spinazie

twee keer pasta met spinazie en spekjes, allebei snel en heel lekker.

versie 1:
- bak spekjes uit in een klein beetje olijfolie
- voeg 2 teentjes knoflook in dunne plakjes toe
- bakje champignons toevoegen, ook weer in plakjes
- spinazie a la creme toevoegen en in de pan laten ontdooien
- pasta al dente koken
- saus afmaken met pakje boursin (of gelijksoortige roomkaas)
- mengen met de pasta
- veel zwarte peper en nootmuskaat
- eten!

versie 2:
- bak spekjes uit in een klein beetje olijfolie
- voeg 2 teentjes knoflook in dunne plakjes toe
- pasta al dente koken
- handvol kerstomaatjes toevoegen (eventueel gehalveerd)
- zak verse spinazie toevoegen en 1 minuutje omscheppen
- saus afmaken met pakje boursin (of gelijksoortige roomkaas)
- mengen met de pasta
- veel zwarte peper en nootmuskaat
- verse basilicum
- eten!

recepten lijken veel op elkaar maar smaken heel anders. en allebei heel snel en makkelijk te maken, wat wil je nog meer?

on a sidenote: steve albini over eten. (via stereo)

dienstmededeling: laptop gaat morgen in reparatie voor 5 tot 10 werkdagen (batterijproblemen) dus voorlopig even weinig tot geen updates.

m83

was me net af aan het vragen waarom m83 zo heet. ik vond het zowiezo al een coole bandnaam, maar nu ik erachter ben gekomen dat het een naburige melkweg is ("a cosmic neighbor") vind ik het alleen maar leuker worden. net zoals de meeslepende edelkitsch van m83's before the dawn heals us, een aalgladde plaat waar foute symfo en synths, krautrock, motorik, elektronica en wat overgebleven vleugjes shoegaze heerlijk samenkomen. die symfo en synths zijn zo overdone dat het weer lekker wordt voor diegenen die niet kijken op een zoetigheidje meer of nog meer. de net te klinische motorik ritmes (robots met de armen uit de raampjes hangend, cruisend door nachtelijk parijs anno 2087) passen perfect. eerste klapper van 2005? ja.

motursaiko

komt het nog goed tussen motorpsycho en mij? is het wel eigenlijk wel fout? u ziet: twijfels, twijfels. lees er hier bij de subs een stuk uitgebreider over.

you rang, m'lord?

om het eeuwige wachten te verzachten, hier een hele rits downloadbare video's en interviews van my bloody valentine. hoe koel is dat? (via ideologic)

titan

als stiekeme hippie met bijbehorende peace'n'love idealen heb ik een haat/liefde verhouding met de ruimtevaart perikelen in ons tijdperk. waarom niet al die miljarden niet besteed aan ontwapening, hongersnoden, armoede, scholing, zorg etc.? maar vaak wint mijn interesse in wetenschap en het onbekende - en het begrip 'ruimte' an sich - het dan toch mijn vroeger nog veel fellere idealen. nu weer die landing op titan (met bijbehorende buitenaardse geluiden!). droge kost eigenlijk en ik kan me voorstellen dat martijn het saai vindt, maar de verbeeldingskracht gaat bij mij flink aan het werk als ik de foto's zie en de geluiden hoor. als u me zoekt weet u waar ik me de komende tijd bevind.

ipod, ipodder...

...ipoddest...

kleine jongens

als de verwachtingen laag zijn kan het alleen maar meevallen. junior boys vallen echter helegaar niet mee, dit is potverdomme schitterend! bij last exit zijn we in een futuristische stad waarin mens en robot elkaars gelijken zijn en samen voor een utopische samenleving zorgen. en als er dan eens een relatie ten einde loopt zijn er de junior boys die de melancholie in muziek verpakken, en de plooien weer perfect glad trekken. had ik the usual suspects maar eerder geloofd. ik droom nog even verder.

zal ik?

