volledig achter sta. jaga heeft nog nooit zo organisch en als een eenheid geklonken. vergeet die verschillende invloeden als jazz, postrock, elektronica en al die andere dingen die bij mijn noorse vrienden te horen waren: al die dingen zijn nog aanwezig en ook weer niet, want het hele geluid is samengesmolten tot een indrukwekkende eenheid waar geen plaats meer is voor afzonderlijke genres.

ze (post)rocken harder en heftiger dan ooit maar klinken tegelijkertijd ook lieflijk en perfect zoetjes. geen individuele jazzy uitspattingen en ook geen elektronica gefröbel want dat is niet meer nodig. het zeven liedjes tellende what we must draait precies daarom: liedjes. liedjes die hier en daar zelfs wat vocalen mee hebben gekregen in de vorm van dromerige oh's, ah's, mm's en da's die zo uit de keel van belinda butcher zouden kunnen zijn ontsnapt. wat dat betreft heeft producer markus schmickler (pluramon) erg goed werk verricht; die lichte shoegazedeken doet het typische jaga geluid erg veel goed. sterker nog, het zorgt voor een intense verbondenheid tussen alle instrumenten en arrangementen. jaga jazzist is de perfectie nu akelig dicht genaderd.

bovenal is het echter de lol en de overvloedige liefde die uit de muziek stralen die er voor zorgen dat ik me meerdere malen in mijn arm moet knijpen om te checken of die gelukzaligheid wel echt is. het is echt.

kliekjes

vandaag maar eens wat aangebroken kast- en koelkastspullen opgemaakt. dat betekent: half pak spaghetti, blikje tomatenblokjes, half potje zwarte olijven, half potje in olie en knoflook gelegde geroosterde venkel (veel dank b., echt heerlijk!), wat spekjes, een restje pesto. spekjes aangebakken, tomaten erbij en wat in laten koken. dan de venkel erbij - wel even in kleine stukjes gesneden. op het laatst gehalveerde olijven erbij, de pesto erdoor roeren en flink wat zwarte peper, en de saus is klaar. ondertussen de spaghetti gekookt, de saus erbij gedaan, en echt: smaakte geweldig! vond hanneke ook, dus dat zegt genoeg.

meer kookplezier op tv: op de bbc is al een paar weken masterchef goes large aan de gang, waar amateurkoks zich mogen bewijzen of ze genoeg in hun mars hebben voor een echte kookloopbaan. vanaf maandag beginnen de kwartfinales, elke dag om 19.30 uur op bbc 2. zie ik in nederland niet zo snel gebeuren.

dan brown

nadat ik eindelijk overstag ben gegaan en het bekendste boek van het laatste jaar heb gelezen, begrijp ik wel waarom de da vinci code een bestseller is: het leest vlot, de materie is mateloos interessant, het boek lijkt in scenes te zijn geschreven zodat een filmscript er wel heel makkelijk uit te destilleren valt, er is een duidelijk afsplitsing tussen goed en slecht, en uiteindelijk zijn zelfs de daden van de slechterik nog te begrijpen. no harm done, iedereen blij.

maar hoewel het basisgegeven ook na nadere analyse prachtig blijft, blijken de karakters van bordkarton en heeft het verhaal een diepte die lijkt op de vijver van de buren. en uiteindelijk is het niet meer dan prettige vakantielectuur waarbij je blij bent als je hem uit hebt, om eens in een umberto eco te kunnen duiken met vergelijkbare thema's.

overigens leest da vinci's voorloper het bernini mysterie (in het engels angels & demons), met zijn verhandelingen over antimaterie, de illuminati en het wetenschappelijke bewijs dat god bestaat een stuk bevredigender weg, hoewel ook hier nergens de diepte wordt gezocht en de karakters al even weinigzeggend zijn. maar op een of andere manier lijkt dit verhaal een stukje minder populistisch geschreven.

moeheid

misschien dat de snaresplaat me even suf heeft gebeukt, maar pijnlijk feit is dat ik momenteel even muziekmoe ben. pijnlijk omdat het vrijwel nooit voorkomt en ik dan even minder bij mijn o zo geliefde muziek *voel*, behalve een bijna decadent aandoende verveling.

geweldige nieuwe promo's van origin en cephalic carnage: doen me weinig. fijn geneuzel van sunburned hand of the man: nu even niet aub. prachtige drones van bj nilsen: waarom eigenlijk? het gaat zo langs me heen allemaal. ik blijf er onverschillig bij. en dat vind ik pijnlijk. als ik lees dat vincent aan een recensie-ratio zit van vier per dag ben ik jaloers, want daar heb ik hele periodes ook aan gezeten. nu wordt mijn stapel promo's eerder groter dan kleiner. mijn welgemeende excuses aan al die hardwerkende artiesten.

de enige muziek die momenteel wel aan lijkt te komen is six organs of admittance, voortdronende folkliedjes met ruimte voor vrije improvisaties. als ik school of the flower luister lijkt het tenminste nog alsof ik me erin kan verliezen.

maar goed, ik moet niet zeiken, ik weet dat dit wel weer over waait.

absencen

over een paar weken komt de nieuwe kammerflimmer kollektief uit. op hun prachtige website kun je absencen alvast in zijn geheel luisteren. valt bepaald niet tegen. in ieder geval beter dan cicadidae, een plaat die in potentie geweldig was maar nooit de beloften waar heeft gemaakt.

impulsief

ik had natuurlijk beter moeten weten toen ik die nieuwe venetian snares acuut geweldig vond bij eerste beluistering. dat werkt niet bij mij. iets wat altijd bij mij uitkomt: als ik iets direct supergoed vind dan duurt dat nooit langer dan drie dagen. niet dat ik die nieuwe van de snares direct helemaal afschrijf; verre van dat. maar plots gaat het allemaal wel erg eenvormig worden, en werken die oldschool breakbeats lichtelijk op de zenuwen. zoals eigenlijk al het venetian snares werk. ben blij dat niet acuut nlstore in heb geschakeld. goede plaat: ja, klassieker: nee.

trek me op

het leek even of ik vast bleef zitten in de melancholie van antony en de troosteloosheid van boris. probleem was dat ik er zo weinig bij gedaan kreeg: ik zou veel literatuur moeten doornemen, een begin maken met een praktijk leer plan voor de komende drie jaar, mijn gedachten laten gaan over een essay - over mijn eigen vakgebied dit keer, totaal niet gerelateerd aan muziek. en aangezien ik voor het eerst een bepaald soort fanatisme en streberigheid bij mezelf bemerk voor een studie (heb ik vroeger nooit gehad, het ging zoals het ging en daar was ik tevreden mee) is de zuigende werking van de donkere maalstroom die bovengenoemde artiesten veroorzaken geen aanrader. hoe jammer ik dat ook vind voor vrinden boris en antony, ik wil dat mijn essay daadwerkelijk publiceerbaar gaat worden, ook al heeft mijn docent me al verzekerd dat maar 1 op de 20 eerstejaars essays dat predikaat verdienen. op een groepsomvang van 45 wordt het krap aan dus.



maar gelukkig hebben we joris nog die hard aan het roepen was dat de nieuwe venetian snares een sensatie genoemd kan worden. en echt, hij heeft gelijk: aaron funk doet modern klassiek en breakbeat/jungle in de betonmixer, een mengsel dat nog het sterkst doet denken aan max richter die een plaat maakt met de oude squarepusher. heel veel afwisseling, drukke breakbeats duiken onverwacht op in mooie strijkpartijen, lieflijke klokkenspellen, eenzame violen met ratelende jungle-ritmes: niet alleen prachtig maar ook erg energiek, met een perfecte balans tussen aktiviteit en rust. precies wat ik nodig heb. oh ja, de nieuwe venetian snares heet rossz csillag alatt született. toch belangrijk om te weten.

zooo voorspelbaar

pitchfork geeft frances the mute een 2.0. mooiste van alles is dat ze nu toch een paar lovende woorden over de-loused in the comatorium over hebben, terwijl dat toen net even anders was.

uitersten

probleemwijken is een schrijnend voorbeeld van zowel abominabele tv als afzichtelijk menselijk gedrag. beschamend in beide opzichten. gelukkig kregen ze tegenwicht van de desperate housewives, de zogenaamde opvolger van sex and the city, maar ondertussen eigenlijk veel meer een waanzinnig mooie serie die een behoorlijk cynische afspiegeling van de amerikaanse suburbs laat zien. deed me denken aan american beauty.

en ondertussen kijk ik ook vol spanning uit naar csi: new york, na vanavond het voorproefje daarvan te hebben gezien bij csi: miami (mooie afwisseling tussen de geel- en blauwfilters). al kan geen enkele csi-variant in de buurt komen van law & order: special victims unit.

antony en zijn johnsons

wie dit jaar een nog hartverscheurender liedje dan 'hope there's someone' gaat maken moet een standbeeld krijgen. om stil van te worden.

rustig?

