wfd kerst- en nieuwjaarsreces

zoals je bij gerard al hebt kunnen lezen, heb ik me toch weer laten strikken om de eindejaarslijst tot in detail te behandelen - ik had me nog zo voorgenomen dat dit jaar niet te doen, maar gerard beschikt over bijzonder sterke overtuigingstechnieken ;-)

daarom even geen what's for dinners, maar wees gerust: de verhandelingen over kroppen sla beginnen al te borrelen in mijn hoofd.

in de tussentijd is hier wat verplicht leeswerk van een van de grootste (mij bekende) denkers in de blogwereld: arie altena. niet te missen!

wfd part V

nee, geen creatieve recepten met lever hiero. sorry omar, gaat me niet lukken. nee, vandaag ga ik het eens hebben over pasta arrabbiata. martijn zei dit erover:
"de barilla arrabbiata is anders zeer goed te hachelen als je een keer haast hebt. (ingrediënten: tomatenvruchtvlees 83%, tomatenconcentraat 7,9%, olijfolie, paprika's 2%, zout, knoflook, peterselie 0,54%, suiker, rode peper 0,18%. dat kan je zelf ook maken, zit er meer peper, paprika en peper in, maar dan ben je niet in 30s en voor 1 euro nog wat klaar.)"

klopt inderdaad qua tijd en geld, maar in echte, echte arrabbiata zit natuurlijk geen paprika. en hij is zo makkelijk en goedkoop zelf te maken: fruit enkele teentjes knoflook (in plakjes) in wat olijfolie op niet al te hoog vuur aan, en gooi er één of twee hele rode pepers bij. na twee minuten doe je er 800 gram gepelde tomaten uit blik bij, en dit laat je vervolgens een half uurtje op laag vuur pruttelen. ondertussen wat penne beetgaar koken. vervolgens ligt het er maar aan of je een echte bikkel bent: je haalt de pepers eruit, dan is het vrij mild; je snijdt de pepers open en haalt de zaadjes eruit maar snijdt het vruchtvlees klein en gooit dat weer erbij, dan is het redelijk pittig; of je snijdt de hele pepers gewoon klein en gooit alles weer terug in de tomatensaus, en dat is dan voor geoefende peper-eters zullen we maar zeggen. verder op smaak brengen met zout, peper en eventueel wat suiker - tomatensauzen worden er echt heel rijk door, zeker als je uit het seizoen eet. gesneden peterselie zorgt voor het frisse tintje, dus dat mag je naar wens erbij doen. wat salade of ciabatta erbij en bob's yer uncle. simpel toch?

nieuwe wensen zijn trouwens welkom!

aanwinsten

linksboven is lurker of chalice, niet in de southern lord versie maar die van total holocaust records.

nu.cult.stop

nu.cult.is.niet.meer.vind.ik.toch.jammer.

lichtelijke overkill

waar te beginnen? komen er plots allemaal heerlijke black metal albums uit (1349, twilight, lurker of chalice), is er een oude estlandse componist die me helemaal betovert met zijn nieuwe bombastische werk (arvo pärt), komt er een lieflijke, uitermate kosmische danceplaat uit die me direct fascineert en me eigenlijk wel op een vreemde manier aan junior boys doet denken (kelley polar), doet een noord-nederlandse band een poging tot het meest hartverscheurende liedje van het jaar (audiotransparent), en blaast een obscure avant-speedmetalband terry rileys in c nieuw leven in (orthrelm). het jaar is goddomme bijna voorbij!? en dan heb ik nog niet eens gehad over de aanblijvende zuigkracht van supersilent en the white birch (waarbij ik er net achterkom dat susanna van susanna & the magical orchestra de achtergrondzang doet). over de jaarlijst moet nog maar eens grondig gedacht worden...

overigens konden bovenstaande ontdekkingen alleen tot stand komen door de nimmer aflatende exploraties van martijn (1349, audiotransparent), omar (kelley polar, orthrelm), en joris (orthrelm, twilight, lurker of chalice). ere wie ere toekomt.

supersilent

als je mij niet wil geloven, geloof dan stephen o'malley.

kijk ondertussen naar onderstaande foto van khanate en let vooral op het gebogen china-bekken rechts van drummer tim wyskida. om die te kunnen vervormen moet je HARD slaan. respect!

wfd part IV

hmmm ik heb ooit op rhodos het lekkerste visgerecht ooit gegeten. ik weet niet meer precies hoe het eruit zag of wat het was maar het hoofdingrediënt waren sardientjes. heerlijke sardientjes, en niet die in tomatensaus uit blik :(

ja joris jongen, daar kan ik wat mee ;-p. laat het even duidelijk zijn: sardientjes uit blik - met welke saus dan ook - zijn verschrikkelijk smerig en hebben als enig voordeel dat ze ook als luxe kattenvoer kunnen dienen.

vers zijn ze een ander verhaal, maar die zijn hier nauwelijks te krijgen - daarvoor moet je toch even naar de middelandse zee en omstreken. in ieder geval ken ik maar één manier om ze echt heerlijk te maken (voor meer sardientjes en andere visrecepten verwijs ik je best naar rick stein), en dat is om de superverse visjes op een ingevette ovenschaal te leggen, ze te besmeren met olijfolie waar je enkele teentjes gehakte knoflook in hebt gedaan, dan te bestrooien met peper en grof zeezout, en dan enkele minuutjes onder een hete grill gaar roosteren. serveren op een bord, gehakte peterselie erover en - heel belangrijk - enkele flinke scheuten citroensap. wat knapperig brood erbij, wellicht een tomatensalade met uienringen, glaasje koude witte wijn. eigenlijk een echt zomergerecht dus. maar goed, je zult begrepen hebben: ik ben geen heel grote sardine-fan en al helemaal geen specialist om ze klaar te maken. anderen wellicht wel?

jaarlijst maar nog niet echt

heb ik op het forum van de subjectivisten net mijn jaarlijst gezet, komt arvo pärt met zijn nieuwe werk lamentate er nog even tussendoor fietsen (klinkt eigenlijk niet, "tussendoor fietsen" in combinatie met arvo pärt; lijkt zo oneerbiedig, niet?). en dat is potdomme een mooie plaat om stil van te worden, zo op het eerste gehoor. daarom op deze pagina nog geen definitieve lijst, uw gastheer gaat er later nog uitgebreider op terugkomen - al zat dat dan wel een stuk minder uitgebreid zijn dan vorig jaar.

wfd part III

hmm bloedworst, heerlijk. willem vroeg "kan je ook iets verrassends met bloedworst?, maar of het verrassend is waag ik te betwijfelen. zelf blijf ik het lekkerst vinden om goed donker roggebrood of stevig zuurdesembrood te besmeren met boter en appelstroop, en dat dan weer te beleggen met gebakken bloedworst en daar weer bovenop schijfjes gebakken appel. zeker in de winter echt heerlijk. volgens mij een echt limburgs gerecht, en het kan ook gemaakt worden met balkenbrij in plaats van bloedworst.

in engeland wordt black pudding natuurlijk gegeten als onderdeel van het all-day breakfast, ook nooit verkeerd. zelf heb ik het laatst geprobeerd als onderdeel van een fritatta: niet te grote aardappelpartjes bakken met wat uienringen, dat uit de pan halen, plakjes bloedworst en eventueel nog wat chorizo bakken, aardappels en uien er weer bij doen, enkele eieren loskloppen en die over het geheel gieten. een paar minuten laten bakken, en om de bovenkant te laten stollen even onder een hete grill doen.

de zoete smaak van bloedworst doet het trouwens ook erg goed in salades: groene salade naar keuze - liefst met wat fruit erin - en dan op het laatst goed doorbakken plakjes bloedworst erboven verkruimelen.

wfd part II

"ik ben altijd op zoek naar manieren om die saaie maar oh zo essentiele/voorhandige aardappels smakelijk te krijgen (en anders dan die italo knoflook met rozemarijn e balsamico methode ;)"

aldus omar, en gelijk heeft-ie natuurlijk - hoewel italiaans gekruide aardappels nooit te versmaden zijn. ik vind echter het lekkerste als je vastkokende aardappels tien minuutjes kookt, om ze bij het afschudden lichtelijk op te ruwen door vooral niet voorzichtig te zijn - krijgen ze een lekkerder korstje door.

vervolgens in een flinke koekenpan een ruime hoeveelheid eendenvet (essentieel!) laten smelten, en dan de aardappels op matig vuur zeker een minuut of twintig bakken - buitenkant moet lekker goudbruin worden. kan trouwens ook in de oven als je dat makkelijker vindt. ondertussen even een persillade maken, dat is een mengsel van enkele teentjes knoflook en een bosje peterselie die je samen fijnhakt. dat schep je een paar minuten voor het einde onder de aardappels, vooral om het rauwe van de knoflook af te halen. als ze klaar zijn hoef je ze alleen nog maar te bestrooien met grof zeezout. echt helemaal geweldig, je wil nooit meer andere aardappels.

ik vind het trouwens ook lekker om niet-voorgekookte aardappels in een ovenschaal te leggen, dan flink wat olijfolie erover (+ elke knolgroente naar keuze), grof zeezout en peper, om vervolgens een hele kip of een lamsbout (beide gemarineerd in citroen en knoflook en wat je maar wil) erop te leggen, en dat dan een uur tot anderhalf in een hete oven te leggen. tussendoor alles even mengen, en zo nodig de kip of lamsbout bedruipen. altijd een succes, zeker bij etentjes met vrienden.

wfd part I

nieuwe serie op kosmik: wfd, oftewel what's for dinner, waarin maaltijdverzoekjes worden uitgeplozen, of uw favorieten aan bod komen. in deel I willems verzoek tot echte echte thai: "zelf ben ik al jaren fan van een kip/limoenrasp/sambal/bosui/gember/oestersaus/cashewnoten schotel, met pandan rijst." met zijn latere toevoeging van verse koriander kan hier natuurlijk nauwelijks iets aan veranderd of verbeterd worden, want bovenstaande is natuurlijk al redelijk geniaal te noemen.

je zou kunnen experimenteren met vooraf een eigen groene currypasta te maken van lente-ui, groene chili's, koriander, limoenschil, knoflook, munt, basilicum en gember. dit even aanfruiten en dan de rest erbij doen. zelf zou ik ook kokosmelk toevoegen en het dan een paar minuutjes laten stoven. de sambal zou ik trouwens bij thais eten altijd vervangen door verse rode en groene pepers in ringetjes, en wellicht dat ik er nog een gekneusde stengel citroengras in mee zou laten trekken. oestersaus kan vervangen worden door nam plah, de thaise vissaus, maar dat is maar muggenzifterij. omdat ik de laatste tijd meer vis ben gaan eten zou ik de kip vervangen door stukken witvisfilet en tijgergarnalen - even laten meestoven in de kokosmelk en ze zijn al gaar. witte pandanrijst erbij, koud biertje: super!

favo

ik zat me af te vragen: wat zijn jullie favoriete gerechten eigenlijk? zijn er nog gerechten waarvan je zegt: zeg bas, dit is de echte echte eetshit, kun je daar geen recept bij bedenken? dus onder het mom van "u vraagt ik draai": wat eet je het liefst en heb je daar een recept voor nodig?

oh ja, ik maak dus vrijwel niets meer met zakjes of potjes. dat is dan weer het nadeel van goed kunnen koken: die mixen van knorr o.i.d. smaken voor geen meter meer. veuls te zout, eenheidsworstigere smaakstoffen, saai en vaak gewoon niet te eten. ik maak nog wel eens een uitzondering voor de burrito-mix van knorr, maar dan alleen omdat vrouwlief dat graag lust. pastasauzen maak ik *nooit* meer van een pakje, dat komt mijn keelgat nauwelijks meer door. en na het grote succes van mijn wrede chili (nietwaar omar, martijn en vincent ;-)?) wil niemand toch meer chili uit een pakje?

kinda21

even mijn kindamuzik-homies naäpen dan maar? want de lijstjestijd is aangebroken en iedereen zal het weten.