zoals nathalie al zei: "no excuses now! 99 euros". en 149 euri voor de 1 gb uitvoering, niet eens zo heel veel voor een flashspeler. maar ik zoek toch iets met een groter geheugen, een 'echte' ipod bijvoorbeeld. ben aan het twijfelen over de 20gb ipod (€ 329,-), de creative zen touch 20gb (€ 225,-) of even naar duitsland rijden voor de aldi ipod (medion md 95200) à € 199,-. op dit moment gaat mijn voorkeur uit naar de creative; hoewel de apple veel mooier is, is de creative een heel stuk goedkoper, zijn de recensies zeker vergelijkbaar en is hij in ieder een stuk mooier dan die lelijk zwarte aldi ipod. die laatste heeft dan weer wel de mogelijkheid om direct de foto's van je camera op de speler te zetten, zonder pc-tussenkomst. bij de apple kan het ook, maar moet je voor een kleine 130 euri weer een cardreader erbij kopen. waerde lezers, welke moet ik kopen? wat zijn de ervaringen met de apple en de creative (ik neem niet aan dat iemand de medion al geprobeerd heeft)?

ruimte / leegte

aangestoken door de steeds diepzinnigere uitingen bij vincent, theo en omar over dance, sublieme uitingen, dromen en ruimte, ga ik er ook iets over zeggen (hoezo een incestueuze bezigheid, dat bloggen?), hoewel ik er natuurlijk veel minder verstand van heb dan bovengenoemde dansmariekes.

ik kom toch altijd weer terug bij photek, mijn oude drum'n'bass held (nu vooral bezig met filmmuziek, maar er schijnt een nieuwe langspeler in de maak te zijn). geen ander heeft me ooit zo kunnen raken: die waanzinnige details in drumpatronen, de vele scifi referenties, de jazz, maar bovenal de ruimte die hij liet tussen de beats, leegtes met onmetelijke dieptes ergens in outer space. geen gezellige muziek, maar wel met net zoveel verbeeldingskracht als bijvoorbeeld linear accelerator van dopplereffekt. de parallel die ik hier echter wil noemen is die tussen photek's 'the fifth column' en 'drop it like it's hot' van snoop dogg. natuurlijk is photek uptempo drum'n'bass en snoop dogg laidback hiphop, maar de manier hoe photek en the neptunes allebei de zwarte ruimte tussen de beats opvullen met zachte ruis en ontraceerbare, bijna paranoïde kraakjes is heel erg vergelijkbaar. grote verschil is echter dat photek het in 1996 al toepaste en pharrell en hugo er nu pas mee aankomen. "en basic channel was nog eerder" zei omar me, maar die ken ik dan weer niet zo goed, dus daar houd ik mijn mond over.

ondertussen wil maar weer even gezegd hebben dat modus operandi nog steeds een toonbeeld van perfectie is, een plaat waar elke beat, elk geluidje, elke synth en elke sample op de juiste plek zit.

phanboi

omdat ik nodig even mijn fan-zijn moet etaleren, hier drie mp3tjes waarbij bijna-god stephen o'malley te horen is:

ginnungagap - reasonably miserable (2004)
burning witch - stillborn (1997)
khanate - fields (2003)

hoor de (r)evolutie!

the haunted - abysmal

wat is de solo in de 'abysmal' van the haunted toch geweldig mooi! en het nummer zelf is ook fantastisch, zelfs al is die melancholieke eindriff compleet gejat is van trouble's 'all is forgiven' (subliem nummer natuurlijk). the haunted is mijn favoriet van het moment (samen met die nieuwe mars volta natuurlijk, maar dat spreekt voor zich).

bas de klusser

de afgelopen dagen behang afgehaald in de keuken, de plinten eraf gehaald, geschuurd en geverfd, idem dito met de plafondplinten, samen met hanneke (vooral zij eigenlijk) de keukenmuren voorzien van structuurverf, nieuwe nachtkastjes en een nieuw bed in elkaar gezet. en nu vind ik het even goed geweest. ik houd helemaal niet van klussen.

heb me vandaag wel weer bezig kunnen houden met wat recensies voor kindamuzik, waarbij vooral dialogs van fred lonberg-holm (solo cello-improvisaties) en fabricate van charles atlas (geremixte ambienteske droom-elektronica) erg prettig opvielen. u kunt ze binnen nu en een paar dagen online verwachten.