"ligt het aan ons of is het rustig aan het front der ge! wel! dige! platen?" staat er te lezen aan de kop van de nieuwste kindazeven, en daar zou ik het tot vorige best mee eens zijn geweest. maar als ik ga opnoemen wat ik de laatste week heb leren kennen, kan ik eindelijk stellen dat 2005 echt goed is begonnen op muzikaal gebied:

the mars volta - frances the mute
bj nilsen - fade to white
antony and the johnsons - i am a bird now (kwartje eindelijk gevallen)
william basinski - silent night
william basinski - variations: a movement in chrome primitive
bird show - green inferno
fu manchu - start the machine
death from above 1979 - you're a woman, i'm a machine
marsen jules - herbstlaub
red sparowes - at the soundless dawn

al eerder bekend:

shining - in the kingdom of kitsch you will be a monster
m83 - before the dawn heals us
boris - dronevil

nog zeker te beluisteren:

robotobibok - nawyki przyrody
six organs of admittance - school of the flower
daft punk - human after all
m.i.a. - arular
l'altra - different days
caribou - the milk of human kindness
autechre - untilted
tarwater - the needle was travelling

prachtig toch?

it's basinski time!

na de disintegration loops nauwelijks meer basinski materiaal beluisterd eigenlijk, maar gelukkig dat vincent me weer terug op zadel hielp. silent night, variations: a movement in chrome primitive, a red score in tile, melancholia, the river, water music, allemaal muziek waarvoor het woord 'wonderschoon' voor lijkt uitgevonden. daar hadden we vorig jaar in het ambient dossier wel meer woorden aan mogen schenken. onze william verdient veel meer aandacht dan hij vraagt.

vikingsoep

toen we vorige zomer in denemarken op vakantie waren - mooi land, prettige sfeer - viel me op dat het qua eten daar ontzettend behelpen is. buiten de grotere steden zijn er nauwelijks restaurantjes te vinden, en gekochte lunches bestaan vrijwel allemaal uit roggebrood met kaas, rode kool en/of worst. ja, een perfect gebakken scholletje ging ook nog net.

vreemd genoeg kreeg ik het lekkerste eten van de hele vakantie toen we op bezoek waren bij een reconstructie van een vikingdorp. daar hadden ze een grote pan soep op een vuur staan, met allemaal dingen die in de vikingperiode ook tot hun beschikking hadden: verschillende soorten vlees, granen, uien, wortelgroenten. niet subtiel, maar wel boordevol smaak en heel geschikt voor stevige honger. vorige week heb ik hem proberen na te maken.

vikingsoep
soepvlees met bot
kippenpoot
lamsschenkel
karbonade
uien
venkel
wortel
knoflook
knolselderij
vluggort

eerst al het vlees in een grote pan met water aan de kook brengen en rustig een paar uurtjes laten trekken in water dat net tegen de kook aanzit. gekookt vlees ruikt nogal sterk - zeker met bot erin - en echt lekker lijkt het niet worden. schuim het geheel een paar keer af. haal het vlees eruit en laat afkoelen. zeef de bouillon en snijdt de groenten zo groot of klein als je wilt, en doe die vervolgens bij de bouillon. ook dit weer zeker twee uur rustig laten pruttelen, het begint direct veel beter te ruiken. als je wat verse kruiden als salie of tijm ter beschikking hebt kun je die fijn erbij doen, zorgt voor extra smaak. haal het vlees van de botten, snijdt het klein en doe het terug in de soep. doe nu ook de vluggort erbij en laat nog een uurtje opstaan. de soep is nu lekker dik en vullend, en hoef je verder alleen nog kruiden met peper en zout - waarschijnlijk aardig wat zout, want het is een grote pan, nietwaar? een bouillonblokje mag ook, maar dat maakt het natuurlijk minder authentiek. nu is het tijd om voor te proeven, en als het goed is heb je nu een geweldige soep, perfect als je een keer veel eters over vloer hebt. gewoon wat broodjes erbij - of roggebrood met worst en kaas, om het geheel in deense sferen te houden.

update 26.02: helemaal vergeten te melden dat je er ook heel goed een flinke handvol gewelde bruine bonen in kan doen. die moet je de avond vantevoren in een keteltje koud water zetten om te wellen, en de volgende dag giet je ze af op het moment dat je ze nodig hebt, om ze daarna in de soep te doen. minstens twee uur laten meekoken trouwens.

rick stein

engeland mag dan een slechte naam hebben op culinair gebied - ten onrechte hoor, je kan er tegenwoordig geweldig eten, en een echt engels ontbijt is nog altijd onovertroffen - maar ze zijn verschrikkelijk goed in het maken van kookprogramma's voor tv. helaas hebben ze de laatste jaren de neiging om alles flitsender en moderner te maken, met felle kleuren en misselijkmakend snelle camerabewegingen, en steeds bewerkelijkere gerechten. voor voorbeelden zie the best en jamie oliver (hoewel die laatste daar weer iets van terug lijkt te komen).

nee, dan veel liever een oudje als rick stein, die in zijn programma food heroes dwars door engeland heen rijdt en ondertussen in kleine dorpjes ambachtelijke producten leert kennen. hij gaat naar de mensen achter het product toe, laat zien hoe je met de meest simpele ingredienten waanzinnig lekkere dingen kan maken. en alles met een rustige cameravoering en gepresenteerd met een ontroerende liefde voor alles wat met eerlijk eten te maken heeft. stein lijkt soms bijna in tranen uit te barsten als hij op een kleine boerenmarkt bijna vergeten groenten ontdekt, waarna hij het combineert met lokaal scharrelvlees of vis die net een half uur eerder uit een riviertje is gevist. prachtig om die man aan het werk te zien.

cassandra gemini

natuurlijk vind ik de rest van frances the mute ook waanzinnig, maar het jamgedeelte van afsluiter 'cassandra gemini' vind ik niets minder dan geniaal. waarschijnlijk omdat the mars volta daar precies doet wat ik met mijn vroegere band muad'dib ook heb getracht (nooit gehaald natuurlijk, op een enkel moment na): subliem samenspel, psychedelisch gejam, sfeer vóór techniek, eindeloos doorgaan. mijn ultieme muzikale hemel.

vlieg met me mee

zit ik net voor het eerst naar de drones op fade to white van bjnilsen te luisteren, komt er een vliegtuig over. het geluid paste perfect binnen de drone. heb drie keer gecheckt op het misschien zo bedoeld was.

zendeling

collega j.: "hee bas, kun je mij ook eens een cdtje maken? je weet wel wat ik leuk vindt."

tuurlijk j., maar ik moet het ook leuk vinden toch? daarom:

1. mark lanegan - when your number is up
2. shining - goretex weather report
3. bark psychosis - from what is said to when it's read
4. isis - backlit
5. junior boys - bellona
6. nick drake - things behind the sun
7. lcd soundsystem - movement
8. charles mingus - goodbye pork pie hat
9. m83 - unrecorded
10. savath & savalas - colores sin nombre
11. comets on fire - the bee & the crackin' egg
12. the one am radio - what you gave away
13. the postal service - the district sleeps tonight
14. death from above 1979 - little girl
15. ginnungagap - reasonably miserable

heb hem ook nog virðulegu forsetar van jóhan jóhannsson en before the dawn heals us van m83 erbij gedaan.

nog meer dertigersmuziek

na een hele periode met schrikbarend weinig jazz ben ik de laatste weken weer veel getoeter en gepingel aan het luisteren, en ik heb het eindelijk voor mezelf duidelijk: de beste periode voor de jazz was tussen 1961 en 1964. het strakke keurslijf van de bop uit, maar nog niet de volledige, ruimtelijke vrijheid van de free jazz. sowieso heb ik coltrane altijd op zijn best gevonden als hij en zijn kwartet de voor hen zo typerende driekwartsmaat compleet gingen ontleden; denk 'olé', denk 'greensleeves', denk 'my favourite things'. coltrane zelf die helemaal loos ging en elvin jones die alles op zijn drums nog enigszins op aarde hield. pure perfectie. ook dolphy en mingus maakten in deze periode zoveel briljante muziek dat het bijna niet voor te stellen is, zo vurig en vol passie, zo gemeend en intens. en nu ik free for all van art blakey en zijn jazz messengers heb herondekt zet ik die ook snel in dat rijtje: het titelnummer heeft een opzwepend thema en ritme, en tussendoor gaan zowel sax, trombone als trompet he-le-maal van de wereld. op het laatst gaat drummer blakey ook nog eens uit zijn dak. wat een vuur, wat een urgentie. niet bepaald de meest subtiele drummer, die blakey, maar godverdomme zeg, die man was angstwekkend intens. als iemand me hier een hedendaags equivalent van kan geven, dan graag. maar ik kan het me niet voorstellen.

gezond

omdat martijn er een tijdje geleden om vroeg, hier een lichter gerecht met groente en vis. nu ben ik niet zo'n viskenner en -eter, maar een goed gebakken of gegrilde zalmfilet gaat er ook bij mij best in.