beats
1. boards of canada - the campfire headphase
2. richie hawtin - de9: transitions
3. de jeugd van tegenwoordig - parels voor de zwijnen
4. lawrence - the night will last forever
5. superpitcher - today

rock
1. the white birch - come up for air
2. nine horses - snow borne sorrow
3. songs of green pheasant - songs of green pheasant
4. autolux - future perfect
5. xiu xiu - la foret

loud
1. opeth - ghost reveries
2. 35007 - phase v
3. meshuggah - catch 33
4. taake - ...doedskvad
5. lazarus blackstar - revelations

en mijn geliefde mars:
1. supersilent - 7
2. jaga jazzist - what we must
3. sunn o))) - black one
4. m83 - before the dawn heals us
5. brian mcbride - when the detail lost its freedom

van twang-dingen heb ik geen verstand dus daar hou ik mijn mond over.

ladytapesilent

op aanraden van willem ladytron aan een paar grondige luisterbeurten onderworpen. en het moet gezegd: de drie eerste liedjes doen direct aan jaarlijstmateriaal denken, wat een fantastische nummers zijn dat. daarna gaat het allemaal terug naar het niveau "leuk, prettig, bedankt en tot ziens". maar die eerste drie nummers nemen ze me niet meer af.

dankzij gerard ook naar rideau van tape gaan luisteren, en dat blijkt dus een sublieme plaat te zijn die aan van alles doet denken, maar nooit lang genoeg om er daadwerkelijk achter te komen aan wie precies. laat ik het erop houden dat de hypnotiserende en gelukzalige mix van ambient, postrock, klassiek, minimal music en glitch op de beste momenten de tranen van vreugde verdomd makkelijk laat ontspringen.

er is echter helemaal niets wat tegen supersilent 7 opkan. het nieuwe album is dit keer geen gewone cd, maar een live dvd. aangezien een supersilentplaat altijd live is, is dat dus geen nieuws; het zijn echter de fantastische zwart-wit beelden die de magie van de muziek vangen. of nee, niet de magie van de muziek, de magie van het proces, de magie van samen improviseren, de magie van samen reizen naar een onbekende eindbestemming. er is een afgebakend beginpunt, daarna volgt een vrijwel onnavolgbare trip naar gebieden die nog nooit zo verkend; soms is het daar mooi en rustig, andere keren is het wild, onvoorspelbaar, druk en lawaaierig. uiteindelijk komen de vier echter weer samen in een ter plekke gecreëerd utopia, een perfecte climax die soms zo plots boven komt drijven dat je behoorlijk schrikt. juist dan slaat de ontroering toe; het besef dat supersilent zo mooi en geniaal improviseert - of dat nu jazzy, noisy, ambientesk of melancholiek is - en dat het allemaal toevallig gebeurt. er wordt niet gesproken, alles gebeurt on the spot, recht voor je neus. het is zo'n perfect manier van muziek maken dat ik ontzettend afgunstig wordt: dit is niet alleen muziek die ik zelf wou willen maken, dit is precies de vorm en proces hoe ik het zou willen maken. daadwerkelijk een utopia dus. maar dat is niet erg: deze dvd maakt uiteindelijk alles weer goed.

gekmakend

wat is dat toch met de nieuwe biosphere? ik kom er gewoon niet in. dropsonde klinkt zo druk en vol - voor biosphere begrippen dan, hé. en ik kan biosphere maar niet associëren met druk en vol, op een of andere manier kan mijn geest die koppeling niet maken. maar ondertussen luister ik er wel graag naar, en ga ik binnenkort de vinylversie zeker kopen. vreemd.

gekmakend is the white birch ook, maar dan op geheel andere manier. the white birch is synoniem voor ingehouden, onderkoeld; nergens gaat het loos, nergens is er een uitweg voor het verdriet. er zijn geregeld momenten dat je het wel verwacht, dat je denkt: nu komt de uitbarsting. maar nee, come up for air blijft verstild, schakelt een tandje terug waar je een hogere versnelling verwacht, en is daarmee - hoewel niet bepaald experimenteel of zoiets - toch hoogst vervreemdend. de breekbare, haast tastbare droefheid blijft de hele plaat aanwezig, en wordt in korte en compacte liedjes verpakt. the white birch is daarmee veel beter dan het vergelijkbare savoy grand, wiens people and what they want zo tegenvalt na het geniale burn the furniture. savoy grand gaat flink over de grens en komt uit bij een dodelijke saaiheid. the white birch heeft met come up for air echter een van de allerbeste albums van het jaar gemaakt. het kan verkeren. luister naar 'your spain', en luister daarna nog een paar keer, want de eerste keer denk je waarschijnlijk dat het wat leeg en oppervlakkig klinkt. en dat is niet zo. dus.

oh ja, ook nog even vette props voor de enige echte echte spacerockband van nederland en omstreken: 35007! phase v is de beste spacerockplaat van de lage landen ever, en wellicht ook nog van ver daar buiten. denk aan monstermagnet ten tijde van spine of god, pink floyd anno ummagumma en de meest uitgespacede momenten van motorpsycho. en minstens zo goed.

metro

elke week in de trein naar utrecht, en daarom zeeën van tijd om door spits en metro te laten invullen. de eerste is van een oppervlakkigheid die er slaapdronken nog wel in gaat, de tweede is schrikbarend gericht op de nieuwe flinksheid. dat is vooral te zien in de ingezonden brieven rubriek, waar de ene steunbetuiging aan pastors na de andere komt, en waar elke mogelijkheid wordt aangegrepen om te verkondigen dat groen links opgedoekt moet worden.

ergst is echter columniste ebru umar die nu van gogh's plaats mag bezetten in de metro - de plek die een jaar lang ongeschreven is gebleven. maar behalve dat ze alleen maar op de bekende nieuwflinkse manier om zich heen schopt en heel boos loopt te zijn, kan ze ook nog niet eens schrijven. haar stijl is zo aantrekkelijk als een botsauto, haar gemakzucht is treurig in het kwadraat, en verder meent ze ook al haar krachtige uitspraken met HOOFDLETTERS of vet gedrukte tekens te moeten schrijven. het doet allemaal zeer amateuristisch aan en is daardoor nauwelijks serieus te nemen, alleen ben ik bang dat al die ingezonden-brieven-schrijvers-van-de-metro dat wel gaan doen en haar vervolgens op een kilometers hoog voetstuk gaan plaatsen.

voorspelling: binnenkort een lekker kwartetje van eerdmans, pastors, wilders en umar. misschien kan peter r. de vries ook aan nog aanschuiven.

soeplul

ze zegt nooit zoveel. in al die jaren dat ik haar ken is een gesprek met haar nooit langer geweest dan een zin of vijf. ze is er nog steeds van overtuigd dat ze niet opgenomen hoeft te zijn, al is ze wel iets minder opstandig geworden in de loop van de tijd. heel soms vlamt haar achterdocht weer ouderwets heftig op. pakt ze haar spullen in en belt ze een taxi om naar huis te gaan. maar ze gaat nooit. ze heeft geen huis meer. en hoewel ze dat nooit zal toegeven, beseft ze het wel.

ze beseft wel meer, dingen waar ik maar bij toeval achter kom. door bijvoorbeeld in haar buurt te zitten - nooit te dichtbij, dan gaat ze zich ongemakkelijk voelen om niet veel later naar eigen kamer te vertrekken - als ze een nieuwsuitzending op tv volgt. ook dan zegt ze niets. totdat balkenende plots verschijnt voor het een of ander. waarna ze keihard zegt: wat een soeplul! een hoogst gezonde reactie, denk ik dan.

pee es vee

mooie overwinning gisteren op milaan, toch? vooral eigenlijk door het on-psv achtige voetbal: veel te aanvallend en ongedwongen. natuurlijk grotendeels door de nieuwelingen affelay en aisatti; de manier waarop hiddink ze liet spelen - totale vrijheid - gecombineerd met ruggesteun van wipneus cocu, zorgde een wedstrijd die behoorlijk fijn was om naar te kijken. mooi ook hoe cocu na afloop aisatti alle complimenten gaf. en daarin zit het verschil met al die jonge ajax-vedetten: die hadden en hebben niemand om tegenop te kijken of die complimenten gaf. met als gevolg over het paard getilde wannabe's die op met 22 jaar al op hun retour zijn. volgend jaar affelay en aisatti in basis in duitsland? ik hoop het.

alleen een kanttekening: wat als de ramadan eens valt tijdens een belangrijk tournooi? gaat van basten er net zo coulant mee om als hiddink? mag je van een prof met een dergelijke status (aangenomen dat opmars van affelay door blijft gaan etc.) niet verwachten dat hij allereerst sportman is? teambelang voor individueel belang? zomaar wat dingen die in me opkwamen toen affelay weer voortijdig de kleedkamers in moest (en wat een aderlating was dat - reiziger is geen schim meer van vroeger).

wrede chili

de ultieme chili con carne

500 gram runderlappen, in reepjes
100 gram chorizo, in blokjes
800 gram kidneybonen, uitgelekt
2 teentjes knoflook, in dunne plakjes
2 uien, gesnipperd
200 gram zongedroogde tomaten, gepureerd met wat olie
1 blik gepelde tomaten
½ half pak gezeefde tomaten
1 rode peper, in reepjes, zonder zaadjes
1 tl chilipoeder
2 tl paprikapoeder
1 tl gemalen komijn
½ staafje kaneel (of 1 tl kaneel)
2 tl cacaopoeder
½ kopje sterke koffie
50 gram gedroogde abrikozen, in reepjes
flinke hand grof gesneden koriander

bak de blokjes chorizo even uit in wat olijfolie en verwijder ze uit de pan. bak de reepjes rundvlees in het overgebleven vet tot ze bruin zijn, en doe dan de uien, knoflook en rode peper erbij. laat dit even bakken en doe dan de zelfgemaakte tomatenpuree, het blik gepelde tomaten en het halve pak gezeefde tomaten erbij. zet het vuur zacht, doe chili, paprika, komijn, kaneel, cacao, de chorizo en wat zout erbij, en laat vervolgens zeker anderhalf uur rustig sudderen. af en toe kijken of er niet wat water bij moet, het mag niet droog koken. na anderhalf uur mogen de bonen erbij, samen met de koffie en de gedroogde abrikozen. na een half uurtje pruttelen is de chili klaar. beter is het echter nog om hem een tijdje (liefst een dag) te laten staan, dan smaakt het nog dieper en voller.

op smaak brengen met peper, zout en tabasco, daarna serveren met koriander en een klodder zure room, en eventueel stokbrood, taco’s, tortilla’s of rijst.

cacao en koffie lijken vreemde ingrediënten, maar zorgen voor authentiek mexicaanse smaak. de hoeveelheid rode pepers en chilipoeder is entirely up to you, ligt er maar net aan hoe sterk je maag is. je kan trouwens ook gedroogde kidneybonen gebruiken, die moet je eerst twaalf uur weken in koud water, en dan in 1½ uur gaar koken voordat je ze toevoegt. meer werk, maar de smaak is dan nog beter.

chill

ben aan het experimenteren om tot de ultieme chili con carne te komen. over een paar dagen meer hierover.

on a sidenote: brian mcbride, earth en boris with merzbow (verbazingwekkend toegankelijk en melodieus) zijn alledrie verplichte kost voor ambient-drone liefhebbers. horen is geloven. en ten overvloede: neem sunn o))) dan ook even mee.

misc.

is verdomme alweer mijn notebook-batterij kaputt :(. eerder al gebeurd toen het ding pas vier maandjes oud was, nu dus weer. de nieuwe batterij is pas acht maanden, maar kan alweer gecremeerd worden. kloteding. volgens fujitsu-siemens zit er op elke batterij maar een half jaar garantie, dus daar kan ik naar fluiten.