terug naar 'normaal'

had nog een boekenbon liggen en heb daarom het nieuwe boek van jamie oliver gekocht. hij had wat voor me afgedaan na zijn vorige, dat toch wel erg gekunsteld overkwam met al die nauwelijks vindbare ingrediënten en recepten die veel te ver gezocht waren voor non-chefkoks. zelfs een simpeler gerecht als mandarijnsalade met vanillesiroop, geschaafde chocola, amandelen en verse munt voldeed niet aan de verwachtingen, want niet lekker genoeg.

gelukkig dat zijn nieuwe boek jamie's dinners weer een terugkeer naar eenvoud en relatief gemak is. veel minder pretentieus en duidelijk gericht op mensen met een dunnere beurs dan voorheen leest en kookt het boek heerlijk weg. een echte aanrader derhalve, en dat had ik niet meer verwacht van de onze jamie, die langzaam aan zelfoverschatting ten onder leek te gaan.

nu de kerst en nieuwjaar weer ten einde zijn, en de bijbehorende vreetpartijen dus ook, hier een minder uitgebreid en redelijk simpel recept van mijn eigen hand.

gegrilde kip met stampot van rucola en geroosterde tomaat
1 hele kip
aardappelen
rucola
4 tomaten
knoflook
citroen

smeer de kip van binnen en van buiten in met olijfolie, peper en zout. stop de doormidden gesneden citroen in de holte en zet de kip daarna op een rooster in de oven (zet er wel een bak onder want er zal behoorlijk wat vet uitdruipen). vervolgens een uur en 20 minuten grillen op 200 graden - als je een hetelucht oven hebt is dat wel zo prettig (temperatuur kan dan op 180 graden).
snijdt de tomaten doormidden, stop er her en der schijfjes knoflook in en smeer de bovenkant in met een mengsel van olijfolie en balsamicoazijn, doe ze in een ovenschaaltje en rooster ze tegelijkertijd met de kip. haal de tomaten na een uur uit de oven, kook de aardappelen in water met een bouillonblokje gaar en giet ze af (even laten uitdampen). stamp de aardappelen fijn, snijdt de rucola in grove stukken en roer die onder aardappelen. snijdt de tomaten klein (vang het vocht op) en doe die bij de aardappelen en de rucola. afmaken met een scheut olijfolie, zout en flink veel zwarte peper. en als je wat pijnboompitten hebt liggen mag je die er ook onder doen. ondertussen haal je de kip uit de oven, laat je hem een paar minuutjes staan, om vervolgens aan te vallen! smakelijk!

mocht je geen zin hebben om tomaten zelf te roosteren (wel zonde hoor, is echt een unieke smaak), dan kun je ook zongedroogde tomaten op olie gebruiken. wel dan nog wat fijngesneden olijven toevoegen, anders kan het wat flauw worden.

geen neo-klassiek

kleine maar fijne oogst vandaag, toen ik bij de mediamarkt behalve een digitale camera (nikon 4100) ook nog even door de klassiekbakken ben gelopen. resultaat:

charles ives - violin sonatas nos. 1-4
arvo pärt - orchestral works: tabula rasa / symphony no.3 / collage

allebei voor nog geen 6 euri. heel fijn. en mooi natuurlijk ook.

2005 enzo

ik word regelmatig gevraagd wat mijn muzikale voorspellingen zijn voor dit nieuwe jaar. vrijwel altijd moet ik een antwoord schuldig blijven. trends en hypes interesseren me steeds minder, doen me niets. wat maakt mij het nou uit of 2005 het jaar van het vet of mager geluid gaat worden? punkfunk, lcd soundsystem, blablabla. ik word er al moe van als ik hoor. het enige wat ik tot nu toe aan kan raden voor 2005 is de nieuwe van the mars volta, die na enige rijping me nu levend aan het verorberen is. waanzinnig!