gegrilde zalm met warme groentesalade en kruidencouscous (2 personen)
2 zalmfilets
200 gram couscous (snelkook)
wortels, venkel, knolselderij, boontjes, diepvrieserwtjes (zoveel als je wilt en je kan natuurlijk elke andere groente nemen)
citroen
olijfolie
knoflook
mosterd
1 schepje suiker of honing
witte wijnazijn
verse zachte kruiden als basilicum, peterselie, munt, koriander
bouillonblokje
peper en zout

kook de groenten beetgaar. let op: worteltjes hebben langer nodig dan boontjes of erwtjes, dus even op gevoel doen. maak ondertussen een dressing van enkele scheuten olijfolie, een scheut wijnazijn, een schepje mosterd, de suiker of honing, het teentje knoflook (half teentje raspen en dat is dan meer dan genoeg) en flink wat peper en zout, en meng deze met beetgare, nog hete groente (dan trekt de dressing er beter in).

couscous wellen in bouillon (van blokje) en na een paar minuten mengen met de verse kruiden die je net hebt kleingesneden. afmaken met olijfolie en citroensap naar smaak, evenals peper en zout.

ondertussen de zalmfilets inwrijven met olijfolie en bestrooien met peper en zout (en eventueel wat viskruiden, vind ik zelf altijd wel lekker), en in een matig hete grillpan (of een koekenpan) 3 minuten aan elke kant bakken.

bij het serveren nog wat citroensap over het geheel sprenkelen en klaar!

jazzzz

leuke, makkelijk in het gehoor liggende jazz-cdr gemaakt voor collega:

1. art blakey & the jazz messengers - free for all
2. jackie mclean - love and hate
3. herbie hancock - watermelon man
4. jaga jazzist - airborne
5. andrew hill - pumpkin
6. joe henderson - short story
7. the matthew herbert big band - everything's changed
8. charles mingus - goodbye pork pie hat
9. the cinematic orchestra - awakening of a woman
10. john coltrane - greensleeves

thuis

in de bijna drie weken zonder thuiscomputer heb ik me bijna ontheemd gevoeld. ik had nog niet beseft dat het hele internetcommunity/muziek gebeuren zo sterk met elkaar verbonden waren. computer weg: nauwelijks nieuwe muziek + nauwelijks contacten met gelijkgestemden. en ook het feit dat ik m83 en junior boys, mijn twee grote liefdes van januari, een aantal weken niet kon ontmoeten stemde me bijna somber. begrijp me niet verkeerd, ik verveel me nooit en zoek met succes naar andere dingen, maar het is geen muziek. zonder muziek geen bas, zoveel is weer duidelijk. en die muziek mag dan vooral voor mezelf zijn, het is toch veel leuker om die ervaringen te kunnen delen met mensen die zich dat gevoel precies kunnen voorstellen?

sinds gisteren is het ding weer terug en de muziek dus ook. geweldig. de nieuwe boris bijvoorbeeld, dronevil. machtige postdoom die met minstens even grote letters naast de usual suspects geschreven kan worden. zoals sunn o))), waarvan net de grimmrobe demos zijn heruitgebracht. riff op riff op riff, geen genade, een inktzwarte kosmische nachtmerrie. die twee samen op tour is een droombill.

zoek stok!

daar zijn we weer! werd ook tijd. kan ik eindelijk de stokjes oppakken die zowel marieke als omar me toe gooiden.

1. wat is de totale grootte aan muziekbestanden op je computer?
14,9 gigabytes, 2203 songs. en die staan ook op mijn splinternieuwe ipod 20gb.

2. wat is je laatst gekochte cd?
isis - panopticon
death - the sound of perseverance
de nieuwe mars volta staat in bestelling.

3. wat is letterlijk het laatst geluisterde nr voor je dit bericht las?
art blakey - free for all

4. geef 4 nrs door die je heel vaak luistert of die veel voor je betekenen.
motorpsycho - the golden core
mark hollis - inside looking out
john coltrane - olé
miles davis - he loved him madly

5. aan welke 3 personen geef jij het stokje door en waarom?
moeilijk, omdat mijn blogosphere niet heel erg groot is en de meesten dus al zijn geweest. in ieder geval mag melvin en zijn bloedige hand zijn zegje doen, alsook nieuwkomer willem. de eerste omdat hij een heel aardige gast is die mooi gitaar kan spelen in vehicle en in ons eigenste kosmik, en de tweede omdat ook hij altijd heel sympathiek overkomt en ook nog een zeer interessante muzieksmaak heeft. en de derde is eigenlijk veel meer dan een blog, maar toch lijkt het steeds meer de boventoon te gaan voeren op zijn site: think small van opperindiegoeroe martijn, waarmee ik weliswaar muzikaal vrijwel niets gemeen heb, maar hij schrijft geweldig en is een erg leuke vent.

he's alive!

even een update, ook al heb ik mijn laptop nog niet terug. bij fujitsu-siemens zijn ze er eindelijk over uit dat het een kapotte batterij betreft, daar hebben ze negen werkdagen over gedaan. toen wilden ze dat ding in rekening brengen, dus het proces om hen aan het verstand te peuteren dat het toch echt onder de garantie valt heeft ook nog een hele dag in beslag genomen. pas nu hebben ze de batterij besteld - hij was ook nog eens niet op voorraad. heel fijn.

gelukkig heb ik een heel aantal mooie concerten om naar uit te kijken. leest u even mee?

19.02, hasselt: sonore
drie freejazz saxofonisten (brotzmann, vandermark en gustafsson) die zonder ritmesectie of andere instrumentalisten de vrije jazz gaan verkennen.

22.02, brussel: the mars volta
verdere woorden overbodig. nu alleen nog hopen dat de ab-club niet moeilijk doet over de boogde gastenlijstplaats, want het concert is al weken uitverkocht.

04.03 & 05.03, hasselt: femmes, a female exploration
twee dagen vrouwen in de avantgarde: zeena parkins, ikue mori, agf, heather leigh, en nog heel veel anderen.

09.03, tilburg: supersilent
als zowel deathprod als arve henriksen in de line-up zitten moet je toch een verdomd goede reden hebben om niet gaan.

22.03, utrecht: sunn o))) & boris
uw definitie van het begrip doom zal deze avond aan stukken worden gescheurd. ook niet te missen: het voorafje van the thing in de ekko, heftige mix van freejazz en garagerock.

07.04, hasselt: jaga jazzist & shining
de twee meestbelovende bands van noorwegen samen op een belgisch tourtje. waarom nu niet in nederland? belachelijk. nieuw werk van jaga heb ik nog niet gehoord, maar het net verschenen in the kingdom of kitsch you will be a monster van shining is een sensatie. totaal anders dan de vorige twee pure jazz albums hoor je nu ouwe king crimson, naked city, supersilent, vrije coltrane-jazz. heftige shit ja. ben benieuwd!

09.04, tilburg: roadburn festival
sunn o))), electric wizard, alabama thunderpussy, space ritual, high on fire...

mooie vooruitzichten dus, zeker als savoy grand aankondigt dat hun nieuweling people and what they want deze of volgende maand uitkomt, en dat dit jaar ook nog een nieuwe van the white birch gaat komen.

zo, en nu ga ik een ipod kopen. ik vind dat ik dat wel verdiend heb na mijn jurylidmaatschap bij de - eufemistisch uitgedrukt - tegenvallende voorrondes voor de nu of nooit bandcompetitie. finaleplaatsen zijn er voor superhero, delphian, reflexy, mindfold en de voor mij absolute uitschieter super 88. deze laatste maakt een bijzonder coole en lekkere mix van the blues explosion en motorpsycho en mag wat mij betreft winnen.

nog een laatste aanvulling: willem is met son of the silent age ook toegetreden tot de blogosphere. welkom willem!

spinazie

twee keer pasta met spinazie en spekjes, allebei snel en heel lekker.

versie 1:
- bak spekjes uit in een klein beetje olijfolie
- voeg 2 teentjes knoflook in dunne plakjes toe
- bakje champignons toevoegen, ook weer in plakjes
- spinazie a la creme toevoegen en in de pan laten ontdooien
- pasta al dente koken
- saus afmaken met pakje boursin (of gelijksoortige roomkaas)
- mengen met de pasta
- veel zwarte peper en nootmuskaat
- eten!

versie 2:
- bak spekjes uit in een klein beetje olijfolie
- voeg 2 teentjes knoflook in dunne plakjes toe
- pasta al dente koken
- handvol kerstomaatjes toevoegen (eventueel gehalveerd)
- zak verse spinazie toevoegen en 1 minuutje omscheppen
- saus afmaken met pakje boursin (of gelijksoortige roomkaas)
- mengen met de pasta
- veel zwarte peper en nootmuskaat
- verse basilicum
- eten!

recepten lijken veel op elkaar maar smaken heel anders. en allebei heel snel en makkelijk te maken, wat wil je nog meer?

on a sidenote: steve albini over eten. (via stereo)

dienstmededeling: laptop gaat morgen in reparatie voor 5 tot 10 werkdagen (batterijproblemen) dus voorlopig even weinig tot geen updates.

m83

was me net af aan het vragen waarom m83 zo heet. ik vond het zowiezo al een coole bandnaam, maar nu ik erachter ben gekomen dat het een naburige melkweg is ("a cosmic neighbor") vind ik het alleen maar leuker worden. net zoals de meeslepende edelkitsch van m83's before the dawn heals us, een aalgladde plaat waar foute symfo en synths, krautrock, motorik, elektronica en wat overgebleven vleugjes shoegaze heerlijk samenkomen. die symfo en synths zijn zo overdone dat het weer lekker wordt voor diegenen die niet kijken op een zoetigheidje meer of nog meer. de net te klinische motorik ritmes (robots met de armen uit de raampjes hangend, cruisend door nachtelijk parijs anno 2087) passen perfect. eerste klapper van 2005? ja.