joris is gelukkig weer terug, maar heeft zijn lowtones veranderd in kromme tonen. als het maar klinkt, toch? in dezelfde categorie heeft kleindenker martijn zijn think small veranderd van indiepopmagazine in een onvervalst weblog met geheel nieuwe vormgeving. wel opvallend dat zowel joris als martijn plots hun hele persoonlijke sores op tafel leggen. stelletje emobloggers ;-)


zangeresje ontslaan? vraag aan nightwish hoe dat te doen: gewoon een open brief op de website zetten met daarin haarfijn uitgelegd waarom je haar niet meer om je heen wilt hebben. lekker afgeven op haar hebzuchtige intenties en haar echtgenoot - die natuurlijk alle schuld heeft. heerlijk sappige roddels dus, ik ben benieuwd naar haar weerwoord. maar goed, ik vond haar toch al een eng mens (brr, die koude ogen).

bliss

de laatste dagen staat hier in huize ickenroth constant brian mcbride op repeat. prachtig verstilde ambient waarin het perfect verdrinken is. net als bij zijn eigenlijk band stars of the lid inderdaad. het maakt het wachten op een nieuwe stars of the lid juweel meer dan dragelijk, en dat heeft collega star of the lid adam wiltzie vorig jaar met zijn project the dead texan niet zo sterk voor elkaar gekregen. mcbride's when the detail lost its freedom is warm melancholisch, is bijna stilstaand, maakt evenveel gebruik van noten als de ruimte en stilte er tussenin, en is tijdloos in die zin dat tijd een futiel begrip wordt. beste ambientplaat van het jaar, zelfs voorbij fripp & eno.

natuurlijk

zijn de boards of canada toch weer geweldig. the campfire headphase is weer net zo verslavend als het oude werk, en er is nog helemaal niemand die net als boc tegelijk futuristisch en nostalgisch klinkt. sorry heren boards, dat ik aan jullie getwijfeld heb. ik zal het nooit meer doen.

contrast part II

thijs bij cut.up denkt net even iets anders over rumor 41. lees hier zijn, overigens goed geschreven, recensie. natuurlijk heb ik wel gelijk en hij niet ;-)

contrast

het mooie bestaat niet zonder het lelijke. donderdag in utrecht tijdens rumor 41 zowel het beste als slechtste concert van het jaar gezien.

de aftrap door het spiegel strijkkwartet in theater kikker was leuk en bij vlagen zelfs meer, maar echt memorabel werd het nergens.

hoe anders was het in de ekko bij het shining, de jazz/artrock band uit noorwegen. de band speelde een hele zooi nieuwe nummers waarin steeds meer metal en bombastische geluidsmuren worden neergezet, waarin cliché's naar hartelust worden aangehaald om even later de grond in te worden geboord door onnavolgbare ritmiek en scheurende, atonale freejazz sax-solo's. zeer ontspannen speelde de band zich door het aardig complexe materiaal heen, de lol en pure muziekliefde was ook in de zaal voelbaar, en de voor de zoveelste keer opnieuw gearrangeerde nummers van in the kingdom of kitsch you will be a monster klonken zo goed dat de plaat aan alle kanten voorbij werd gestreefd. heftig, heavy, hard, intens, maar ook leuk, ontspannen en op een bijzondere manier eigenlijk erg relaxed. waanzinnig super-optreden.

hoe jammer is het dan dat polar bear mocht afsluiten op het sju jazzpodium. als er vergelijkingen worden getrokken met spaceways inc. (ken vandermark) en the thing (mats gustaffson) heb je gelijk mijn aandacht, maar die band spelen dan ook vrije jazz met een rock- en punkintensiteit. polar bear bleek een kwintet dat behalve een superdrummer (die het wel klaarkreeg om schitterende themaatjes tot vervelens toe te herhalen) bestond uit een saaie bassist, twee tenorsaxofonisten (waarvan één de plaatselijke muziekschool nog niet ontgroeid was en de ander pas halverwege een beetje loskwam) en leafcutter john, een engelse laptopartiest die, op het eerste nummer na, compleet overbodig was en zijn laptop aanstuurde met een playstation controlpad. zijn verzaling geluiden bestond uit niets meer dan rinkelend glas, goedkope noise-effecten en enkele glitchgeluidjes. als dan de nummers ook nog eens saai, zwak en zeer onboeiend zijn, heb je het recept voor het slechtste concert van het jaar. verschrikkelijk. b. en ik zijn halverwege maar vertrokken, want de heerlijke nasmaak van shining was wel erg snel aan het verdwijnen.

echt fake

ik ben al een paar weken in het bezit van de mp3's van the campfire headphase, de nieuwe boards of canada, maar onder de indruk was ik bepaald niet. te nietszeggend, te glitcherig, te drukke ritmes. erg on-boc dus, en ik twijfelde vanaf de eerste luistersessie hardop aan de echtheid van de files. en inderdaad, het blijken fakes. gelukkig maar, mijn boc-liefde was al danig aan het bekoelen.

maar of ik van de echte versie erg onder de indruk raak? een paar dagen geleden voor het eerst gehoord, en het is zeer zeker de goede versie, maar de boards blijven nu wel erg teren op hun eerdere werk. de lieflijkheid van music has the right to children, de souplesse van a beautiful place in the country, de stiekeme dreiging van geogaddi: allemaal terug te vinden op de nieuwe en ook allemaal weer erg mooi, maar ik kan geen enkele nieuwe invalshoek ontdekken. toch wel jammer. misschien wat vaker luisteren dan maar.

nog 'ne choco, astemblieft

ik hou niet van slappe koffie. of van koffie met melk en/of suiker. koffie moet sterk, zwart, bitter en heet zijn, liefst een echte italiaanse espresso (of nog beter, een ristretto) vergezeld van een glaasje ijswater.

ik hou niet van melkchocolade. veuls te zoet. pure chocola is al beter maar nog niet geweldig. gelukkig heb ik nu echte chocolade geproefd. 99% cacao, enorm sterk, extreem bitter, puurder dan puur. mijn hele mond trekt er van samen. hetzelfde als bij de espresso ja. puur genieten, maar wel met mate, want als je meer dan twee stukjes op je tong laat smelten kun je niets anders meer proeven.

het mooist is het natuurlijk als je een espresso en een paar stukjes 99% chocola combineert. een zeer krachtige, bittere smaakexplosie - het glaasje ijswater is niet alleen voor de sier.

(alleen te krijgen bij de bijenkorf.)

alina

voor mij is het nu duidelijk: alina van arvo pärt is voor mij dé muziek tijdens het schrijven van een artikel. de leegte, de melancholie, de ruimte tussen de noten; allemaal even prachtig en bovendien genoeg plaats om in te verdwijnen of voor eigen interpretatie. perfecte tijdstip is dan ergens laat in de avond of vroeg in de nacht, maar helaas kan ik zonder licht geen literatuur meer lezen; een beetje lastig voor een artikel gebaseerd op literatuurstudie. de schemer is echter bijna net zo mooi, en aangezien die bijna invalt ga ik weer eens door.

oh fiona

definitieve versie van fiona apple's extraordinary machine is hier te beluisteren. ben nu het titelnummer aan het luisteren, en vraag me tegelijkertijd af waarom het zo nodig opnieuw gedaan moest worden. die oude versie is toch niet minder dan deze? maar goed, slechter is de nieuwe ook niet, dus mooi blijft het hoe dan ook.

hij houdt woord

en dat is toch jammer: omar houdt het na een jaar bloggen voor gezien. hij had het bij de start al aangekondigd - een jaar en niet langer, een afgesloten periode - en zijn droommachine: sporenburg is van begin af aan mijn favoriete blog ooit gebleken. de fantastische ideeën en theorieën gingen regelmatig mijn begrip te boven, maar prikkelden altijd tot nadenken en verdieping. ook heeft hij voor elkaar gekregen dat voetbal nu echt als kunstvorm gezien mag worden. bovenal was a year in the life van sporenburg altijd inspirerend en een rasechte ode aan het geschreven woord. omar, ik zal je blog echt missen!

gelukkig zal hij over een tijd een maandelijkse column voor kindamuzik gaan schrijven, en hopelijk gaat hij de subjectivisten ook weer eens een literaire schop onder hun kont geven, dus we hoeven het gelukkig niet te doen zonder omariaanse schrijverij.

[amsterdams accent]bedankt pik![/amsterdams accent]

bas de gladde

ik kan niet anders dan toegeven dat ik een gladjakker ben als blijkt dat mijn muzikale bestaan momenteel wordt ingevuld door nine horses en opeth. nu speelt de ene band melancholische avantpop en de andere progmetal, maar toch: allebei klinken ze perfect en aalglad. en fantastisch, dat ook.

nine horses is het nieuwe project van david sylvian, steve jansen en burnt friedman, waarbij het natuurlijk vooral sylvian is die in het oor springt. de muziek doet me nogal eens denken aan zijn dead bees on a cake, maar snow borne sorrow is wat meer ingetogen, kent ook wat glitchknetters, en heeft ook nog eens een soulvol koortje hier en daar. stina nordenstam mag een nummertje meezingen - haar nasale neuzelstemmetje nogal een contrast met sylvians warme, gloedvolle geluid -, ryuichi sakamoto doet zoals altijd weer even mee, en als supersilent-trompettist arve henriksen zijn aparte, oosters klinkende lijntjes mag blazen is het resultaat nauwelijks meer van perfectie te onderscheiden. voor david sylvian begrippen misschien makkelijk in het gehoor allemaal, maar dat is dan vooral in vergelijking tot zijn avantgarde-meesterwerk blemish van 2003; zo lastig zijn zijn oude plaatjes toch ook weer niet. in ieder geval, ik moet hem hebben, alleen is het heel erg klote dat hij alleen als dure import van 25 euro te krijgen is. belachelijke prijs.

opeth is natuurlijk net zo glad, maar juist daarom klinkt hun mengeling van death metal, melodieuze progrock, jaren zeventig rock en strak hakkende meshuggah-tool riffs zo ongelooflijk perfect. lange nummers, elk met ideeën genoeg om een heel album omheen te bouwen, werkelijk subliem gespeeld, een heerlijke (verstaanbare) grunt, en dan blijkt die grunter ook nog een normale stem te hebben die zo mooi en vol klinkt dat hij net zo goed in een pop of aor band kan gaan zingen. en dan die heerlijke melodieën... om nooit genoeg van te krijgen. death, damn the machine, meshuggah, pink floyd, tool, queensrijche: opeth heeft het allemaal. ik ben acuut fan en ga direct op zoek naar al hun oudere werk. en nu zet ik ghost reveries nog eens op, voor de zoveelste keer deze week.

salade

aardappel - rode bieten salade

500 gram aardappelen, gekookt en in partjes
500 gram rode bieten, gekookt en in partjes
4 augurken, in plakjes
een halve ui, in ringen (optioneel)
100 gram uitgebakken spekjes
1 kipfilet, gebakken en in stukjes

als je bovenstaande hebt gedaan gooi je het allemaal in een kom, en kun je de dressing gaan maken:

3 eetlepels zure room
1 flinke eetlepel mierikswortel
2 theelepels mosterd
sap van 1 citroen
eventueel wat suiker als het je te zuur of te scherp is (bedenk wel dat de bieten nogal zoet zijn van zichzelf)

meng de ingrediënten voor de dressing door elkaar, en schep hem vervolgens door de salade. vervolgens een uurtje laten in de koelkast laten staan, dan even voorproeven of er nog peper en zout bij moeten (vermoedelijk wel), wat stokbrood erbij, en klaar!

muzak?

nee, dat maakt lawrence natuurlijk ook weer niet, maar hoe meer ik the night will last forever luister, hoe minder boeiend de plaat bij bewuste beluistering blijkt. er gebeurt net te weinig, de synthlijntjes zijn net te glad. te oppervlakkig wellicht? de geest wil de leegtes maar wat graag invullen, maar wordt door lawrence niet ver genoeg de ruimte ingetrokken om helemaal in dromenland te kunnen komen.