is de afname van interesse in trendgevoelige nieuwigheden een gemis als muziekschrijver? waarschijnlijk wel. onbewust heb ik vorig jaar een goede keuze gemaakt door me terug te trekken als redacteur bij kindamuzik. als redacteur moet je - ook al is het voor de avantgarde altijd van minder belang, dat wel - op de hoogte zijn en willen blijven van alle nieuwe ontwikkelingen, nieuwe stromingen. je moet mensen daarin kunnen aansturen, stimuleren om ook op zoek te gaan. nu kan ik dat wel, maar het 'willen' was weggevallen. ergens jammer ja, maar och, mensen zijn nooit onmisbaar en hans van der linden heeft mijn taken meer dan adequaat opgevolgd. daarbij: de hernieuwde vrijheid om muziek op mijn eigen tempo te kunnen en mogen ontdekken - zonder direct in mijn achterhoofd te houden hoe dit te integreren in het kindamuzik profiel - bevalt me buitengewoon. even wat meer afstand nemen heeft heilzaam gewerkt.

maar goed, 2005? het jaar waarin in opleiding wil gaan tot verpleegkundig specialist voor de geestelijke gezondsheidszorg (ggz-vs), en waarvoor ik ook ben aangenomen (ook daarom zijn de muziekjournalistieke bezigheden wat teruggeschroefd). tot zover het goede nieuws, want de limburgse opleiders liggen met elkaar in de clinch over wie nu de kar moet gaan trekken (lees: welke ggz-instelling de opleider moet leveren, dus wie er het meeste energie in moet steken), met als gevaar dat er dit jaar in limburg geen opleiding van start gaat. niet alleen een persoonlijke tegenslag voor mij (ik heb me er volledig op ingesteld en ga er nog even van uit dat het wel doorgaat) maar zeker ook voor de verpleegkundige zorg in limburg - die gaat dan nog meer achterlopen op de randstad, waar nieuwe theorieën veel eerder doordringen en geïmplementeerd kunnen worden. laten we hopen dat de beslissing (wordt op 13 januari genomen) op basis van gezond verstand wordt genomen.

01. Deathprod - Morals and Dogma

terugkijkend kun je mijn jaarlijst eigenlijk in drie delen opsplitsen: nummer 20 t/m 9 liggen vlak bij elkaar, 8 t/m 5 steken daar bovenuit maar doen onderling flink handjeklap. een echte uitschieter als the mars volta of teeth of lions rule the divine is er dit jaar niet, maar een jaar waarin de nummers 4 t/m 1 zo dicht bij elkaar liggen als dit jaar heb ik toch ook al lang niet meer meegemaakt. fennesz, johannsson, biosphere: ze hadden zomaar op 1 kunnen staan. baas boven baas is echter deathprod met zijn morals and dogma.

ja, alweer in de ambient en dronesfeer - 2004 was er een buitengewoon geweldig jaar voor. en deathprod was de allerbeste. in mijn recensie (klik op de hoes) noemde ik het een instrumentale conceptplaat over oorlog, verlies, verdriet en depressie, en dat zijn woorden waar ik nog steeds volledig achtersta. in plaats van abstracte zweverij neemt helge sten je mee door verwoeste oorlogsgebieden, kom je dwalende overlevenden tegen die wezenloos tussen de resten lopen. een verschrikkelijk aards gevoel van pijn komt vanuit de uitgestrekte stukken regelrecht je hart in. hup, geen omzwervingen, dwars door alles heen richting de ziel. dat effect heeft morals and dogma en dat is ook direct de reden waarom de plaat voor velen te zwaar op de hand is. dit is extreem zwaarmoedige shit en het kost zelfs mij - en ik reken mezelf tot een geoefend luisteraar op het gebied van zeer melancholieke en bijna depressief aandoende muziek - moeite om de rit uit te zitten.

hoeveel mensen blijven echter ook gefascineerd staren naar afschrikwekkende beelden van oorlogen en rampen? hoeveel mensen zoeken de verschrikkingen keer op keer weer op? een neiging die moeilijk te verklaren is, maar dat maakt de neiging niet minder aanwezig. denk aan het eerste kwartier van saving private ryan. of de ramp in azië. of de aanslag op de twin towers. afschrikwekkend, schokkend, pijnlijk. en toch hebben hele volksstammen ernaar gekeken, meegesleept door de urgentie en de allesomvattende emoties. en dat is precies hetzelfde verschijnsel als bij herhaaldelijke beluistering van morals and dogma; de eerste drie lange nummers grossieren in pure verbijstering en onmetelijk diep verdriet, afsluiter 'cloudchamber' is echter het meest troosteloze stuk muziek dat ik ooit heb gehoord. geen licht, geen hoop, geen leven. vrijwel niet beluisterbaar, want als een extreem dicht zwart gat zuigt het je compleet leeg. een luisterervaring waarvan ik voorheen niet wist dat die bestond.