motursaiko

komt het nog goed tussen motorpsycho en mij? is het wel eigenlijk wel fout? u ziet: twijfels, twijfels. lees er hier bij de subs een stuk uitgebreider over.

you rang, m'lord?

om het eeuwige wachten te verzachten, hier een hele rits downloadbare video's en interviews van my bloody valentine. hoe koel is dat? (via ideologic)

titan

als stiekeme hippie met bijbehorende peace'n'love idealen heb ik een haat/liefde verhouding met de ruimtevaart perikelen in ons tijdperk. waarom niet al die miljarden niet besteed aan ontwapening, hongersnoden, armoede, scholing, zorg etc.? maar vaak wint mijn interesse in wetenschap en het onbekende - en het begrip 'ruimte' an sich - het dan toch mijn vroeger nog veel fellere idealen. nu weer die landing op titan (met bijbehorende buitenaardse geluiden!). droge kost eigenlijk en ik kan me voorstellen dat martijn het saai vindt, maar de verbeeldingskracht gaat bij mij flink aan het werk als ik de foto's zie en de geluiden hoor. als u me zoekt weet u waar ik me de komende tijd bevind.

ipod, ipodder...

...ipoddest...

kleine jongens

als de verwachtingen laag zijn kan het alleen maar meevallen. junior boys vallen echter helegaar niet mee, dit is potverdomme schitterend! bij last exit zijn we in een futuristische stad waarin mens en robot elkaars gelijken zijn en samen voor een utopische samenleving zorgen. en als er dan eens een relatie ten einde loopt zijn er de junior boys die de melancholie in muziek verpakken, en de plooien weer perfect glad trekken. had ik the usual suspects maar eerder geloofd. ik droom nog even verder.

zal ik?

zoals nathalie al zei: "no excuses now! 99 euros". en 149 euri voor de 1 gb uitvoering, niet eens zo heel veel voor een flashspeler. maar ik zoek toch iets met een groter geheugen, een 'echte' ipod bijvoorbeeld. ben aan het twijfelen over de 20gb ipod (€ 329,-), de creative zen touch 20gb (€ 225,-) of even naar duitsland rijden voor de aldi ipod (medion md 95200) à € 199,-. op dit moment gaat mijn voorkeur uit naar de creative; hoewel de apple veel mooier is, is de creative een heel stuk goedkoper, zijn de recensies zeker vergelijkbaar en is hij in ieder een stuk mooier dan die lelijk zwarte aldi ipod. die laatste heeft dan weer wel de mogelijkheid om direct de foto's van je camera op de speler te zetten, zonder pc-tussenkomst. bij de apple kan het ook, maar moet je voor een kleine 130 euri weer een cardreader erbij kopen. waerde lezers, welke moet ik kopen? wat zijn de ervaringen met de apple en de creative (ik neem niet aan dat iemand de medion al geprobeerd heeft)?

ruimte / leegte

aangestoken door de steeds diepzinnigere uitingen bij vincent, theo en omar over dance, sublieme uitingen, dromen en ruimte, ga ik er ook iets over zeggen (hoezo een incestueuze bezigheid, dat bloggen?), hoewel ik er natuurlijk veel minder verstand van heb dan bovengenoemde dansmariekes.

ik kom toch altijd weer terug bij photek, mijn oude drum'n'bass held (nu vooral bezig met filmmuziek, maar er schijnt een nieuwe langspeler in de maak te zijn). geen ander heeft me ooit zo kunnen raken: die waanzinnige details in drumpatronen, de vele scifi referenties, de jazz, maar bovenal de ruimte die hij liet tussen de beats, leegtes met onmetelijke dieptes ergens in outer space. geen gezellige muziek, maar wel met net zoveel verbeeldingskracht als bijvoorbeeld linear accelerator van dopplereffekt. de parallel die ik hier echter wil noemen is die tussen photek's 'the fifth column' en 'drop it like it's hot' van snoop dogg. natuurlijk is photek uptempo drum'n'bass en snoop dogg laidback hiphop, maar de manier hoe photek en the neptunes allebei de zwarte ruimte tussen de beats opvullen met zachte ruis en ontraceerbare, bijna paranoïde kraakjes is heel erg vergelijkbaar. grote verschil is echter dat photek het in 1996 al toepaste en pharrell en hugo er nu pas mee aankomen. "en basic channel was nog eerder" zei omar me, maar die ken ik dan weer niet zo goed, dus daar houd ik mijn mond over.

ondertussen wil maar weer even gezegd hebben dat modus operandi nog steeds een toonbeeld van perfectie is, een plaat waar elke beat, elk geluidje, elke synth en elke sample op de juiste plek zit.

phanboi

omdat ik nodig even mijn fan-zijn moet etaleren, hier drie mp3tjes waarbij bijna-god stephen o'malley te horen is:

ginnungagap - reasonably miserable (2004)
burning witch - stillborn (1997)
khanate - fields (2003)

hoor de (r)evolutie!

the haunted - abysmal

wat is de solo in de 'abysmal' van the haunted toch geweldig mooi! en het nummer zelf is ook fantastisch, zelfs al is die melancholieke eindriff compleet gejat is van trouble's 'all is forgiven' (subliem nummer natuurlijk). the haunted is mijn favoriet van het moment (samen met die nieuwe mars volta natuurlijk, maar dat spreekt voor zich).

bas de klusser

de afgelopen dagen behang afgehaald in de keuken, de plinten eraf gehaald, geschuurd en geverfd, idem dito met de plafondplinten, samen met hanneke (vooral zij eigenlijk) de keukenmuren voorzien van structuurverf, nieuwe nachtkastjes en een nieuw bed in elkaar gezet. en nu vind ik het even goed geweest. ik houd helemaal niet van klussen.

heb me vandaag wel weer bezig kunnen houden met wat recensies voor kindamuzik, waarbij vooral dialogs van fred lonberg-holm (solo cello-improvisaties) en fabricate van charles atlas (geremixte ambienteske droom-elektronica) erg prettig opvielen. u kunt ze binnen nu en een paar dagen online verwachten.

terug naar 'normaal'

had nog een boekenbon liggen en heb daarom het nieuwe boek van jamie oliver gekocht. hij had wat voor me afgedaan na zijn vorige, dat toch wel erg gekunsteld overkwam met al die nauwelijks vindbare ingrediënten en recepten die veel te ver gezocht waren voor non-chefkoks. zelfs een simpeler gerecht als mandarijnsalade met vanillesiroop, geschaafde chocola, amandelen en verse munt voldeed niet aan de verwachtingen, want niet lekker genoeg.

gelukkig dat zijn nieuwe boek jamie's dinners weer een terugkeer naar eenvoud en relatief gemak is. veel minder pretentieus en duidelijk gericht op mensen met een dunnere beurs dan voorheen leest en kookt het boek heerlijk weg. een echte aanrader derhalve, en dat had ik niet meer verwacht van de onze jamie, die langzaam aan zelfoverschatting ten onder leek te gaan.

nu de kerst en nieuwjaar weer ten einde zijn, en de bijbehorende vreetpartijen dus ook, hier een minder uitgebreid en redelijk simpel recept van mijn eigen hand.

gegrilde kip met stampot van rucola en geroosterde tomaat
1 hele kip
aardappelen
rucola
4 tomaten
knoflook
citroen

smeer de kip van binnen en van buiten in met olijfolie, peper en zout. stop de doormidden gesneden citroen in de holte en zet de kip daarna op een rooster in de oven (zet er wel een bak onder want er zal behoorlijk wat vet uitdruipen). vervolgens een uur en 20 minuten grillen op 200 graden - als je een hetelucht oven hebt is dat wel zo prettig (temperatuur kan dan op 180 graden).
snijdt de tomaten doormidden, stop er her en der schijfjes knoflook in en smeer de bovenkant in met een mengsel van olijfolie en balsamicoazijn, doe ze in een ovenschaaltje en rooster ze tegelijkertijd met de kip. haal de tomaten na een uur uit de oven, kook de aardappelen in water met een bouillonblokje gaar en giet ze af (even laten uitdampen). stamp de aardappelen fijn, snijdt de rucola in grove stukken en roer die onder aardappelen. snijdt de tomaten klein (vang het vocht op) en doe die bij de aardappelen en de rucola. afmaken met een scheut olijfolie, zout en flink veel zwarte peper. en als je wat pijnboompitten hebt liggen mag je die er ook onder doen. ondertussen haal je de kip uit de oven, laat je hem een paar minuutjes staan, om vervolgens aan te vallen! smakelijk!

mocht je geen zin hebben om tomaten zelf te roosteren (wel zonde hoor, is echt een unieke smaak), dan kun je ook zongedroogde tomaten op olie gebruiken. wel dan nog wat fijngesneden olijven toevoegen, anders kan het wat flauw worden.

geen neo-klassiek

kleine maar fijne oogst vandaag, toen ik bij de mediamarkt behalve een digitale camera (nikon 4100) ook nog even door de klassiekbakken ben gelopen. resultaat:

charles ives - violin sonatas nos. 1-4
arvo pärt - orchestral works: tabula rasa / symphony no.3 / collage

allebei voor nog geen 6 euri. heel fijn. en mooi natuurlijk ook.