hoe anders wordt als je gaat luisteren terwijl je iets anders aan het doen bent. reizen bijvoorbeeld (niet met de trein, dan heb je nog teveel kans om lawrence onverwijlde aandacht te geven): op de fiets of in de auto ontpopt de goede man zich als de perfect reisgenoot, iemand die zowel een strak tempo aangeeft als zorgt voor een rustgevende atmosfeer. en daarmee is hij gelijk ook zeer geschikt voor eindeloze leessessies of broodnodig gestudeer. ik moet er niet aan denken om xiu xiu of shining op de achtergrond te luisteren tijdens het doornemen van verhandelingen over dialectische gedragstherapie. met lawrence kan dat wel, waarschijnlijk door die heerlijke leegte in de muziek, een leegte die nergens om vraagt. the night will last forever is daarom vaak te horen alhier, maar vraag me niet precies wanneer, want dat ben ik alweer vergeten.

glosoli

gisteren rond een uur of negen op mtv: sigur ros - 'glosoli'. toch even blijven kijken hoewel de band me minder en minder interesseert. wat blijkt: fantastische clip! een groep erg scandinavisch uitziende kinderen (vrij harde gelaatstrekken, mooi, afstandelijk, wijs) loopt door een desolaat ijslands landschap in fantasie-kledij. ze gaan duidelijk ergens naar toe, hetgeen uiteindelijk een hoge klif blijkt te zijn. op het moment dat de geweldige climax invalt springen ze een voor een van de klif af en vliegen hoog over ijsland heen. prachtig mooi in beeld gebracht.

zonder de clip had ik de muziek grotendeels links laten liggen, maar de beelden en geluiden verhevigen elkaar enorm. de combinatie is zo sterk dat ik takk nog maar eens heb opgezet. tevergeefs. het blijft nauwelijks boeiende, voorspelbare postrock-ambient-pop. doen ze al jaren. waarom nou niet op die abstracte ba ba ti ki di do-weg doorgegaan? nou ja, 'glosoli' neemt niemand ons meer af. bekijk hem hier.

life's what you make it

sinds ik nog niet heel lang geleden talk talk heb ondekt (nu een jaar of drie geleden denk ik), kan ik me geen bestaan meer voorstellen zonder spirit of eden en vooral laughing stock; die laatste is de een na beste plaat ooit gebleken. de soloplaat van mark hollis doet er maar heel weinig voor onder trouwens.

maar het gaat hier om de oudere talk talk, die van 'life's what you make it'. heel mooi liedje natuurlijk. nu blijkt the gathering er in 2000 een coverversie van hebben opgenomen (voor een b-kantje), en die versie staat ook op de net verschenen rariteitenverzamelaar accessories. ben ik de linernotes aan het lezen, legt drummer hans (sorry jongen, met alle respect, maar ik had vrijwel alle gathering liedjes beter en creatiever kunnen inspelen dan jij. maar goed, ander verhaal.) uit dat ze in de stijl van de laatste twee talk talk albums hebben willen spelen. en verdomme zeg, dat is ze gelukt! 'life's what you make it' pas plots heel goed op spirit of eden! ok, de subtiliteiten worden - natuurlijk - niet gehaald, maar toch: prachtig ingehouden, veel spanning, die overstuurde gitaar in het middenstuk; precies zoals talk talk dat zelf zou hebben gedaan als ze het voor spirit of eden zouden hebben opgenomen.

het meest heb ik moeten wennen aan de zanglijn van anneke van giersbergen, die hier ook die typische gitaarlead overneemt met haar stem. in eerste instantie vond ik het maar heiligschennis, nu vind ik het geniaal gevonden en heel mooi uitgevoerd. kippenvelmooie versie, echt waar. luister met me mee hier via ysi, en laat me weten wat jij ervan vindt. en niet na één keer luisteren schrikken en afschrijven, ok? ok.

[ok, link gefixt, maar kan me iemand vertellen waarom hij geen mp3-file van bijna 10 mb pakt en wel een aac-file van 5 mb?]

dit zou hem zijn

mocht ik dit jaar maar één 'gewoon' rockalbum aanschaffen, dan zou het niet de prachtige nieuwe deus worden. nee, ik ben helemaal aan de autolux. eindelijk eens een band die zich niet door postpunk en hoekige ritmes laat beïnvloeden; wat nou compacte liedjes? lekker beetje doorspacen hier, stukje gitaarnoise daar, shoegazen mag ook af en toe. en hee, daar schakelen ze plots door naar motorik!

ja, autolux smaakt niet origineel maar wel overheerlijk: jane's addiction, gish-era smashing pumpkins, sonic youth, my bloody valentine, lush. niets nieuws, maar wel het soort rock dat ik al jaren blijk te missen. het mooiste is dat het allemaal zo achteloos klinkt; lekker minimaal, alsof er niet over is nagedacht maar wel elke noot op de juiste plek. de zachte, druggy maar toch ook melancholieke zang is perfect, zeker als drumster carla azar (geweldig drumwerk!) voorbij komt zweven. op future perfect spelen ze nog vrij ingehouden en subtiel eigenlijk, maar als ik ze zou vragen of ze live wellicht minutenlang een muur van psychedelische noise gaan optrekken, zouden ze vast en zeker op zijn van bastens zeggen: het zou zo maar eens kunnen. dat ze maar snel eens deze kant op komen.

atheist

afgezien van het feit dat ik er een ben, was atheist ook misschien wel de eerste death metal band die er geen was. wel uit het rond 1990 extreem vruchtbare florida, maar teveel jazz, dissonantie en techniek - al voor dat cynic, pestilence en death ook die kant op zouden gaan. drie albums lang prachtige jazzdeathmetal. uniek, en al jaren uit print.

gelukkig hebben we relapse nog, die in hun alomvattende wijsheid hebben besloten de drie juweeltjes opnieuw uit te brengen. piece of time en unquestionable presence had ik nog ergens op een versleten teepje staan (maar waar ligt dat teepje?), maar thanx to the g-man kunnen de geremasterde versies weer kristalhelder worden beluisterd hier in het zonnige zuiden. trouwens ook aan te raden voor dillinger escape plan neuroten.

hulp

bij het opschonen en ordenen van mijn mp3's ben ik twee tracks uitgekomen die helemaal geweldig vind, maar ik kan ze niet thuisbrengen. de artiest zou contemplate moeten heten, de tracks heten 'afraid' en 'dumpledwarf'. allmusic geeft geen uitsluitsel, dus daarom: wie weet hier iets van? het is inktzwarte, elektronische ambient, en bij 'dumpledwarf' is er in de verte iets te horen van en voorzichtige technobeat. te vinden onder 'miscellaneous' in mijn slsk-map.

wiel

na mijn onderwijs in utrecht kwam ik vandaag terug bij mijn mountainbike, plots zonder voorwiel. een fiets jatten, ok, maar een voorwiel? zat weliswaar een schijfrem op, maar zo jofel ziet mijn fiets er ook weer niet uit. als ik de betreffende kuttekop(pen) een keer zie lopen met mijn wiel (zo groot is sittard ook weer niet), is (zijn) hij (ze) voor mij. zonder vooraankondiging. you can count on that.

wah wah blah blah

toch jammer als je woorden uit hun verband worden gerukt. waerde theo meent op zijn blog mijn enigszins ironisch bedoelde woorden over een nieuw literair getint popmagazine (te vinden op het subs-forum) voor volkomen serieus aan te moeten nemen, en geeft daarin ook nog eens wat laag-bij-de-grondse kritiek op de betreffende schrijvers die ik aandraag (jij en ik weten allebei dat die schrijvers wel degelijk in staat zijn om zulke stukken te produceren, mochten ze daar de mogelijkheden - lees: opdracht, tijd, geld - voor krijgen; nietwaar theo?). hij gebruikt mijn woorden om kracht bij zijn statement te zetten dat er alleen maar gefrustreerde kritieken over het nieuwe initiatief op het forum worden geponeerd.

mijn nauwelijks serieus te nemen twee centen hebben daar in feite helegaar niets mee te maken. ik heb namelijk geen kritiek op dat nieuw op te starten blad. ik vind er vooralsnog helemaal niets van; eerst zien (en lezen), dan pas een mening. het enige dat mijn woorden duidelijk maken, is dat ik graag stukken lees van omar, gerard en martijn. en dat ik graag zou zien dat zij de mogelijkheden zouden krijgen om al dat schijverstalent ten volle te kunnen benutten. ík zou er direct voor naar de winkel rennen, beste theo, dat is mijn enige statement. als je nog eens wat gaat generaliseren in je schrijfsels - het zou niet de eerste keer zijn - laat mij er dan a.u.b. buiten.

lazarus

mijn theorie: vroeger waren de mannen van lazarus blackstar gewone, vredelievende, zachtaardige stonerrockers die graag lekker voortploegden op een smeuïge groove, of een heerlijke jam neerlegden terwijl ze met zijn allen een gigantische toeter ronddeelden. plezierige mennekes, wellicht af en toe van de wereld, maar da's niet erg. fijne gasten.

maar nu niet meer. waarom? misschien dat een schotel bedorven paddestoelen voor een zwarte trip heeft gezorgd, met visioenen van het einde der tijden. wellicht hebben al hun partners zich collectief gesuïcideerd, en stonden de afscheidsbrieven vol cynische verwijten aan de heren lazarus blackstar. of ze hebben één keer teveel rampton van teeth of lions rule the divine geluisterd, dat kan ook. hoe dan ook, de vriendelijk stoners zijn voorgoed verdwenen en bedolven onder een laag dofgrijze, post-apocalyptische as. je hoort dat ze heerlijk kunnen grooven, je hoort ook dat zanger paul catten eigenlijk een mooie, cleane stem heeft. de groove houden ze echter angstvallig verborgen - het blijft bij onmetelijk diepe riffs-op-riffs-op-riffs, en catten gilt en schreeuwt gans de plaat op ernstig nihilistische wijze vol.

en ja, dat levert een heerlijke plaat op. revelations heet het onheilige ding. walgelijk lekker.

r.i.p. piggy...

VOIVOD guitarist Denis "Piggy" D'Amour passed away Friday night (August 26) at approximately 11:45 p.m. due to complications from advanced colon cancer — so advanced that the disease had spread to his liver. D'Amour slipped into a coma Thursday night and died less than 24 hours later in the palliative care unit of a Montreal hospital, surrounded by family and friends. He was 45 years old.

Quebec City newspaper Le Soleil reported yesterday that D'Amour — who was diagnosed with colon cancer earlier in the summer — first entered the hospital for a routine operation, but several complications led his doctors to suspect more problems. Then the grim verdict was revealed: the cancer, already too advanced, was inoperable.

Only two months ago, D'Amour was in the studio working on the 14th album from the Canadian thrash-metal pioneers VOIVOD. More than two dozen tracks are believed to have been demoed for the CD, for which the group recently inked a deal with The End Records. However, the band were forced to put studio work on hold while bassist Jason Newsted (ex-METALLICA) was treated for tendonitis.

In a recent interview with Billboard.com, Newsted spoke about the material slated to appear on the group's next CD. "It's the most complete demos I've ever been involved in," he said. "[VOIVOD singer] Snake has already chosen his effects — exact timing of milliseconds for delay. We've had a long time to develop the demos, so there's about 23 or 25 songs that are absolutely listenable right now."

Newsted was a huge fan of VOIVOD before he was invited to join and he remains a great admirer to this day. "They created something a long, long time ago that may have been emulated many, many times since — but nobody can do it like the original," he offered.

Prior to his hospitalization, D'Amour laid down guitar tracks for a reunion CD from the legendary AUT'CHOSE, a '70s band from Montreal. That album is expected to surface next summer. (via)

everything's changed

hoe ik ook mijn best doe om multiply even geweldig te vinden als bijna iedereen, ik blijf de plaat van jamie lidell wat te wisselvallig en wat te vlak vinden om er echt uit mijn dak van te kunnen gaan. ik blijf het ook steeds vergelijken met Lidell's bijdrage aan 'everything's changed' van de matthew herbert big band, wat een fenomenaal liedje met dito zangpartij is dat toch. die klasse wordt op multiply alleen met 'what's the use' benaderd, de rest komt bij lange na niet in de buurt. maar goed, het zal wel liggen aan het feit dat ik veel meer met jazz dan met soul heb. maar toch...

old school death grind cdr

ouwe school death metal is de shit! of zoiets toch, want nadat ik de eerste entombed weer eens had beluisterd - in heel lange tijd - heb ik me maar overgegeven aan die heerlijke ouwe death metal die ik luisterde toen ik 14, 15 jaar was. het smaakt nog steeds heerlijk bloederig! heb er onderstaande cdr van gemaakt, kopietjes kunnen altijd worden opgestuurd, mocht er interesse zijn. of nog makkelijker, zet je soulseek aan en haal hem neer bij ondergetekende!