en het maakt allemaal niet wanneer of hoe je deze deathprod beluistert, het klinkt altijd even somber en donker, en als er zonlicht aanwezig is zal je dat na morals and dogma niet meer opmerken. afschuwelijk.

afschuwelijk prachtig. ja. helge sten mag dan abstract te werk gaan qua vorm, de gevoelens en emoties zijn aards en concreet, de opgeroepen beelden zijn gruwelijk en fascinerend. zo concreet dat het voor velen wel eens te dichtbij zou kunnen komen. nogmaals, ik kan me dat goed voorstellen. maar ik kan mijn hoofd niet meer afwenden. ik moet het zien. ik moet het horen. ik ben de stille getuige van oorlog, verlies, verdriet en depressie. een onbedoeld conceptalbum opgedeeld in precies die vier delen. de terechte nummer 1 van 2004.

02. Biosphere – Autour de la Lune

voor sommige albums zouden luisteradviezen – wat zeg ik, bevelen! – verplicht gesteld moeten worden. zeker voor mijn intens geliefde nummer 2: biosphere. en dan niet zijn vroegere werk, want dat is redelijk toegankelijk, best makkelijk in het gehoor etc.

zo niet autour de la lune. deze nieuweling is een moeilijk, donker, en soms vrijwel nauwelijks hoorbaar dronemonster dat stiekem zijn meedogenloze aanwezigheid in je binnenste nestelt. maar let op: niet op elk moment van de dag. voor autour de la lune gelden een stel regels die opgevolgd moeten worden. zo niet, dan is de keiharde zachte schoonheid niet te vangen. onbereikbaar.

daarom hier de luisterinstructies:

- niet luisteren voor zonsondergang
- niet luisteren na zonsopgang
- niet luisteren in gezelschap
- liefst luisteren via een goede hoofdtelefoon
- indien die niet aanwezig, dan via een redelijke high-end versterker en bijpassende speakers
- doe vooral geen moeite met een crappy installatie: verloren energie

ja, zo limiteer je de luisteraar nogal, maar neem van mij aan dat het echt noodzakelijk is. een reis naar de maan en de sterren is per definitie gehuld in de donkere dekens van de ruimte, met hier en daar een lichtbron op enkele lichtjaren afstand. deze plaat is het muzikale equivalent van een serene doch kille ruimtereis en dient met de nodige omzichtigheid benaderd te worden. doe je dat niet, dan is de poging tot mislukken gedoemd.

op het moment echter dat je precies volgens de regels te werk gaat zijn de gevolgen niet meer te overzien. de veelvuldig aanwezige bastonen dringen door tot op het bot, niet tegen de houden. de zingende mir-kosmonaut – toevalligerwijs opgevangen tussen de witte ruis – wiegt je bijna in slaap. bovenal zijn het echter de microtonale subtiliteiten, alleen waarneembaar met koptelefoon: elke beluistering lijken ze ergens anders te verschijnen, steeds zijn de details net even anders dan de keer ervoor; is het echt of is het een auditieve hallucinatie? abstracte droommuziek maar confronterend realistisch gebracht.

hoe afstandelijk en koud autour de la lune ook tracht over te komen, hij heeft me vanaf het allereerste begin gevangen en is met afstand de meest indrukwekkende plaat die ik dit jaar mocht horen. helaas – en ergens ook weer niet – kan ik dit oordeel alleen ’s nachts onderschrijven; overdag komt deze maanreis niet tot zijn recht. hoe prachtig zal deze biosphere zijn tijdens een winternacht op de noordpool?

onbegrijpelijk dat autour de la lune verder vrijwel genegeerd is door bijna iedereen. ik heb mezelf dit jaar zowiezo al uitgeroepen tot ambassadeur van de ambient, en van biosphere in het bijzonder, dus bij deze nog eens een zeer dringende oproep: gaat heen en haal autour de la lune - en vergeet de luisterinstructies niet.

