rabarber

eigenlijk is het rabarberseizoen alweer voorbij, tenminste als je uit de volle grond wil oogsten. trek je stengels namelijk na de langste dag nog van de struik, dan heb je volgend jaar geen goede plant en dus geen goede oogst meer. dus ja, ik ben een beetje laat eigenlijk met deze recepten, maar goed, je kunt het nog wel bij de appie krijgen.

rabarber dus. zuur, behoorlijk zuur. moet veel suiker hebben om het een beetje eetbaar te maken (of je gebruikt het in hartige gerechten, dan hoeft dat niet). hieronder twee simpele recepten die het friszure van die rare stengels heerlijk naar boven halen.


rabarber met vanilleroom
750 gram rabarber, in stukken van 2 tot 3 cm gesneden
250 suiker (naar smaak meer of minder toevoegen)
250 ml slagroom
1 vanillepeul
suiker naar smaak

doe rabarber en suiker samen in een flinke pan en stoof op laag tot matig vuur tot je een lekkere compote hebt met nog wat structuur erin; dus geen tot snot gekookte slierten. iets laten afkoelen, proeven of er nog iets suiker bij moet. het moet zoet/friszuur zijn, niet mierzoet. verder laten afkoelen in de koelkast.
sla de room totdat hij lobbig is, dus niet helemaal stijfkloppen. suiker naar smaak toevoegen, evenals het merg uit de vanillepeul (opensnijden en met een mes eruit schrapen; gebruik de overgebleven peul om zelf vanillesuiker te maken door gewoon in een potje suiker te stoppen). en meer is het dus niet. lekker goed gekoeld serveren in kommen, twee flinke scheppen rabarber op een schep vanilleroom. heerlijk, zeker op een zomerse dag.


rhubarb grunt
dit is een gejat recept van nigella lawson, maar vertel het niet door. een goede vertaling voor rhubarb grunt heb ik niet, maar het klinkt goed, nietwaar? heel simpel recept trouwens. kijk maar:
650 gram rabarber, in stukken van 2 tot 3 cm gesneden
200-250 gram suiker (ook hier weer naar smaak)
50 gram boter (in blokjes)
150 gram bloem
3 eetlepels suiker
1/2 theelepel zout
250 ml slagroom, geklopt

over voorverwarmen tot 190 graden. een lage ovenschaal invetten. doe de rabarber met de suiker in de schaal, goed vermengen. de blokjes boter verspreiden over het mengsel. vermeng de bloem, suiker en zout, en roer er geleidelijk de geslagen room bij tot je een plakkerig, dik beslag/deeg krijgt. gelijkmatig verdelen over het fruit, en dan drie kwartier de oven in. eruit halen, een paar minuutjes laten afkoelen, en dan serveren met een bolletje vanille-ijs of echte engelse custard (kennen we hier in nederland helaas niet zo goed, en het is echt heerlijk).

ansjovis

martijn zei een dik jaar geleden in een comment op een van mijn recepten dit: "Ansjovis nooit uit blik, maar uit een pot! Voor de goede smaak moet het een beetje fermenteren en dat kan niet in blik (zeg Johannes van Dam in zijn boek.)" heb ik toen verder eigenlijk geen aandacht aan besteed, dacht dat het wel zou vallen. heb tot nu toe altijd gewoon john west ansjovisjes op olijfolie gebruikt. tot dit weekend. ik heb eens een glazen potje gebruikt. geweldig! veel beter! minder vissig, meer smaak, milder, en smelt beter in saus of op pizza. beetje laat, maar toch bedankt martijn! ik gebruik geen blikjes meer vanaf nu. dat u het weet.