01. death - evil dead
02. sodom - nuclear winter
03. obituary - 'til death
04. napalm death - instinct of survival
05. paradise lost - frozen illusion
06. morbid angel - visions from the darkside
07. entombed - left hand path
08. pestilence - the trauma
09. terrorizer - dead shall rise
10. autopsy - disembowel
11. carcass - reek of putrefaction
12. nocturnus - andromeda strain
13. death - leprosy

zo lekker krijg je ze tegenwoordig niet meer, zei deze ouwe lul. niks geen moeilijkdoenerij, maar heerlijk swingende metal en grindcore om je hoofd op te zwaaien. de grootmeester mocht er natuurlijk twee keer op, ere wie ere toekomt. enjoy this bloody feast!

appel

in oktober komt extraordinary machine, de nieuwe fiona apple plaat dan eindelijk uit. hij zal echter heel anders worden dan de versie die op soulseek rondzwerft: fiona heeft vrijwel de hele plaat opnieuw gearrangeerd en opgenomen. vraag ik me dan toch af: heeft ze al die orkestrale, theater-achtige instrumentaties op last van de platenmaatschappij moeten veranderen? want dat extraordinary machine, met zijn kurt weill-achtige liedjes, jazzy arrangementen en cartooneske blaaspartijen moeilijk verkoopbaar zou zijn geloof ik direct. ik vond en vind het evenwel toch echt een prachtige plaat in die eerste versie. op haar site kun je een stukje clip van de eerste single 'not about love' (hier of hier), en dat klinkt toch echt heel verschillend van die eerste versie. beter of slechter ben ik nog niet uit. het herbewerkte 'oh sailor' is dan weer nauwelijks verschillend. het maakt in ieder geval erg benieuwd naar de uiteindelijke plaat; de eerste versie nemen ze me niet meer af.

ik ben want ik eet

en eten dat ze kunnen in frankrijk, geweldig! na jaren in engeland te zijn geweest (tegenwoordig ook heel lekker eten hoor, alleen niet verfijnd of zo) en vorig jaar denemarken (op eetgebied een sof), is frankrijk de hemel op aarde. elke morgen naar de boulangerie voor pain en echte croissants en pains aux chocolat (en vrouwlief ook nog graag een eclair au café), drie-gangen-lunches met galettes, crepes en ambachtelijke cidre brut (en daar vervolgens minstens twee uur over doen), om 's avonds nog eens lekker aan de plateau de fruits de mer gaan (bij wijze van spreke dan, ik krijg al die schaal- en schelpdieren niet weg) met veel muscadet.

ok, natuurlijk niet elke dag, maar het laat wel zien dat die fransen een geweldige eetcultuur hebben, en dat ze niet bang zijn om er meedere uren per dag aan te besteden. veel goedkope eethuisjes ook, waar je voor minder 10 euro (soms zelfs maar 6 euro!) een grote portie moules-frites of een heerlijk gegrilde entrecote met frites kunt eten. hier in nederland heb je alleen snackbars of 'echte' restaurants, die tussenvorm is een echt gemis. ik vind die eetcultuur geweldig, al ben ik bang dat ik na een paar maanden zo rond als die spreekwoordelijke ton ben. hoewel er eigenlijk redelijk weinig corpulente fransen zijn. wellicht tot die rode wijn? in engeland lopen in ieder geval veel meer ongezonde dikkers rond - waarschijnlijk meer pints en junkfood.

maar toch; morgenavond op bbc2 komt mijn favoriete tv-kok rick stein met een nieuwe serie over culinair frankrijk: french odyssey. kan alleen maar een topper worden, toch? een must-see voor iedereen die wil weten hoe goed de engelsen kookprogramma's kunnen maken en hoe goed de franse keuken is. fantastisch!

lief dier

de nieuwe animal collective is zich razendsnel aan het ontwikkelen als hun beste tot nu toe. al was ik afgehaakt bij het wat saaie sung tongs, deze nieuweling feels is groots, rijk, positief, psychedelisch en bijzonder mooi. geen kinderlijke spielerei meer, wel jongvolwassen prachtliedjes met speelse arrangementen. weinig folk meer trouwens, ik hoor meer een soort van supergrass die zich zonder gene overgeven aan het experiment, en af en toe zelfs meen ik my bloody valentine in de verte te zien. niet gedacht dit.

ballard ja!

heerlijke vakantie gehad, alleen tot mijn schrik achter gekomen dat mijn frans echt nog slechter dan abominabel is. handen en voetenwerk, van die dingen. wel frankrijk weer herontdekt, we waren er jaren niet meer geweest. voor volgend staan west bretagne en normandië op het programma waarschijnlijk.

best wel wat kunnen lezen die twee weken:

mary doria russell - kinderen van god
het vervolg op de gevangene, waarin een door het vaticaan gestuurde ruimtemissie op een bewoonde planeet aankomt, en het bestaan van een god tracht te bewijzen. prettig geschreven, maar de conclusies die hier en daar getrokken worden zijn ietwat simplistisch, en de maffia had er ook niet bij betrokken hoeven te worden. toch leuk om te lezen hoe verschillende religies zich verhouden tot het concept van buitenaards leven.

bret easton ellis - american psycho
op een of andere manier nooit eerder aan toegekomen, ik weet ook niet waarom. ik moet zeggen dat het totale gebrek aan plot me wel irriteerde, maar het paste wel weer goed bij de geweldig beschreven oppervlakkigheid van de personages. de martelpassages zijn door de droge manier van schrijven schrikwekkend grof en plastisch, en de mate van de steeds verder gaande depersonalisatie van bateman is subliem beschreven. maar wellicht dat ik nu een open deur intrap: de mate van geweld is zo irreëel grotesk dat het natuurlijk nooit zo onopgemerkt door kan blijven gaan zoals in het boek. ik ben eerder geneigd te denken dat het allemaal psychotische belevingen van bateman zijn. of misschien snap ik het wel helemaal niet, dat kan ook.

brian herbert & kevin j. anderson - legenden van duin trilogie
- de butlerse jihad
- de machine oorlog
- de slag om corrin
al blijf ik hartstochtelijk fan van de hele duin-saga, deze trilogie valt behoorlijk tegen. waar papa herbert in de oorspronkelijke zeven delen een bij tijd en wijle ongemakkelijke schrijfstijl had waarbij soms teveel dingen ter invulling van lezer werd gelaten - wat op zich wel stimulerend werkt - en het vertikte om iets twee keer uit te leggen, doet zoon brian plus zijn hulpje aan forse bladvulling: karaktertrekken worden tot vervelens toe verklaard, het waarom achter plotlijnen is al mijlenver te ontdekken, de karakters zijn plat en simplistisch. het allerergste is echter dat het ontstaan van de belangrijkste partijen in het latere duin gebeuren (deze verhalen gebeuren 10.000 jaar daarvoor) - zoals de bene gesserit, de tleilaxu, het ruimtegilde, de vrijmannen, de historische vete tussen de atreides en harkonnens - zo slap en onbeholpen erbij worden gehaald, dat het afbreuk gaat doen aan de oorspronkelijke duinbeleving. op het belachelijke af allemaal. maar als duinfanaat lees je natuurlijk toch.

j.g. ballard - supercannes
wat kan ik zeggen? niets minder dan geniaal! zelfs beter dan mijn verwachtingen. moeilijk in kort na te vertellen allemaal; laat ik het er op houden dan ballard me mee liet denken met het verhaal en dat ik het vrijwel nooit bij het rechte eind had. wat hij ook doet is een beeld schetsen van een mogelijke toekomst net om de hoek, zonder waardeoordeel beschreven; de man laat je nadenken en maakt het je nergens gemakkelijk, je eventuele waardeoordelen mag je zelf invullen. fascinerend en verslavend. het moge duidelijk zijn dat j.g. ballard de komende tijd hier op zware rotatie gaat.

toen dit alles uit was ben ik maar weer eens begonnen aan een lekker simpel, oppervlakkig sf-avonturenboek van jack vance. altijd leuk voor de momenten dat je niet wil nadenken, en na een ballard vond ik het wel toepasselijk.

op de camping!

zo, 'k ga jullie even allemaal verlaten om met eega een dikke twee weken naar bretagne te gaan. fijn in een tentje, stapel boeken mee (eindelijk mijn eerste j.g. ballard lezen: super-cannes!), frans wijntje erbij; mij hoor je niet klagen. wat zeg ik, mij hoor je helegaar niet, want twee weken geen computer, geen internet, geen schrijverij. tot later!

brand de zonneschijn

natuurlijk weer meegedaan aan het subscompilatieproject, en iemand uit den bosch heeft de volgende zomerinterpretatie gekregen:

1. pink floyd - set controls for the heart of the sun
2. motorpsycho - mad sun
3. stars of the lid - sun drugs
4. junior boys - under the sun
5. keijo - the second sunset
6. boards of canada - turquoise hexagon sun
7. comets on fire - the antler of the midnight sun
8. markus guentner - sommergewitter
9. m83 - lower your eyelids to die with the sun
10. sunn o))) - nn o)))

best zonnig voor mijn doen, of in ieder geval zoals ernst-jan al zei: broeierig. kan ik me wel in vinden.

zelf heb ik van stereojoris een heel ander soort compilatie gekregen, vol zonnige indiepop die direct mee te neuriën is. even wennen natuurlijk, maar volgens mij erg aangenaam op weg naar bretagne komende vrijdag, die liedjes van beulah, the dirtbombs, maria taylor en de welbekende vele anderen. veel dank joris!

meisjesmuziek

zie hier hanne hukkelberg, mijn nieuwe favoriete meisje. en niet alleen om haar schattige verschijning, ook haar muziek is prachtig. ze komt uit noorwegen, dus muzikanten uit de jaga/shining-hoek zijn onvermijdelijk, en eigenlijk is dat nog steeds een pluspunt: die typische saxofoonlijntjes en arrangementen passen perfect bij de ingetogen luisterliedjes en speelse experimenten van onze hanne. ze lijkt zich trouwens af en toe iets te verliezen in weirde melodietjes, maar ik vergeef het haar graag, little things is een prachtplaat.



mia doi todd is op een of andere manier erg goed in staat om dicht bij me te komen, terwijl ze over het algemeen vrij brave folky liedjes maakt. een stukje warmbloediger dan hanne, hoewel ik het behoorlijk koud krijg van 'luna lune'. het sterkst is ze echter als ze haar breekbare stem laat begeleiden door uitgespacede stoners van dead meadow: 'the way' klinkt als bardo pond met verbeterd popgevoel. manzanita benadert daarmee bijna mijn gevoel van perfectie, maar helaas vond mia het nodig om een echt reggaeliedje te maken. en ik heb een hekel aan reggae. veels te vrolijk. past trouwens ook helemaal niet bij de rest van dit ingetogen album.




en hoe kun je voor emiliana torrini nu geen zwak krijgen? is het niet om haar verschijning dan wel om haar lieve liedjes die veel dieper gaan dan het zonnige uiterlijk doen vermoeden. lichtvoetige, nick drake-achtige pracht vol gevoel voor understatement. het muzikale equivalent van ergens aan de rand van een bos langs een kabbelend beekje te zitten, kijkend hoe de zon laat in de middag steeds verder naar het westen trekt.

jaja, het zit wel goed tussen bas en de muzikale meisjes dit jaar.

warm of koud

het mooie aan onderstaande recepten is dat ze zowel warm als koud heel goed te eten zijn. wel handig op hete zomerdagen, of alleen maar 's morgens tijd hebt om te koken.