03. Fennesz - Venice

hoe ga je met de druk om als je een tijdje terug door de schrijvende pers eensgezind ‘snoepje van de week’ bent verklaard? want dat gebeurde er plotsklaps met de oostenrijkse experimentele laptop-glitcher/gitarist christian fennesz, nadat hij stiekem wonderschone zomerse liedjes onder een dikke deken van witte ruis en onrustbarend stekelige clicks'n'cuts had gestopt op het fenomenale endless summer. ongehoord veel positieve media-aandacht viel de goede man en zijn muziek ten deel, en dat terwijl hij geen enkele concessie richting groot publiek had gemaakt en gewoon stug was doorgegaan op de weg waar zijn voorgaande werkstukken hem naar toe hadden gebracht. succes en integriteit gingen bij fennesz wonderwel samen.

gevolg was wel dat er hele volksstammen een pavlov-reactie lieten zien bij het alleen al horen of zien van een fennesz-referentie, ook al tussendoor gevoed door grandioze oudedoosopnames (field recordings 1995-2002) of kleinschalige live-albums (live in japan). het wachten op de echte, nieuwe fennesz plaat bleef echter knagen en jeuken. welk een druk moet er door de beste man zijn gevoeld? hoe dan ook, mocht dat laatste al zo zijn, dan is er werkelijk helemaal niets van te merken op deze hagelnieuwe schijf.

sterker nog, venice is nog meer dan endless summer en al zijn andere werken een toonbeeld van pure schoonheid en rauwe emotie. geen eindeloze zomer dit keer, veeleer lijkt de zwaarmoedige pracht een herfstgevoel te willen overbrengen. als geen ander lukt het fennesz om abstracte elektronica en minimale ambient te koppelen aan diepe gevoelens en menselijkheid. en dat niet alleen, hij zorgt ook nog eens voor een perfecte synthese tussen analoog en digitaal, mens en machine: hij laat zijn zacht galmende gitaarakkoorden (en ook die van gastmuzikant burkhard stangl) via zijn laptop uitwaaieren naar de verre zwarte gaten waar ook kevin shields en zijn my bloody valentine zo graag bivakkeerde, zonder dat hij een moment dichter bij afgekloven shoegaze komt. ritme lijkt van geen belang, alles verdrinkt welwillend in een zee van sfeer en puur zijn: geen verleden, geen heden, geen toekomst. muziek die een non-lineaire realiteit beschrijft?

alleen in de samenwerking met david sylvian komt de muziek even aan onze hedendaagse oppervlakte. sylvian, vorig jaar door fennesz al in de watten gelegd op zijn superieure blemish, betaalt hem met minstens gelijke munt terug in het intense 'transit'. waar in eerste verwondering overheerst over de manier waarop sylvians stem zo pontificaal bovenop de muziek is "gelegd", lijkt er bij nadere beluistering steeds meer een 'het heeft zo moeten zijn'-gevoel te gaan bestaan. de als altijd tegelijkertijd afstandelijke en gevoelige stem van sylvian klinkt als een perfect natuurlijke aanvulling op de muziek. sylvian lijkt dan ook bovenal een ‘kindred spirit’, iemand die net als fennesz zoekt naar pure esthetiek door een minimalistische benadering. wat dat betreft lijkt er een soort van ongrijpbare driehoek te zijn ontstaan in combinatie met mark hollis, ook al zo'n eenzaam genie die het moest hebben van emotioneel minimalisme. voorbeeld: het intens melancholieke 'the point of it all' laat hen drieën onbewust samenkomen in een aanhoudend bombardement van klaarblijkelijk recente verlieservaringen, en zorgt met een minimum aan middelen echt elke beluistering weer voor een nieuwe brok in mijn keel. niet dat de vorm overeenkomt met de andere twee, maar inhoudelijk, gevoelsmatig en intellectueel lijkt fennesz op exact dezelfde locatie te verkeren als hollis en sylvian.

op het eind van venice laat hij ons nog even schrikken met een stuk harde gitaarnoise, maar ook die passage blijkt na nadere bestudering hoogst essentieel te zijn; immers, schoonheid is alleen maar te ontdekken wanneer het tegendeel ook gedefinieerd kan worden. indrukwekkend blijft dan hoe hij vanuit de noise op compleet natuurlijke wijze langzaam overvloeit in alweer een warm bad van wonderschone glitchklanken, waarin nog steeds diezelfde noisegitaar ergens ver weg is verstopt. venice is nog veel meer dan we ooit hebben durven dromen.