2005 enzo

ik word regelmatig gevraagd wat mijn muzikale voorspellingen zijn voor dit nieuwe jaar. vrijwel altijd moet ik een antwoord schuldig blijven. trends en hypes interesseren me steeds minder, doen me niets. wat maakt mij het nou uit of 2005 het jaar van het vet of mager geluid gaat worden? punkfunk, lcd soundsystem, blablabla. ik word er al moe van als ik hoor. het enige wat ik tot nu toe aan kan raden voor 2005 is de nieuwe van the mars volta, die na enige rijping me nu levend aan het verorberen is. waanzinnig!

is de afname van interesse in trendgevoelige nieuwigheden een gemis als muziekschrijver? waarschijnlijk wel. onbewust heb ik vorig jaar een goede keuze gemaakt door me terug te trekken als redacteur bij kindamuzik. als redacteur moet je - ook al is het voor de avantgarde altijd van minder belang, dat wel - op de hoogte zijn en willen blijven van alle nieuwe ontwikkelingen, nieuwe stromingen. je moet mensen daarin kunnen aansturen, stimuleren om ook op zoek te gaan. nu kan ik dat wel, maar het 'willen' was weggevallen. ergens jammer ja, maar och, mensen zijn nooit onmisbaar en hans van der linden heeft mijn taken meer dan adequaat opgevolgd. daarbij: de hernieuwde vrijheid om muziek op mijn eigen tempo te kunnen en mogen ontdekken - zonder direct in mijn achterhoofd te houden hoe dit te integreren in het kindamuzik profiel - bevalt me buitengewoon. even wat meer afstand nemen heeft heilzaam gewerkt.

maar goed, 2005? het jaar waarin in opleiding wil gaan tot verpleegkundig specialist voor de geestelijke gezondsheidszorg (ggz-vs), en waarvoor ik ook ben aangenomen (ook daarom zijn de muziekjournalistieke bezigheden wat teruggeschroefd). tot zover het goede nieuws, want de limburgse opleiders liggen met elkaar in de clinch over wie nu de kar moet gaan trekken (lees: welke ggz-instelling de opleider moet leveren, dus wie er het meeste energie in moet steken), met als gevaar dat er dit jaar in limburg geen opleiding van start gaat. niet alleen een persoonlijke tegenslag voor mij (ik heb me er volledig op ingesteld en ga er nog even van uit dat het wel doorgaat) maar zeker ook voor de verpleegkundige zorg in limburg - die gaat dan nog meer achterlopen op de randstad, waar nieuwe theorieën veel eerder doordringen en geïmplementeerd kunnen worden. laten we hopen dat de beslissing (wordt op 13 januari genomen) op basis van gezond verstand wordt genomen.

01. Deathprod - Morals and Dogma

terugkijkend kun je mijn jaarlijst eigenlijk in drie delen opsplitsen: nummer 20 t/m 9 liggen vlak bij elkaar, 8 t/m 5 steken daar bovenuit maar doen onderling flink handjeklap. een echte uitschieter als the mars volta of teeth of lions rule the divine is er dit jaar niet, maar een jaar waarin de nummers 4 t/m 1 zo dicht bij elkaar liggen als dit jaar heb ik toch ook al lang niet meer meegemaakt. fennesz, johannsson, biosphere: ze hadden zomaar op 1 kunnen staan. baas boven baas is echter deathprod met zijn morals and dogma.

ja, alweer in de ambient en dronesfeer - 2004 was er een buitengewoon geweldig jaar voor. en deathprod was de allerbeste. in mijn recensie (klik op de hoes) noemde ik het een instrumentale conceptplaat over oorlog, verlies, verdriet en depressie, en dat zijn woorden waar ik nog steeds volledig achtersta. in plaats van abstracte zweverij neemt helge sten je mee door verwoeste oorlogsgebieden, kom je dwalende overlevenden tegen die wezenloos tussen de resten lopen. een verschrikkelijk aards gevoel van pijn komt vanuit de uitgestrekte stukken regelrecht je hart in. hup, geen omzwervingen, dwars door alles heen richting de ziel. dat effect heeft morals and dogma en dat is ook direct de reden waarom de plaat voor velen te zwaar op de hand is. dit is extreem zwaarmoedige shit en het kost zelfs mij - en ik reken mezelf tot een geoefend luisteraar op het gebied van zeer melancholieke en bijna depressief aandoende muziek - moeite om de rit uit te zitten.

hoeveel mensen blijven echter ook gefascineerd staren naar afschrikwekkende beelden van oorlogen en rampen? hoeveel mensen zoeken de verschrikkingen keer op keer weer op? een neiging die moeilijk te verklaren is, maar dat maakt de neiging niet minder aanwezig. denk aan het eerste kwartier van saving private ryan. of de ramp in azië. of de aanslag op de twin towers. afschrikwekkend, schokkend, pijnlijk. en toch hebben hele volksstammen ernaar gekeken, meegesleept door de urgentie en de allesomvattende emoties. en dat is precies hetzelfde verschijnsel als bij herhaaldelijke beluistering van morals and dogma; de eerste drie lange nummers grossieren in pure verbijstering en onmetelijk diep verdriet, afsluiter 'cloudchamber' is echter het meest troosteloze stuk muziek dat ik ooit heb gehoord. geen licht, geen hoop, geen leven. vrijwel niet beluisterbaar, want als een extreem dicht zwart gat zuigt het je compleet leeg. een luisterervaring waarvan ik voorheen niet wist dat die bestond.

en het maakt allemaal niet wanneer of hoe je deze deathprod beluistert, het klinkt altijd even somber en donker, en als er zonlicht aanwezig is zal je dat na morals and dogma niet meer opmerken. afschuwelijk.

afschuwelijk prachtig. ja. helge sten mag dan abstract te werk gaan qua vorm, de gevoelens en emoties zijn aards en concreet, de opgeroepen beelden zijn gruwelijk en fascinerend. zo concreet dat het voor velen wel eens te dichtbij zou kunnen komen. nogmaals, ik kan me dat goed voorstellen. maar ik kan mijn hoofd niet meer afwenden. ik moet het zien. ik moet het horen. ik ben de stille getuige van oorlog, verlies, verdriet en depressie. een onbedoeld conceptalbum opgedeeld in precies die vier delen. de terechte nummer 1 van 2004.

02. Biosphere – Autour de la Lune

voor sommige albums zouden luisteradviezen – wat zeg ik, bevelen! – verplicht gesteld moeten worden. zeker voor mijn intens geliefde nummer 2: biosphere. en dan niet zijn vroegere werk, want dat is redelijk toegankelijk, best makkelijk in het gehoor etc.

zo niet autour de la lune. deze nieuweling is een moeilijk, donker, en soms vrijwel nauwelijks hoorbaar dronemonster dat stiekem zijn meedogenloze aanwezigheid in je binnenste nestelt. maar let op: niet op elk moment van de dag. voor autour de la lune gelden een stel regels die opgevolgd moeten worden. zo niet, dan is de keiharde zachte schoonheid niet te vangen. onbereikbaar.

daarom hier de luisterinstructies:

- niet luisteren voor zonsondergang
- niet luisteren na zonsopgang
- niet luisteren in gezelschap
- liefst luisteren via een goede hoofdtelefoon
- indien die niet aanwezig, dan via een redelijke high-end versterker en bijpassende speakers
- doe vooral geen moeite met een crappy installatie: verloren energie

ja, zo limiteer je de luisteraar nogal, maar neem van mij aan dat het echt noodzakelijk is. een reis naar de maan en de sterren is per definitie gehuld in de donkere dekens van de ruimte, met hier en daar een lichtbron op enkele lichtjaren afstand. deze plaat is het muzikale equivalent van een serene doch kille ruimtereis en dient met de nodige omzichtigheid benaderd te worden. doe je dat niet, dan is de poging tot mislukken gedoemd.

op het moment echter dat je precies volgens de regels te werk gaat zijn de gevolgen niet meer te overzien. de veelvuldig aanwezige bastonen dringen door tot op het bot, niet tegen de houden. de zingende mir-kosmonaut – toevalligerwijs opgevangen tussen de witte ruis – wiegt je bijna in slaap. bovenal zijn het echter de microtonale subtiliteiten, alleen waarneembaar met koptelefoon: elke beluistering lijken ze ergens anders te verschijnen, steeds zijn de details net even anders dan de keer ervoor; is het echt of is het een auditieve hallucinatie? abstracte droommuziek maar confronterend realistisch gebracht.

hoe afstandelijk en koud autour de la lune ook tracht over te komen, hij heeft me vanaf het allereerste begin gevangen en is met afstand de meest indrukwekkende plaat die ik dit jaar mocht horen. helaas – en ergens ook weer niet – kan ik dit oordeel alleen ’s nachts onderschrijven; overdag komt deze maanreis niet tot zijn recht. hoe prachtig zal deze biosphere zijn tijdens een winternacht op de noordpool?

onbegrijpelijk dat autour de la lune verder vrijwel genegeerd is door bijna iedereen. ik heb mezelf dit jaar zowiezo al uitgeroepen tot ambassadeur van de ambient, en van biosphere in het bijzonder, dus bij deze nog eens een zeer dringende oproep: gaat heen en haal autour de la lune - en vergeet de luisterinstructies niet.