griekse saucijsjes
500 gram gehakt (half-om-half)
1/2 tl kaneel
100 ml rode wijn
rasp van een kleine sinaasappel
verse tijm en/of peterselie
1 teen knoflook
peper & zout

alles goed door elkaar mengen en minstens een uur - maar liever een nachtje - in de koelkast laten staan. daarna kleine worstjes van draaien en op een ovenplaat met bakpapier onder de grill leggen. na een kwartier even draaien en dan nog eens 10 minuten tot en kwartier verder grillen tot ze rondom bruin zijn. in een pan braden kan ook, maar is minder lekker dan onder de grill. de saucijsjes smaken zowel warm als koud heerlijk.

hierbij is een couscous schotel erg lekker:
250 gram couscous
1 bakje kerstomaatjes
1 teen knoflook
1 kleine aubergine
een flinke lading verse munt, peterselie en basilicum
1 bouillonblokje (kip)
olijfolie
citroensap
peper & zout

snijdt de kerstomaatjes in vieren en de knoflook in zo dun mogelijke plakjes, en men ze vervolgens door elkaar. laat minstens een half uur staan om de knoflook in de tomaatjes te laten trekken. snijdt de aubergine in blokjes en bak ze in olijfolie op matig vuur zeker tien minuten tot ze volkomen gaar zijn. laat ze een beetje afkoelen en doe ze door het tomaat-knoflook mengsel.

vervolgens maak je een halve liter bouillon van kokend water en het bouillonblokje, doe je de couscous in een ruime kom, en schenk je er net zoveel bouillon bij zodat hij 1 centimeter boven de couscous uitkomt. dit laat je gewoon een aantal minuten staan. nu kun de tomaat, knoflook en aubergine erbij doen, net als de fijn gesneden verse kruiden. de couscous maak je af door er peper en zout op te strooien, en een flinke scheut olijfolie en het sap van een citroen er aan toe te voegen.

nu kun je direct gaan eten, of je laat het afkoelen in de koelkast tot net onder kamertemperatuur. wat pitabroodjes erbij, wellicht een flinke dot dikke yoghurt: hemels!

tom cruise is

een gevaarlijke, arrogante, domme man. ik zal de eerste zijn om te bevestigen dat psychiatrie nog niet zo hele lang geleden een slecht onderbouwde wetenschap was, met veel excessen in de praktijk. de laatste jaren is er echter op het gebied van de biologische psychiatrie enorm veel vooruitgang geboekt, met zeer aansprekende resultaten op allerhande gebieden (let wel, ik propageer hier niet alleen een biologische benadering van psychiatrische problematiek - een juiste behandeling trekt zich niets aan van biologische en psychologische grenzen).

maar als je de man hoort praten over psychiatrie, wat hij vervolgens een pseudo-wetenschap noemt, is het duidelijk dat de man zelf ook psychotisch is (zie ook zijn scientology-fanatisme). hij zeikt actrice brooke shields af omdat ze, om uit een zware postnatale depressie te komen, een anti-depressivum gebruikte. hij noemt haar een drugsverheerlijkster.

als de interviewer bij cnn hem hier vragen over stelt, komt de narcist in cruise volledig naar buiten: "you don't know the history of psychiatry. i do." vervolgens wordt het nog erger, als de interviewer een weerwoord geeft op cruise's tirade tegen ritalin: ""matt, matt, you don't even -- you're glib. you don't even know what ritalin is. if you start talking about chemical imbalance, you have to evaluate and read the research papers on how they came up with these theories, matt, ok. that's what i've done."

en reken maar dat hij het meent: zijn optreden was doorspekt met eng fanatisme, de man had bijna een bezeten blik in zijn ogen. mooie katie holmes doet hem duidelijk geen goed. katie, denk aan je gezondheid en maak dat je wegkomt!

zomer ambient cdr

01. colleen - floating in the clearest night
02. alva noto & ryuichi sakamoto - insen 1
03. brian eno - dunwich beach, autumn, 1960
04. bohren & der club of gore - daumen
05. the dead texan - the 6 million dollar sandwich
06. eluvium - we say goodbye to ourselves
07. harold budd - arabesque 3
08. markus guentner - hotel shanghai
09. stars of the lid - the atomium part 1
10. william basinski - melancholia #2
11. aix em klemm - the girl with the flesh colored crayon

metallicaan

nu ik some kind of monster eindelijk heb gezien - en dus ook alle metallica albums in mijn bezit weer heb beluisterd -, voel ik dat er een flinke beschouwing op touw staat over metallica en mij. ik weet nog niet waar ik de tijd vandaan moet gaan halen, maar het is iets dat eruit lijkt te móeten, voor mijn eigen gemoedsrust. hele theorieën beginnen te borrelen, net zoals subjectivistische analyses van de verschillende periodes. duidelijk is in ieder geval dat het hoofdstuk metallica voor mij nog lang niet gesloten is. het lijkt er trouwens op dat ik st. anger alsnog goed ga vinden, maar zeker weten doe ik het nog steeds niet.

heet...

fuck zeg, wat was het heet de afgelopen week. geen zin om te schrijven. verlammend. gisteren was het gelukkig wat afgekoeld, maar in zaal belgië was daar helaas niets van te merken. sterker nog, ik kan me niet herrinneren dat ik het ooit zo warm heb gehad. samen met hans van km zat ik op het balkonnetje om naar wolf eyes en sunn o))) te zien en horen, waarbij de temperatuur echt wel boven de 40ºc kwam. echt, zelfs tijdens een non-aktiviteit als gewoon op mijn kont zitten, liepen de straaltjes zweet letterlijk van mijn benen af. niet meer normaal.

het kwam wolf eyes en hun muziek bepaald niet ten goede. niet alleen viel de stroom op het podium tot drie keer toe uit, ook de hoogst kille noise deed het niet echt lekker in deze sauna. de ernstig verontrustende muziek - zo nihilistisch en zwart als maar zijn kan - heeft -10ºc nodig om optimaal tot zijn recht te komen. de combinatie van totaal melodieloze ruis, schel gebeuk en de onmenselijke schreeuwpartijen, en de ondraaglijke hitte, maakte het op sommige momenten niet om door te komen. de band was zelf ook niet tevreden trouwens.

de idioten van sunn o))) kwamen zelfs in deze heteluchtoven met hun monnikspijen aankakken. Niet te geloven. hun geluidsgolven kliefden zich op de inmiddels bekende wijze door de hitte heen, zich niets aantrekkend van enig ongemak. op de een of andere manier werkte de hitte bij sunn o))) niet als tegenstander; de riffs leken de hitte te omarmen. toen in de tweede helft atilla cishar zijn zangdrones en chants-grunts kwam toevoegen werd de sfeer zelfs eng en angstaanjagend. de hel was heel dichtbij, zullen we maar zeggen.

het was zwaar, maar hans en ik waren erbij.

oh susanna

even voor de duidelijkheid: lees hier waarom u direct, stante pede en wel nu list of lights and buoys van susanna and the magical orchestra moet gaan luisteren. u wilt toch geen harteloze bastaard zijn? nou dan!

metal up your ass!

ok, je moet even registreren, maar dat is een kleine moeite om een lekker uitgebreide en redelijk pittige metallica-quiz te doen. ik eindigde op 380 punten (van de 500), toch niet slecht vind ik zelf. metal!

ben benieuwd

"david sylvian is currently working on the final mixes of a collaborative album with steve jansen and burnt friedman. the project has yet to be named, but it promises to be an exceptional group album. we will have more news on this release during the coming months. the release date is set for autumn."

(via)

passione!

als je het een beetje hier volgt weet je dat ik grote fan ben van de italiaanse keuken. die mogelijkheden, de vele subtiele smaken, de grote variatie: de beste keuken die er is. ik heb ook een heel aantal goede italiaanse kookboeken ("smakelijk italië" blijft mijn bijbel, wellicht is hij bij de slegte nog wel te vinden) en daar heb ik nu weer een nieuwe aan toegevoegd:



geschreven door gennaro contaldo, een echte italiaan in london (en bekend omdat hij heer oliver heeft opgeleid). en echt: het is een prachtig boek met authentiek italiaanse recepten, ongekunsteld en aards. geen 'bedachte' dingen die tv-koks vaak plegen te maken, maar eerlijke en redelijk simpel te maken dingen als vitello alla genovese (gestoofd kalfsvlees met uien), orata in aqua pazza (zeebrasem met kerstomaatjes), semifreddo di mandorle e cioccolato vianco (semifreddo van amandelen en wiite chocolade) en eenvoudige pastagerechten als tagliatelle con tonno, limone e rucola (pasta met tonijn, citroen en rucola). en die laatste ga ik vanavond maken:

je kookt de pasta en ondertussen maak je de saus door een blikje tonijn (in olijfolie, niet in water) fijn te prakken, om die vervolgens in een pan te doen waar je net wat knoflook hebt gefruit in olijfolie. de rucola (heb ik in eigen tuin, smaakt een stuk sterker dan die in de winkel) even in wat kleinere stukjes trekken en dan samen het rasp en sap van een citroen bij de tonijn en knoflook doen. dit bij de al dente gekookte pasta doen, lekker wat peper en zeezout erop en dan ben je al klaar. zo simpel, zo lekker. dit kan iedereen toch?

het mooie van het boek is ook dat contaldo verhaalt (en verhalen vertellen kan hij goed) over zijn jeugd in een klein dorpje aan de zuid-italiaanse kust, met de heuvels ook vlakbij. mooi om te lezen dat daar de tijd lang heeft stilgestaan en dat ze tot op de dag van vandaag vaak leven van hetgene de zee en het land opbrengt. passione! is een echte aanrader voor de liefhebbers van de authentieke italiaanse keuken.

ik haat volksfeesten

gisteren bij de voorbeschouwing veel last van plaatsvervangende schaamte toen ik het oranjelegioen in vol ornaat bezig zag. wat een walgelijk en vooral stompzinnig gedoe, al geschreeuw en die droogroeikano's etc.

de wedstrijd zelf was op de beste momenten heel redelijk. roemenië was natuurlijk ook maar een zwakke broeder, maar toch: de vechtlust van kuijt is altijd leuk, en van der vaart begint langzaam maar zeker weer zijn oude vorm terug te vinden. hij lijkt fysiek ook beter in vorm dan een paar maanden geleden, dus ik heb er wel vertrouwen in. heb ik ook wel in bommeltje, hoewel hij gisteren erg onopvallend was. ik heb het echt steeds minder in van nistelrode, wat een lelijke voetballer is dat eigenlijk. totaal geen gevoel voor stijl, absoluut geen souplesse, moeizaam gestrompel in plaats van een geren. zijn enige pluspunt is zijn scoringsvermogen, maar als dat niet wil blijft er niets meer over. geef mij maar een voorhoede met van persie en robben op de vleugels (de eerste heeft - gezien zijn passjes - heel goed naar bergkamp gekeken, de tweede is een echte en dus wisselvallige linksbuiten) en kuijt in het centrum, dan gebeurt er tenminste nog wat leuks om naar te kijken. bij nistelrode kreeg ik gistren herhaaldelijk het gevoel van "verlos die jongen toch uit zijn lijden". en als hij nu nog voor elke meter vocht was het geen probleem, maar hij bleef maar balletjes afwachten en de statische spits uithangen. en dat mag alleen als je van basten heet.

voor esthetiek lijkt even minder plaats - hoewel van der vaart en robben hier en daar toch iets durfden te etaleren - maar het noeste werkvoetbal met bij tijd en wijle goed positiespel zou volgend jaar nog wel eens ver kunnen komen.