[deze recensie verscheen eerder op kindamuzik]

04. Jóhann Jóhannsson - Virðulegu Forsetar

ik kan niets met vrolijke muziek. heb niets met blije liedjes. moet bijna kotsen als ik 'obladi oblada' hoor. waarom dat is weet ik niet, vrolijkheid in muziek spreekt me nu eenmaal niet aan. ben zelf bepaald niet zwaar op de hand hoor, ik lach graag en veel, relativeer alle negativiteit zo weg richting vergetelheid.

als ik virðulegu forsetar van jóhan jóhannsson luister - en dat is heel vaak, deze laatste weken - schrik ik nog steeds van de grote positieve lading die erin verwerkt is, en, misschien nog belangrijker, die er bijna letterlijk voelbaar uitstraalt. daar houdt bas toch niet van? fout, daar houdt bas nu eens wel van. heel erg. ik denk, en daar heb ik lang over nagedacht, dat het komt doordat de muziek - hoewel zeer positief - een einde aankondigt. het einde van iets zwaars, iets dat veel tijd en moeite in beslag heeft genomen. niet persé het einde van een lijdensweg, wel het einde van een lange, barre maar intens gelukkigmakende tocht. dat is wat het album bij mij losmaakt, op een behoorlijk heftige manier.

laatst had ik hem opstaan toen er een stel kennissen langskwamen, die me vervolgens vroegen waarom ik zulke zwaarmoedige, sombere muziek op had staan. in tegenstelling tot gerard, die over deze plaat al een fantastisch verhaal heeft geschreven waarin hij een gelijksoortige ervaring met collegae beschrijft, heb ik wel geprobeerd mijn gevoel bij virðulegu forsetar uit te leggen. uiteindelijk is dat niet gelukt. net zoals het naar mijn gevoel ook niet echt goed lukt met deze woorden: het doet geen eer aan de muziek. de muziek is meer. deze muziek betekent meer. hij staat op 4 in deze lijst, maar het groeiproces is niet ten einde. ik mag dan vanaf het allereerste begin dat ik hem hoorde onder de indruk zijn geweest - zoals je hier kunt lezen -, duidelijk is nu dat jóhannsson me in een greep heeft waarbij een houdgreep van dennis van der geest niets is.

nu ja, neem van me aan: virðulegu forsetar klinkt echt als een lange triomftocht, als het ererondje voor de uiteindelijke stap naar de eeuwigheid. ik geloof niet in een hemel of een hel, maar laat mijn einde zo glorieus en intens tevreden zijn als jóhann jóhannsson hier schetst. amen.

05. Efterklang - Tripper

moeilijk om hier nog wat relevants over te zeggen, want ik heb er al twee stukjes aan gewijd. daarom citeer ik mezelf een paar keer, en verwijs ik u voor verdere uitleg naar dit stukje hier, en dat andere stukje daar.

“organisch en anorganisch gaan hand in hand, strijkers en overslaande cd's zijn de beste vrienden, en uiteindelijk is de luisteraar de van geluk uitzinnig lachende derde.”

“de melancholieke liedjes doen denken aan múm, sigur rós en the white birch - toevallig allemaal scandinavische stemmingmakers, zou er iets in de lucht zitten daar? – maar kunnen plots gaan glitchen als een lichtvoetige fennesz, waarna de glitches zo achter elkaar worden geplaatst alsof steve reich net een masterclass minimal music heeft verzorgd. ondertussen komt rachel’s een strijkkwartet op maat leveren.”

“er zijn weliswaar flink wat experimenten aanwezig en je hoeft ook niet raar op te kijken als er plots een kinderkoor opduikt, maar efterklang heeft het voor elkaar gekregen om al die dingen alleen maar als bouwstenen te gebruiken voor een verzameling indrukwekkend mooie liedjes.”

het enige minpunt is eigenlijk dat ik nog niets van deze deense band afwist toen ik deze zomer aldaar op vakantie was.

(de lijst gaat verder na de alomvattende kerstboodschappen)