03. Fennesz - Venice

hoe ga je met de druk om als je een tijdje terug door de schrijvende pers eensgezind ‘snoepje van de week’ bent verklaard? want dat gebeurde er plotsklaps met de oostenrijkse experimentele laptop-glitcher/gitarist christian fennesz, nadat hij stiekem wonderschone zomerse liedjes onder een dikke deken van witte ruis en onrustbarend stekelige clicks'n'cuts had gestopt op het fenomenale endless summer. ongehoord veel positieve media-aandacht viel de goede man en zijn muziek ten deel, en dat terwijl hij geen enkele concessie richting groot publiek had gemaakt en gewoon stug was doorgegaan op de weg waar zijn voorgaande werkstukken hem naar toe hadden gebracht. succes en integriteit gingen bij fennesz wonderwel samen.

gevolg was wel dat er hele volksstammen een pavlov-reactie lieten zien bij het alleen al horen of zien van een fennesz-referentie, ook al tussendoor gevoed door grandioze oudedoosopnames (field recordings 1995-2002) of kleinschalige live-albums (live in japan). het wachten op de echte, nieuwe fennesz plaat bleef echter knagen en jeuken. welk een druk moet er door de beste man zijn gevoeld? hoe dan ook, mocht dat laatste al zo zijn, dan is er werkelijk helemaal niets van te merken op deze hagelnieuwe schijf.

sterker nog, venice is nog meer dan endless summer en al zijn andere werken een toonbeeld van pure schoonheid en rauwe emotie. geen eindeloze zomer dit keer, veeleer lijkt de zwaarmoedige pracht een herfstgevoel te willen overbrengen. als geen ander lukt het fennesz om abstracte elektronica en minimale ambient te koppelen aan diepe gevoelens en menselijkheid. en dat niet alleen, hij zorgt ook nog eens voor een perfecte synthese tussen analoog en digitaal, mens en machine: hij laat zijn zacht galmende gitaarakkoorden (en ook die van gastmuzikant burkhard stangl) via zijn laptop uitwaaieren naar de verre zwarte gaten waar ook kevin shields en zijn my bloody valentine zo graag bivakkeerde, zonder dat hij een moment dichter bij afgekloven shoegaze komt. ritme lijkt van geen belang, alles verdrinkt welwillend in een zee van sfeer en puur zijn: geen verleden, geen heden, geen toekomst. muziek die een non-lineaire realiteit beschrijft?

alleen in de samenwerking met david sylvian komt de muziek even aan onze hedendaagse oppervlakte. sylvian, vorig jaar door fennesz al in de watten gelegd op zijn superieure blemish, betaalt hem met minstens gelijke munt terug in het intense 'transit'. waar in eerste verwondering overheerst over de manier waarop sylvians stem zo pontificaal bovenop de muziek is "gelegd", lijkt er bij nadere beluistering steeds meer een 'het heeft zo moeten zijn'-gevoel te gaan bestaan. de als altijd tegelijkertijd afstandelijke en gevoelige stem van sylvian klinkt als een perfect natuurlijke aanvulling op de muziek. sylvian lijkt dan ook bovenal een ‘kindred spirit’, iemand die net als fennesz zoekt naar pure esthetiek door een minimalistische benadering. wat dat betreft lijkt er een soort van ongrijpbare driehoek te zijn ontstaan in combinatie met mark hollis, ook al zo'n eenzaam genie die het moest hebben van emotioneel minimalisme. voorbeeld: het intens melancholieke 'the point of it all' laat hen drieën onbewust samenkomen in een aanhoudend bombardement van klaarblijkelijk recente verlieservaringen, en zorgt met een minimum aan middelen echt elke beluistering weer voor een nieuwe brok in mijn keel. niet dat de vorm overeenkomt met de andere twee, maar inhoudelijk, gevoelsmatig en intellectueel lijkt fennesz op exact dezelfde locatie te verkeren als hollis en sylvian.

op het eind van venice laat hij ons nog even schrikken met een stuk harde gitaarnoise, maar ook die passage blijkt na nadere bestudering hoogst essentieel te zijn; immers, schoonheid is alleen maar te ontdekken wanneer het tegendeel ook gedefinieerd kan worden. indrukwekkend blijft dan hoe hij vanuit de noise op compleet natuurlijke wijze langzaam overvloeit in alweer een warm bad van wonderschone glitchklanken, waarin nog steeds diezelfde noisegitaar ergens ver weg is verstopt. venice is nog veel meer dan we ooit hebben durven dromen.

[deze recensie verscheen eerder op kindamuzik]

04. Jóhann Jóhannsson - Virðulegu Forsetar

ik kan niets met vrolijke muziek. heb niets met blije liedjes. moet bijna kotsen als ik 'obladi oblada' hoor. waarom dat is weet ik niet, vrolijkheid in muziek spreekt me nu eenmaal niet aan. ben zelf bepaald niet zwaar op de hand hoor, ik lach graag en veel, relativeer alle negativiteit zo weg richting vergetelheid.

als ik virðulegu forsetar van jóhan jóhannsson luister - en dat is heel vaak, deze laatste weken - schrik ik nog steeds van de grote positieve lading die erin verwerkt is, en, misschien nog belangrijker, die er bijna letterlijk voelbaar uitstraalt. daar houdt bas toch niet van? fout, daar houdt bas nu eens wel van. heel erg. ik denk, en daar heb ik lang over nagedacht, dat het komt doordat de muziek - hoewel zeer positief - een einde aankondigt. het einde van iets zwaars, iets dat veel tijd en moeite in beslag heeft genomen. niet persé het einde van een lijdensweg, wel het einde van een lange, barre maar intens gelukkigmakende tocht. dat is wat het album bij mij losmaakt, op een behoorlijk heftige manier.

laatst had ik hem opstaan toen er een stel kennissen langskwamen, die me vervolgens vroegen waarom ik zulke zwaarmoedige, sombere muziek op had staan. in tegenstelling tot gerard, die over deze plaat al een fantastisch verhaal heeft geschreven waarin hij een gelijksoortige ervaring met collegae beschrijft, heb ik wel geprobeerd mijn gevoel bij virðulegu forsetar uit te leggen. uiteindelijk is dat niet gelukt. net zoals het naar mijn gevoel ook niet echt goed lukt met deze woorden: het doet geen eer aan de muziek. de muziek is meer. deze muziek betekent meer. hij staat op 4 in deze lijst, maar het groeiproces is niet ten einde. ik mag dan vanaf het allereerste begin dat ik hem hoorde onder de indruk zijn geweest - zoals je hier kunt lezen -, duidelijk is nu dat jóhannsson me in een greep heeft waarbij een houdgreep van dennis van der geest niets is.

nu ja, neem van me aan: virðulegu forsetar klinkt echt als een lange triomftocht, als het ererondje voor de uiteindelijke stap naar de eeuwigheid. ik geloof niet in een hemel of een hel, maar laat mijn einde zo glorieus en intens tevreden zijn als jóhann jóhannsson hier schetst. amen.

05. Efterklang - Tripper

moeilijk om hier nog wat relevants over te zeggen, want ik heb er al twee stukjes aan gewijd. daarom citeer ik mezelf een paar keer, en verwijs ik u voor verdere uitleg naar dit stukje hier, en dat andere stukje daar.

“organisch en anorganisch gaan hand in hand, strijkers en overslaande cd's zijn de beste vrienden, en uiteindelijk is de luisteraar de van geluk uitzinnig lachende derde.”

“de melancholieke liedjes doen denken aan múm, sigur rós en the white birch - toevallig allemaal scandinavische stemmingmakers, zou er iets in de lucht zitten daar? – maar kunnen plots gaan glitchen als een lichtvoetige fennesz, waarna de glitches zo achter elkaar worden geplaatst alsof steve reich net een masterclass minimal music heeft verzorgd. ondertussen komt rachel’s een strijkkwartet op maat leveren.”

“er zijn weliswaar flink wat experimenten aanwezig en je hoeft ook niet raar op te kijken als er plots een kinderkoor opduikt, maar efterklang heeft het voor elkaar gekregen om al die dingen alleen maar als bouwstenen te gebruiken voor een verzameling indrukwekkend mooie liedjes.”

het enige minpunt is eigenlijk dat ik nog niets van deze deense band afwist toen ik deze zomer aldaar op vakantie was.