even een vraagje

en dan specifiek aan de heren omar en vincent, en wellicht ook aan gerard en willem aangezien ik ze tot de kenners reken als het gaat om beats en aanverwanten: waar moet ik lawrence positioneren? na zijn heerlijke tracks op superpitchers today heb ik zijn the night will last forever gedownload, en ik ben zwaar onder de indruk van de aanwezige sferen - die ik nog maar eens als 'dromerig', 'kosmisch' en 'ruimtelijk' wil omschrijven, bij gebrek aan kennis en meer inspiratie. hoe noem je deze muziek eigenlijk? zijn er soortgenoten? want als dat zo is moet ik acuut ook die kant op. schitterende pracht die me nog beter bevalt dan today, want daar staan toch ook wel een paar minder boeiende tracks tussen.

black oni

toch heeft dat wel iets: jarenlang wel bewust zijn dat een band bestaat, maar nooit de moeite nemen om uit te vinden of het misschien wel iets voor je is. ik herinner me nog mijn eerste talk talk ervaring, nu een jaar of twee geleden denk ik. ik schrok me helemaal wezenloos, zo goed vond ik spirit of eden, en even later ook nog laughing stock. deze laatste is inmiddels mijn na één-na-favoriete album ooit, net achter a love supreme van coltrane.

niet dat ik nu precies zo'n zelfde ervaring heb gekregen, maar damn: toen eerdere deze week voor het eerst iets van guapo neerhaalde - onder het mom van "hmm, toch maar es doen" - viel ik ook hier bijkans van mijn stoel. black oni - uitgekomen in maart van dit jaar - blijkt zoveel aspecten te bevatten die helemaal mijn ding zijn: donker sfeertje, dissonante akkoorden, progrock, avantrock, postrock, ambient, uitgesponnen tracks, hardcore-achtige intensiteit. blijkt het al de zesde plaat te zijn van engelse drietal te zijn. waar heb ik al die jaren gezeten? vraag je je dan af.

maar nee, ik ga het me niet langer afvragen, ik ga gewoon verder met genieten. guapo lijkt een welhaast perfecte band voor bas, dus ze zijn nog lang niet van me af.

aanpassen

zo, niets leuker dan lijstjes aanpassen. mijn lijst met 2005 toppers is behoorlijk aan verandering onderhevig. zo heb ik er untilted van autechre instaan, maar ik draai hem nu al nauwelijks meer. geen goed teken, en dat bij een plaat die eerder de 'misschien wel beste autechre plaat' noemde. het kan verkeren.

ook six organs of admittance gaat afvallen. niets mis mee hoor, maar school of the flower is inmiddels niet meer heel erg boeiend.

nieuwkomers: with teeth van nine inch nails. de plaat blijkt verslavend lekker, zo'n erg prettig patatje oorlog dat weliswaar voorspelbaar is maar toch altijd stiekem weer overheerlijk. met afstand mijn meest gedraaid album van de laatste twee weken.

ben trouwens ook aangestoken door het superpitcher-virus (willem is aanstichter): today is een bijna vijf kwartier lange kosmische droomtrip door een utopisch universum. daar doe ik het wel voor!

ook heel fijn: shakey van pit er pat, een beschaafd geschift trio dat het voor elkaar krijgt om de avantprog van de vroege soft machine te koppelen aan de pure pop van pinback. nauwelijks iets bij voor te stellen, zo'n vergelijking, maar potdomme, it's the best i can do right now.

en eindelijk kan ik een earth-album fantastisch vinden! legacy of dissolution is dan ook een remixding, waarbij vooral mogwai en het onvermijdelijke sunn o))) voor de beste interpretaties zorgen. kan ik er trouwens ook even bijzeggen dat ik erg uitkijk naar de nieuwe ginnungagap (remeindre) en vooral de nieuwe drie kwartier durende khanate ep (capture & release, twee 'liedjes').

na wat meer luisterbeurten toch ook besloten fade to white van bj nilsen erbij te zetten. na wat achteraf blijkt een bijna-overdosis aan ambient/drones te hebben gehad in 2004 begint nu eindelijk weer genoeg geduld te ontstaan om er dieper in gaan zitten.

oh ja, rune grammofon lijkt list of lights and buoys van susanna and the magical orchestra alsnog hier te gaan uitbrengen (eigenlijk van vorig jaar). als dat waar is zet ik hem er direct in, want ik heb die fabeltastische plaat pas dit jaar ontdekt. vooral de dolly parton-cover 'jolene' is zo tranentrekkend mooi dat vrijwel alles in de lijst in het niet valt.

kyuss cdr

01. thumb
02. odyssey
03. demon cleaner
04. fatso forgetso
05. catamaran
06. spaceship landing
07. 50 million year trip (downside up)
08. phototropic
09. gardenia
10. el rodeo
11. supa scoopa and mighty scoop
12. whitewater
13. yeah

bedanketen

mijn pa en schoonpa hebben me erg goed geholpen met de nieuwe oprit (erg mooi geworden, dank u), dus heb ik gisteren een luxe etentje gegeven voor mijn ouders en schoonouders. gaat u er maar even voor zitten.

simpel beginnen: een stukje geroosterde ciabatta met daarop een langzaam geroosterde tomaat, volgestopt met knoflook. heerlijk, makkelijk, goeie opening.

daarna hetgene wat het meeste tijd heeft gekost: zelfgemaakte ravioli's. paar weken geleden heb ik een pastamachine gekregen, ik had niet gedacht dat het verschil tussen winkelpasta en zelfgemaakt spul zo groot was. de ravioli's heb ik gisteren gevuld met een mengsel van ricotta, pijnboompitten, basilicum, peterselie, op smaak gebracht met veel nootmuskaat, zwarte peper en zout (hoort eigenlijk parmezaanse kaas bij, maar dat eet bas natuurlijk niet; gebruik dan trouwens minder zout). bij serveren een beetje olijfolie en een lepeltje pesto erbij: geweldig lekker! echt zalig, hoewel het veel werk was. maak ze trouwens niet te lang voordat je ze kookt, want dan gaan ze plakken en gaat de vulling doorlekken en al die shit. niet fijn.

hoofdgerecht: tilapiafilet in folie, met daarin ook nog witte wijn, boter, saffraan, lenteui en peterselie (kwartier in de oven). daarbij geroosterde krieltjes op smaak gebracht met tijm en knoflook (uurtje in de oven), geroosterde groene asperges besprenkeld met balsamicoazijn, en panzanella, een italiaanse salade met tomaten, uien (en wat je verder wil) en stukjes ciabatta.

en als zoete zaligheid: in gezoete balsamicoazijn gemarineerde aardbeien met mascarponeroom (op smaak gebracht met vanille en wat suiker). klinkt bizar, die marinade van azijn bij een dessert (vonden mijn ouders ook), maar het resultaat is fenomenaal. proeven is geloven.

verdere details over de recepten kunt u middels een mailtje zo van me krijgen, maar ik wilde u het menu niet onthouden.

het strand in zeeland

something to say

hè hè, daar zijn we ook weer eens. ben nu eindelijk over de voetbaldrama's van vorige week. dan kunnen sommige anderen wel aan de haal gaan met hun tien meest irritante ploegen, bij mij moet ik constateren dat esthetiek en irritatie geen rol meer spelen als er nationalisme in het spel komt. bas is gewoon voor de nederlandse ploegen in de europacup wedstrijden. daarom was vorige week zo verschrikkelijk, zo'n immens drama, zo intens verdrietig. ik moest meehuilen met barry van galen terwijl het een etterbak eerste klas is. zegt genoeg.

muziek? ja, ook nog. ik vind de nieuwe kane-single erg goed, alleen jammer dat dinand bij die band zingt. dinand is de brute verkrachter van een lekker liedje: prettige melodie, transparant geluid, heerlijke drumdrive door martijn bosman (superdrummer!), maar die ongelooflijk aangezette dramazang van dinand is te erg voor woorden. wat een lul.

gelukkig hebben we boards of canada nog. luisterend naar onze schotse boys valt me elke keer weer op dat ze buiten onze tijd staan. het zijn bevroren momenten in de tijd, maar nooit de tegenwoordige tijd. nostalgie van een jaar of 70 geleden, 140 jaar de toekomst in, spelende kinderen in een speeltuin met zwembad in de jaren 50, ik hoor het er allemaal in. maar ze komen nooit in het nu, en het is misschien wel daarom dat het zo heerlijk wegvluchten is met boards of canada. even terugtrekken uit de realiteit van bush in limburg en de europese grondwet. ik snak naar de volgende boards.

ook leuk: de nieuwe nine inch nails. with teeth klinkt direct bekend, er worden geen nieuwe paden ingeslagen, hoogstens meer pop en minder noise. lekker hoor, en een genot in de auto. opvallend wel dat nine inch nails eigenlijk steeds meer klinkt als stabbing westward, een band waarvan altijd werd gezegd dat ze op nin leken. ik vond ze altijd vooral veel poppier dan nin. de meester imiteert de leerling zullen we maar zeggen.

in het kader van dreutelende moeilijkdoenerij bevalt op dit moment vooral het finse keijo met unfolding emptiness me: redelijk naargeestig gedrone met een lichte folktic. erg mooi. de drones van asva - mij verder ook onbekend - op hun futurists against the ocean zijn dan weer diep in de doom geworteld en dan heb je bij mij al veel gewonnen. de diamanda galas-achtige sirene maakt het er nog mooier op, en in mijn geest zie ik binnenkort stephen o'malley een metalen ondergrond vormen voor lisa gerrard. ik droom nog even verder.

op geisterfaust hebben bohren & der club of gore hun doomjazz achter zich gelaten, maar potdomme zeg, hun vrijwel stilstaande minimale ambientjazz is minstens even prachtig. daar doe ik het ook wel voor, hoewel het op zich jammer is dat die inktzwarte steegjes niet meer worden opgezocht. ik vraag me alleen af waarom ze nog een drummer in de line-up hebben.

meest indrukwekkende nieuwkomer moet echter de nieuwe xiu xiu zijn: la foret is de naam, en gerard heeft hem bij de subs al de definitieve xiu xiu-plaat genoemd, en gelijk heeft-ie. consistenter, minder fragmentarisch, maar vooral: nog betere en mooiere melodieën! nooit gedacht, toch gekomen. verder trekt gerard lijnen richting mark hollis, en daarin heeft hij alweer gelijk; opener 'clover' had zo van hollis' hand kunnen zijn. veel beter zul je dit jaar niet horen.

wat zie je, broeder?

"Wat zie je zuster? Wat zie je? Een kribbige oude vrouw, niet meer bij de tijd. Een beetje onzeker, met starende ogen. Een oude vrouw, die met haar eten knoeit en die geen antwoord geeft, als je met een hard stemmetje tegen haar zegt "Ik wou dat je het nou maar eens probeerde." Een oude vrouw die schijnbaar niets merkt van de dingen die jij doet. Die steeds weer iets kwijt is, een kous of een schoen. Die zonder tegenstribbelen laat doen wat jij wilt. Die met wassen en eten de lange dagen laat vullen. Denk je dat? Zie je dat?

Doe dan je ogen eens open, zuster. Je kijkt niet eens naar me. Ik zal je zeggen wie ik ben, als ik hier zo zit. Als ik plas op jouw bevel en eet, wanneer jij het wilt.

Ik ben een jong meisje van tien, met een vader en een moeder, met broers en zusters die van elkaar houden.

Een bruid van twintig ben ik en mijn hart springt op als ik denk aan de belofte die ik deed.

Vijfentwintig ben ik, en ik heb zelf kinderen die me nodig hebben om een veilig, gelukkig huis te bouwen.

Een vrouw van dertig ben ik en de kleintjes worden snel groot, verbonden door banden die zullen blijven.

Veertig ben ik. Mijn zoontjes zijn volwassen geworden en uitgevlogen. Maar mijn man is bij me om te zorgen dat ik niet treur.

Vijftig ben ik - en weer spelen er kinderen op mijn schoot.

Dan komen de donkere dagen. Mijn man is dood. Ik kijk naar de toekomst en ik huiver van angst. Want mijn kinderen hebben nu zelf een gezin. Ik denk aan de jaren van liefde die ik kende. Nu ben ik een oude vrouw De tijd is wreed. Het is een grap van de tijd, ouderen er als dwazen te laten uitzien. Mijn lichaam is vervallen, gratie en kracht zijn verdwenen. En er zit nu een steen op de plaats waar ik ooit een hart had.

Maar... binnen in dat oude karkas woont toch nog dat jonge meisje.

Soms klopt mijn oude hart wat sneller.

Ik herinner me de vreugde en de pijn.

Ik heb weer lief. Ik leef mijn leven opnieuw.

Ik denk aan de jaren die voorbij zijn, te snel vervlogen, en ik accepteer de harde waarheid dat niets kan duren.

Doe je ogen open, zuster, en kijk.

Niet naar die kribbige oude vrouw.

Kijk eens goed, zuster.

Kijk eens naar... mij."

(via)

carbonara

ik vind mezelf best een heel aardige kok, maar ik ben natuurlijk een oetlul want ik had voor vandaag nog nooit zelf een spaghetti alla carbonara gemaakt. te bang voor de kaas die ik wel eens in restaurants heb geproefd? te bang dat eieren zouden schiften? maakt verder ook niet zoveel uit, maar stupide was het natuurlijk wel. want potdomme zeg, zo makkelijk en ook nog eens lekker krijg je toch niet elke dag?

even tussendoor: dit is niet voor de lijners onder ons. ja, ik weet dat ik daar ook toe zou moeten behoren, maar ik kan gewoon veel te lekker koken, ok? ok ;-)

goed, je bakt wat pancetta (of spekjes, circa 150 gram) uit en doet er wat fijngesneden knoflook bij. rustig op laag vuur laten garen. je zet de pasta op (200 a 250 gram voor 2 personen). vervolgens klop je een ei plus een eidooier los met een flinke scheut room en geraspte kaas naar keuze - ik ga natuurlijk voor doodsimpele kruidenkaas, maar eigenlijk moet er echte parmezaan in. flink veel zwarte peper erbij doen. als de pasta beetgaar is gooi je er de spekjes en knoflook bij, en direct erna het losgeklopte ei-kaas-room mengsel. goed mengen, want anders krijg je pasta met geklutst ei. nu zal de hitte van de pasta het eimengsel net genoeg laten garen om een fluweelzachte saus te maken; echt, zo zacht en mild en subtiel, zalig! direct serveren en naar smaak met verse peterselie of basilicum bestrooien. zo simpel kan hemels zijn.

rondje sport

- verschrikkelijke wedstrijd natuurlijk, maar ajax is twee keer flink benadeeld door de arbitrage: die buitenspel doelpunten waren dus niet buitenspel.

- michael boogerd is nu de echte kampioen 'boot missen'.

- wielrentoeschouwers zijn rare mensen: er komt een stel fietsers heel hard voorbij gefietst, binnen enkele seconden is het voorbij, en daar heb je dan uren op zitten wachten. geef mij maar de tv.

- de goal van rooney (etterbak eerste klas, laten we wel wezen) tegen newcastle united was zo subliem als subliem kan zijn.

- waarom heb ik zelf vandaag niet kunnen winnen? gvd drie keer op de paal geschoten.

ik?

You scored as Existentialism. Your life is guided by the concept of Existentialism: You choose the meaning and purpose of your life.


“Man is condemned to be free; because once thrown into the world, he is responsible for everything he does.”

“It is up to you to give [life] a meaning.”

--Jean-Paul Sartre


“It is man's natural sickness to believe that he possesses the Truth.”

--Blaise Pascal

What philosophy do you follow? (v1.03)

rare jongen hoor

echt, dit moet wel een van de meest afzichtelijk hoezen zijn die ik ooit heb gezien. en ook nog eens eentje die de lading in zijn geheel niet dekt. want ben eens eerlijk: wat is je eerste associatie hierbij? ik kan je verzekeren dat die niet klopt. kintopp van reuber is van de buitenkant oerlelijk, maar de binnenkant smaakt naar meer, veel meer. naar zoveel meer zelfs dat ik alleen maar een stel referenties kan geven: duke ellington, steve reich, shalabi effect, dromerige ambient, zwaar psychedelische heavy krautrock, vleugje keelzang, wat minimale, trage techno. En geloof het of niet, dit onnavolgbare geheel loopt allemaal even vloeiend in elkaar over als een paling in een emmer snot. als dat geen aanrader is.

hang the pope

juist wat de wereld nodig heeft: een fundamentalist als paus. ratzinger lijkt de overtreffende trap van die dode pool als het om conservatieve standpunten gaat. nu bij velen de maatschappelijke standpunten radicaal aan het polariseren zijn, zou het goed zijn geweest als er een gematigd iemand voor nieuwe roerganger zou gaan spelen - want er zijn helaas nog teveel mensen die godsdienst als leidraad voor hun leven nemen. maar de conservatieve school heeft gewonnen, en daarmee de klok weer een aantal deccenia teruggedraaid. het wachten is nu op de eerste aanslagen op aids-klinieken of zelfmoordacties tegen hindu's - allemaal uit naam van herr benedictus natuurlijk.

één troost: der neue papst is al 78, dus heel veel jaren zal hij niet meer leven. tijd voor een nieuw conclaaf.

nooit gedacht...

...toch nog gekomen: een silver mt. zion lied dat ik echt mooi vind. 'god bless our dead marines'. prachtige muziek, suite in drie delen, en zelfs efrims stem is ditmaal aan te horen. had de rest van de plaat ook maar zo goed geklonken, ik was acuut weer fan geworden.

nogmaals autechre: untilted mag dan volgens omar hun dubplaat zijn, ikzelf hoor toch meer freejazz en jaren zeventig miles erin terug. vooral die laatste eigenlijk, met al die frontale ritmes en heftig inkleuringen. de freejazz komt uit handen van 23e eeuwse bewuste robots.

mooie stream: stephen o'malley mixt het een en het ander aan elkaar voor een japans radiostation. u kunt zich wellicht een beetje voorstellen hoe dat gaat klinken. maar u hebt het fout. luister hier voor bewijs.

tekno

zoals je in de kolom hiernaast kunt zien heb ik een rubriekje toegevoegd: beste albums van 2005 tot nu toe. stond er zelf nogal van te kijken dat het eigenlijk al een behoorlijk lijst was. even een korte uitleg bij de nieuwkomers:

autechre - untilted
moeilijke, drukke plaat vol prikkels en stekels. het probleem ligt in het feit dat ik muziek ook graag voor 'erbij' opzet, als ik weer een stapel vakliteratuur doorneem. en dat kan niet met untilted: te veeleisend, te zuigend. ik heb me daar nu aan over durven geven, en wat blijkt: een ontzettende hoeveelheid subtiele details onder die stortvloed aan extreem verknipte beats en bizarre geluiden. en, nog belangrijker, prachtige melodieën, zeker richting het einde van elke track. in potentie de beste autechre plaat tot nu toe, vermoed ik.

meshuggah - catch 33
1 track, 48 minuten, onregelmatig gehoekte metal. wat interesseert mij dat nou dat alle drums geprogrammeerd zijn? alle muziek op catch 33 is hoorbaar met de computer gefabriceerd, maar dat is alleen maar een meerwaarde hier. meshuggah staat nog steeds voor snoeiharde mathematische metal, maar de uitwerking heeft veel meer met minimal music en koude techno te maken. veel herhalingen - die nooit hetzelfde klinken - zorgen voor een in mijn oren bijna plastikman-achtige beleving. de dissonante leads (let wel: geen solo's!) houden de naargeestigheid overal binnen handbereik.

freak momma

els is back! goed nieuws, want whiskas werd al lang gemist natuurlijk. je vindt het beatmeisje hier. welkom terug beatmeisje!

overigens: bij de subs kun je mijn verslagje lezen van het jaga jazzist / shining concert van afgelopen donderdag in hasselt. mis ze niet!

rosemary

tijd om te koken! ok, gaan we weer. we eten hier thuis nogal eens kip, en we hebben allerhande kruiderijen in eigen tuin, dus toen heb ik dit bedacht. snijdt kipfilet in stukken, en rijg ze aan takjes rozemarijn. die zijn nogal houterig, en dus niet altijd geschikt om op te eten, maar ze zijn bij uitstek goed om spiesjes van te maken. ondertussen geven die dingen heel smaak af aan de kip, dus da's alleen maar mooi. vervolgens leg je de spiesjes een uurtje in een marinade van citroensap en -rasp, olijfolie en veel knoflook. je kunt ze dan bakken in een pan, grillpan, onder een grill leggen of op een barbeque - vooral die laatste is natuurlijk heerlijk, maar is het nog te koud voor helaas.

ondertussen kook je wat pasta, en als die beetgaar is roer je er een flinke klodder pesto door (niet zuinig zijn!). dan nog sla erbij - rucola, wat noten of pitten van teen of tander, een paar sinaasappelpartjes, wat baby spinazie; je kent het wel - en meer is niet nodig voor een echt heerlijke maaltijd. of toch wel: een flesje witte wijn erbij maakt het nog beter.

bloederig feestmaal

even de palmtopjes synchroniseren en op scherp zetten:

zaterdag

25 juni

kunstencentrum belgië

WOLF EYES + SUNN O)))

ik heb gezegd.

opa cocu

ik had hem afgeschreven na het dramatische ek van hem, maar phillip cocu speelde vanavond - zoals het hele seizoen eigenlijk al - een geweldige wedstrijd. wipneus was misschien niet altijd even opvallend, maar alleen een echte grote weet dan uiteindelijk een ommekeer te brengen. mooie goal natuurlijk, en daarna speelde psv het laatste kwartier als onoverwinnelijke grootmacht. verder bepaald geen briljante wedstrijd - olympique lyon was gewoon te sterk - maar als de wedstrijd een minuut of tien langer had geduurd had psv gewonnen.

mooiste goal van de avond was natuurlijk echter die van luis garcia van liverpool tegen juventus. pure schoonheid.

ik heb kosmik nog

ik ben de subs nog een stukje over fiona apple schuldig. het komt er maar niet uit. vind de woorden niet, of eigenlijk meer: voel dat ik in herhalingen val. ik schrijf nu een jaar of vijf over muziek, heb aardig wat schrijfsels achter mijn naam staan, maar de bodem lijkt in zicht. niet dat ik geen muziek meer luister, integendeel; ik poep à la minute nog een lekkere top 5 van het moment uit:

1. jaga jazzist - what we must
2. fiona apple - extraordinary machine
3. david sylvian - the good son vs. the only daughter (the blemish remixes)
4. alva noto & ryuichi sakamoto - insen
5. dead meadow - feathers

en die top 10 krijg ik verder ook nog wel vol met origin, cephalic carnage, kawabata makoto, high on fire en emiliana torrini. maar er iets over schrijven? lukt niet. of in ieder geval niet goed genoeg. af en toe lijkt het alsof ik mijn vocabulaire met betrekking tot muziek heb uitgeput, kan ik geen lekker lopende zin meer op papier krijgen.

heel jammer allemaal, maar het doet me minder dan verwacht. mijn stapel promo's groeit en groeit maar ik kan me er niet toe zetten om er daadwerkelijk iets mee te doen. heb genoeg andere zaken aan mijn hoofd, maar dat had ik altijd wel en dat heeft me voorheen nauwelijks tegengehouden. waar het dan wel aan ligt? misschien omdat ik het gevoel heb ermee bereikt te hebben wat ik heb kunnen bereiken. natuurlijk heb ik ooit met de gedachte gespeeld dat ik het professionele basis wilde doen. dat ik voor oor of whatever welk magazine kon schrijven en met muziek mijn geld kon verdienen. maar die illusie is al lang begraven, en het vereiste fanatisme heb ik nooit genoeg gehad.

zo erg is dat echter helemaal niet. vind ik nu. het lijkt alsof het eindpunt in zicht komt, maar ik ben er nog niet. ik schrijf mijn stukjes - dat fiona ding gaat deze week nog goedkomen, heb ik me voorgenomen - maar als de huidige promostapel aan kant is (want zo voelt het) ga ik maar eens even op sabbatical wat betreft de muziekschrijverij. en als ik zaken heb die ik dringend met de wereld wil delen heb ik altijd kosmik nog.