(de lijst gaat verder na de alomvattende kerstboodschappen)

06. Xiu Xiu – Fabulous Muscles

“er is weinig muziek waar ik bang van word” zei ik eerder dit jaar in mijn recensie voor kindamuzik (klik op de albumcover indien je die wilt lezen), met als strekking dat ik wel bang werd van xiu xiu. ik vergeleek de band met een stel psychopaten die zich overdag voordoen als normale, rustige leden van onze samenleving, om ’s nachts te veranderen in stalkers, waanzinnigen, bedriegers en bedreigers.

fabulous muscles mag van deze top10 dan wel het dichtst bij popmuziek komen, nog steeds heeft de plaat een nogal ongemakkelijke, dreigende ondertoon. nee, ik zie er geen psychopaten meer in die hun slachtoffers in donkere sm-kelders opsluiten, maar de menselijke onzekerheden en kwetsbaarheden die bandleider jamie stewart zijn leven lang al heeft gevoeld zijn zo levensecht op muziek gezet dat ik de dreiging in het begin compleet verkeerd heb geïnterpreteerd. het gaat bij xiu xiu niet om daders, maar om slachtoffers. slachtoffers van pesterijen, gebroken gezinnen, identiteitsconflicten. stewart heeft het allemaal doorgemaakt en doet daar nogal confronterend verslag van. ja, er zijn soms nog van die momenten dat ik er toch bang van wordt, zo open en bloot wordt het allemaal neergezet.

muzikaal past xiu xiu op een behoorlijk gemankeerde manier eigenlijk erg goed bij het huidige popklimaat, met al die referenties naar jaren tachtig doemwave en postpunk die overal te horen zijn. xiu xiu stopt echter niet bij joy division en the cure, maar gaat ook aan de haal met lofi singer-songwriter, geluidscollages, freejazz en avantgarde. dit alles gespeeld met een maniakale intensiteit, zeker wat betreft de vocale voordracht van stewart – een stem die nogal eens pathetisch zou kunnen aandoen als de muziek geen gelijke tred zou houden.

en tja, dan kan ik er wel bang van worden, toch zoek ik deze angsten – aanwezig sinds begin februari – nog heel vaak op. fabulous muscles is een fabuleuze plaat.

07. Isis – Panopticon

had vorig jaar metal definitief de drone en de ambient ontdekt, 2004 is het jaar waarin de perfecte synthese tussen metal en postrock werd bewerkstelligd. neurosis en cult of luna (te kort uit om echt op waarde te kunnen schatten helaas) kwamen dichtbij, maar de hoofdprijs gaat echter naar isis. kleine korte naam, grote lange daden.

het is vooral het postrock-model van mogwai en godspeed etc. dat hier wordt gevolgd: lange instrumentale passages vol subtiele verschuivingen, eindeloos meanderend tussen crescendi en decrescendi. isis neemt dat als basis en vermenigvuldigt het geheel dan met de intensiteit van hardcore en metal. inclusief incidentele grunts. het eindresultaat klinkt zo natuurlijk dat je je al snel afvraagt waarom niemand eerder op het idee is gekomen. meer nog dan neurosis – toch een behoorlijk vergelijkbare naam – stapelt isis riff op riff, herhaling op herhaling, climax op climax. zoals mogwai en godspeed etc. al eerder deden inderdaad, maar hebt u van die bands iets echts relevants gehoord de laatste jaren? en daarbij, isis goes boldly where no stuart brainwaithe or efrim menuck has gone before, namelijk een edelmetalen landschap waar pure postrock binnen geen tijd totaal weg zou eroderen.

panopticon is niet ondoordringbaar en laat je relatief makkelijk binnen, maar let wel: hier staat een massieve band. een collectief zonder ego’s, zonder solo uitspattingen. ogenschijnlijk zonder medelijden, maar op de meest vreemde momenten gevoeliger dan je zou verwachten. zwaar metaal ja, maar dan wel met een epische, emotionele grandeur verborgen onder de monolithische riffs.

isis is de enige band die echt aanspraak kan maken op de term “postmetal”. nieuwe muziek? misschien niet helemaal. maar dat doet er niet toe. panopticon is groots, hard en meeslepend, maar evenzeer gevoelig, emotioneel en intiem. een alles meesleurende, maar gelukkig makende maalstroom.

08. Lars Horntveth – Pooka

slachtoffer van het feit dat ik in januari al over een kopietje beschikte, kan niet anders zeggen. pooka van lars horntveth (muzikaal opperhoofd van jaga jazzist) hoort veel hoger te staan, maar kan achteraf nog blij zijn dat ik hem twee weken geleden heb herontdekt.

het probleem is dat er dit jaar zoveel goede platen zijn uitgekomen dat prachtige muziek in de verdrukking dreigde te komen. o.a. sophia en encre zijn er het slachtoffer van geworden: te vroeg in het seizoen gepiekt. die kant is het met lars horntveth ook heel lang opgegaan. ik draaide hem nauwelijks meer. maar bij het herbeluisteren (voor de jaarlijst enzo, zo’n nerd ben ik nu) werd ik weer net zo getroffen als in januari: pooka is prachtig! die melodieën, die arrangementen, die losse stijl, die speelse elektronica: allemaal even mooi.

het is ook de enige plaat in deze top 10 die niet alleen bloedserieuze pretenties heeft. horntveth durft te swingen op een luchtige, jazzy manier, stoort zich niet aan conventies en grenzen, en gaat vrolijk van springerige elektronica naar filmmuziek, om via minimal music en modern gecomponeerd weer terug te komen bij jazz. ach, stijlen doen er helemaal niet toe, waar het om gaat is het niet minder dan geniale melodiegevoel van lars en zijn oor voor sublieme arrangementen. ook al is het een enorm ‘volwassen’ album, je hoort constant dat de goede man net pas 24 is geworden. zijn gebrek aan respect voor vastgeroeste tradities houdt pooka overal even pittig en scherp. om maar niet spreken van zijn heerlijke saxofoon- en klarinetspel.

maar uiteindelijk heeft een album dat ik al bijna een jaar van voor tot achter ken een oneerlijke achterstand op nieuwere, frissere dingen. niet meer in te halen bovendien. januari of februari zijn slechte maanden om iets uit te brengen, gezien vanuit een jaaroverzicht optiek. dat en dat alleen is enige reden dat pooka niet in mijn top 5 staat. en ergens is dat wel jammer.

09. aMute – A Hundred Dry Trees

khonnor is natuurlijk een fijn voorbeeld hoe een jongen en een laptop (of een oude computer) – al dan niet geholpen door zijn gitaar – tot grote hoogten kan stijgen. mooi glitchende shoegaze, prachtig uitgevoerd. toch is een gelijksoortig iemand bijna onopgemerkt voorbij gegaan aan hele hordes muziekliefhebbers. terwijl hij voor ons ‘ollanders ook nog eens veel dichterbij zit.

de mens in kwestie noemt zichzelf amute en komt uit brussel. Evenals bovengenoemde khonnor heeft-ie een computer en een gitaar, maar amute laat de pop achterwege. nee, gelijke delen idm-glitch en postrock (fennesz en do make say think zijn duidelijk hoorbaar) plus een toefje shoegaze zorgen voor een tegelijkertijd abstract en toegankelijk geluidsbeeld. nergens wordt het echt origineel, maar de kracht van a hundred dry trees zit hem dan ook in de welhaast naïeve schoonheid van de gebruikte akkoorden en effecten. een gevoel van “zo moet deze muziek gemaakt worden, zo hoort het te klinken” overheerst het hele album. alles klopt, alles zit op de juiste plek, en alles klinkt precies zoals je het verwacht. en dat is dit keer eens geen nadeel: amute doet het op zo een ontwapenende manier dat alle onoriginaliteit hem direct vergeven is. het geluidsbad van amute is een weldadige thuiskomst.

als de jonge brusselaar in de toekomst een eigen gezicht gaat ontwikkelen sta ik niet voor gevolgen in. zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.

10. Max Richter – The Blue Notebooks

om te beginnen maar even zeggen dat er hard gevochten is om de 10e plek. de krachtsverschillen tussen de tien uit de vorige post en deze waren miniem, maar uiteindelijk heeft max richter op punten gewonnen.

onze max bezit het vermogen om groots te zijn middels kleine, compacte gebaren. het mag dan grotendeels klassiek zijn wat de klok slaat op the blue notebooks, toch merk je dat het alleen maar ‘nu’ gemaakt had kunnen worden. de stukken zijn meeslepend en eindeloos melancholiek, maar de minisymfonieën zijn nooit langer dan het formaat popliedje, en juist dat geeft de zwaarmoedige klassiek-meets-ambient iets moderns en fris. dat laatste wordt ook wel bewerkstelligd door het gebruik van spaarzame elektronica die perfect opgaat in het geheel van piano, strijkers en koren.

referenties? gorecki, arvo pärt, rachel’s, philip glass, brian eno, boards of canada. het mooie is dat richter er precies tussenin staat, maar ook weer niet. op de een of andere manier weet hij zijn eigen identiteit heel makkelijk te bewaren. wellicht dat dat ook komt door de toevoeging van typgeluiden en voorgedragen gedachten die hier en daar plots naar de oppervlakte komen. alsof je toeschouwer bent van een creatief proces van een somber mijmerende schrijfster.

het lukt richter om met the blue notebooks erg dichtbij te komen, om op een directe manier emoties aan te spreken. en toch blijft het allemaal ongrijpbaar. Als de tranen over je wangen rollen is dat geen verrassing, maar waarom ze rollen wilt nooit echt duidelijk worden. alsof max richter een directe connectie met je ziel heeft gemaakt zonder dat je het beseft.

top 10 2004 in 11 delen

de heeren van de goede smaeck presenteren: de jaarlijsten van 2004! samen met droommachine: sporenburg en het dronken schip laat kosmik de tien beste albums van 2004 nog eens de revue passeren. maar eerst: wat was er nog meer in 2004? wie vielen er net buiten de boot? was er ook zoiets als een hors categorie? kortom, behalve de essentiële tien ook nog een staaltje namedropping waar je u tegen zegt.

tien platen die het net niet hebben gehaald zegt u? oh nee, dat zeg ik. dit zijn ze, in alfabetische volgorde (ja zeg, ik ga het mezelf niet aandoen om bij 11 t/m 20 ook nog een numerieke volgorde te bedenken - ik ben malle pietje niet). oh ja, als ik ergens een recensie van heb geschreven staat die gelinkt.

arve henriksen – chiaroscuro
björk – medúlla
jason molina – pyramid electric co.
lisa gerrard & patrick cassidy – immortal memory
mastodon – leviathan
neurosis – the eye of every storm
pan*american – quiet city
pan sonic – kesto (234.48:4) (op deze site al genoeg over gezegd)
richard youngs – river through howling sky
sunn o))) – white2

ook nog eervolle vermeldingen voor Harold Budd, Greg Davis en Brent Gutzeit die alledrie prachtige albums maakten in de ambient/drone/neo-klassiek sfeer, maar te weinig tijd van me kregen om volledig te rijpen.

en er was dit jaar ook nog een rasechte “buitencategorie”, zo eentje die eigenlijk niet te beklimmen is. william basinski is de maker van de in vier delen uitgebrachte disintegration loops. vier prachtige albums vol constant letterlijk afbrokkelende loops vol melancholie en emotie. albums die zoveel impact hebben dat jaarlijsten alleen maar futiel lijken. albums waar ik nog nooit de juiste woorden voor heb kunnen vinden. gerard van het dronken schip lukte dat echter wel. verplicht leeswerk derhalve.

morgen volgt nummer 10!

liedjes voor bas

zoals bekend mag worden verondersteld ben ik niet zo'n liedjesmens. krijg al snel het gevoel van "ach, dit is al zo vaak gedaan, next please". toch, zo op het einde van het jaar, eens op zoek gegaan naar mijn tien favoriete liedjes-liedjes van 2004. en uiteindelijk was het een stuk makkelijker dan ik had gedacht.

01. savoy grand - reason to leave
02. mark lanegan - when your number is up
03. jason molina - red comet dust
04. savath and savalas - colores sin nombre
05. devendra banhart - this is the way
06. pj harvey - shame
07. pinback - sender
08. hermano - my boy
09. interpol - slow hands
10. elliott smith - a fond farewell

sla de pony

smack the pony was er vanavond weer op! hopelijk volgende week weer.

nabeschouwing

indrukwekkende prestatie dus, die kesto (234.48:4) van pan sonic. zoals je hebt kunnen lezen is het deels een geweldige collectie albums. toch draai ik hem maar weinig, en ik kan moeilijk aangeven waarom. cd2 valt zowiezo tegen, dus die komt er nauwelijks meer in, maar ook de andere 3 laten zich niet veel meer horen. op een of andere manier wordt mijn stemming er nooit gezelliger op, zeker bij cd3. ik denk dat uiteindelijk niet alleen het formaat van 4 volledige cd's afschrikwekkend is maar ook de meedogenloze muziek. het lijkt allemaal zo gevoelloos, zo onmenselijk.

hoe hoog ik kesto (234.48:4) ook heb zitten, uiteindelijk heeft-ie mijn jaarlijst niet gehaald. natuurlijk is een vierdelig album een buitencategorie, maar ook omdat ik blijf twijfelen tussen "echt waanzinnig goed" en "ontzettend knap gedaan". de balans lijkt op dit moment even door te slaan naar het laatste. en met "ontzettend knap gedaan" red je het niet in een jaar waarin anderen veel dieper liggende emoties aanspreken.

frances the mute

pitchfork mag dan wel erg sarcastisch commentaar geven over the mars volta, zelf word ik alleen maar volta-geiler als ik het nieuws over de nieuwe plaat lees: concept, prog, 5 liedjes in 77 minuten, een driedubbel-album met vinyl in 3 verschillende kleuren, liedjes opgedeeld in aparte secties. ik zou voor minder de loftrompet blazen. en in februari en maart zijn ze in europa! 22/2 in brussel in de ab-club, de 23e in paradiso. zet het alvast in uw palmtop.

vulgair

pantera - vulgar display of power

beetje wrange titel, na dit. ik zet hem nog eens op, ter nagedachtenis aan heer darryl en de andere slachtoffers. en omdat het fuckin' goeie plaat is.

pan sonic - kesto (234.48:4) :: cd4

een dik uur dronen met de nadruk op de hogere regionen. een dik uur gebeurd er nagenoeg niets. een dik uur later ben je of al lang gillend weggerend of zit je gelouterd voor je uit te staren, wachtend op de uitbarsting. maar die komt er zelfs na een heel dik uur niet.

'radiation', cd4 van pan sonics bijkans eindeloze kesto (234.48:4) eist veel en geeft niets terug. de zacht doorzagende elektronische tonen klinken na een tijdje pijnlijk hard, totaal ondoordringbaar. veel meer dan vrolijk, donker, boos, somber of welke gemoedstoestand ook, bestaat 'radiation' gewoon. het is wat het is en je hebt het er mee te doen. ja, op een of andere manier lijkt er licht uit te stralen - en het is pas op het moment van dit schrijven dat ik eigenlijk aandacht schenk aan de titel. hard, helder, doordringend. en uiteindelijk veel meer schade aanrichtend dan je ooit had verwacht. alsof je wordt verleid tot staren in de zon, schreef vido als eens in dit stukje, en geen enkele analogie lijkt meer toepasselijk.

het meest bizarre aan 'radiation' is echter dat je ondanks de schade toch telkens als een verslaafde teruggaat naar de bron. hunkerend naar een nieuwe dosis die weer tot niets zal leiden.

'radiation' is het sterkste deel van heel kesto (234.48:4) en dus een perfect einde. het zou me niets verbazen als pan sonic er nu mee op zou houden. immers, waar moeten ze de uitdaging nu nog gaan zoeken?

lastige zus

afgelopen weekend uitgebreid gekookt voor de hele familie. erg leuk om te doen, maar mijn zus is een lastige: vegetariër, en lust geen uien, prei, tomaten, spinazie en paprika. fijn hoor. ben uiteindelijk uitgekomen op een pasta met een saus van pompoen en pijnboompitten. heel goed te eten, maar het haalde het niet bij het vleesgerecht voor de rest van de familie:

italiaans stoofvlees (4 personen):
600 gram runderpoulet of magere runderlappen (in stukjes)
150 gram salami (stuk)
2 uien
3 tenen knoflook
1 wortel
1 stengel bleekselderij
800 gram tomatenblokjes uit blik
1 blikje tomatenpuree
200 dl rode wijn
100 gram zwarte olijven
1 takje rozemarijn, wat blaadjes verse salie en verse tijm

heel makkelijk gerecht eigenlijk: je braad het rundvlees in wat olijfolie en boter rondom bruin, doet er de in stukken gesneden groenten bij, en laat die even meebakken. dan de rode wijn erbij, die je een beetje laat inkoken. vervolgens de tomaten en de tomatenpuree erbij, de verse kruiden toevoegen, en met de deksel op de pan minstens twee uur - maar liefst langer - op laag vuur laten stoven (dit kan ook heel goed in een oven op 150 graden). af en toe kijken of er nog genoeg vocht in zit, eventueel bijvullen met wat water. de salami snijd je in stukjes en bak je even uit in wat olijfolie, en die mogen dan een half uurtje voor het einde van de stooftijd erbij, samen met de gehalveerde olijven. dit alles serveer je dan met een pasta naar keuze. echt geweldig lekker zei mijn familie!

als voorgerecht had ik trouwens wat bruschetta's (in plakjes gesneden, in de oven geroosterd en daarna met olijfolie besprenkeld ciabatta brood) gemaakt, en die belegd een mengsel van tomaat, mozarella en basilicum (even afmaken met wat olijfolie en balsamico azijn, en peper en zout) en, nog lekkerder vond ik zelf, een citroen-peper-room (wat mascarpone loskloppen met melk en citroensap, en daar nog heel veel zwarte peper en het raspsel van 1 citroen doorheen mengen) met daar bovenop gerookte zalm en verse dille. succes verzekerd!

't woar nieks en 't wurt nieks

de mötley crüe komt dus weer bij elkaar, in de originele bezetting. probleem is: die band was vroeger al kut, dus waarom zou dat nu anders zijn? daarom linea recta naar de grote berg "herenigingen om direct te vergeten". ja, die stapel waar ook de pixies op liggen. nu maar hopen slint en dead can dance daar niet eindigen.

on a sidenote: ben nog steeds volledig in beslag genomen door jóhann jóhannssen. prachtig en krachtig. en dan kan omni trio wel fijn om aandacht vragen middels ouderwetse spacejungle zonder overstuurde bassen, maar jóhannssen versla je niet zomaar.