pizza kosmik

moet bekennen dat mijn laatste recept al weer een tijd geleden is (mist iemand ze eigenlijk?). heb weinig tijd en/of zin gehad om ze op te schrijven, dus ondertussen hebben jullie dingen gemist als rabarbercompote met vanilleroom, huisgemaakte tomatensoep, echte echte aardappelpuree, een grandioze pastasalade met tonijn en zoete aardappel, en kabeljauwfilet in serranoham hebben gemist. laatste nieuwe culinaire (nou ja) hobby is trouwens zelf milkshakes maken in allerlei soorten en maten. simpel en lekker. net als de pizza van vandaag:

men neme een pak pizzabasis van ah (bodem in blik en potje tomatensaus). leg de bodem op een licht ingevet bakblik (of gebruik bakpapier), en rol het deeg enigszins uit. smeer de saus - die verrassend goed smaakt - over het deeg en beleg met groenten naar keuze, maar probeer deze combi eens: courgette in kleine blokjes gesneden en groene aspergetips (dat zijn mini groene asperges, ook van ah). hou je van kaas, dan doe je er een mengeling van mozarella, ricotta en parmezaan op; ik deed er echter gescheurde plakken serranoham op (mag elke andere gedroogde rauwe ham zijn). heerlijk zoutig en knapperig. wat zwarte peper erover, enkele drupjes goede olijfolie, en dan 15 tot 20 minuten in een oven op 200 graden. succes verzekerd! de combinatie van frisse asperges en courgette, en de zoute ham (of kaas) maakt het erg lekker en op zelfs op een of andere manier best delicaat van smaak. en dat voor zo'n simpel recept. had ik zelf niet verwacht.

nog eentje

12 weken

dilemma

goed, morgen naar susanna and the magical orchestra in utrecht. heel mooi, prachtig vooruitzicht, geen probleem. maar eind mei komen zowel fu manchu als trouble naar een concertzaal redelijk in de buurt, en ik wil niet twee avonden in een week van thuis weg zijn (andere prioriteiten, weetjewel). wat nu te doen? lekker naar fu manchu, met hun geweldige nieuwe album we must obey, hun beste sinds het superduo in search of... en the action is go? zal een heerlijke, vurig rockende avond worden met veel vuige power. of naar trouble, die op hun nieuweling simple mind condition niet meer doen een mindere kopie maken van hun hun prijsalbums als trouble, manic frustration en in mindere mate (qua prijsalbums dan) plastic green head. inmiddels al ouwe lullen, dus enige gezapigheid verwacht ik wel, maar die oude hits... man o man, heerlijk meezingen, zwelgen in de nostalgie van onschuldigere tijden. en die heerlijke twinsolo's ook nog. wat een dilemma, niet? ik kom er voorlopig nog niet uit, vermoed ik. wie helpt?

verplicht leesvoer

"Because we all think we know what, say, love is. But try to explain why you love that thing you love to somebody who thinks that thing is shit and you’ll get the sieve through which Shining squeeze their ideas. It’s not so weird that the first track of this fourth album reclaims the title of the band’s third album -- this band thrives on the gravitas of kitsch. But kitsch is sort of everything, and to understand why this album is fucking astounding, you need to understand why some ageing relative takes so much solace in Dalton figurines, or why Warhammer and coin & card role-playing shops still thrive in our MMORPG society, or why “In the Kingdom of Kitsch You Will Be a Monster” (once an album, now easily consumable!) can move from shifting metal time signatures to serious techno keyboards to funk bass cowbell manipulation to sludge-core bridges adorned with hilarious rock guitar leads to feedback to a nauseating flute assault to heavy organ chords to the opening riffs again with the flute playing overtop to a wild jazz/rock/metal/Si! Sa!/bass cluster-fuck to that gorgeous drum-led outro that shifts and spills and anticipates its own demise with a soaring eulogy."

en dit is maar een klein stukje van de recensie schuine streep essay over de beste plaat van 2007 tot nu toe. klik en lees een artikel dat qua benadering en weirdness kan wedijveren met de muziek - en dat vind ik gigantische prestatie.

pasta, venkel, chorizo, tomaat

en meer heb je dus echt niet nodig. heel simpel: bak op een zacht vuurtje blokjes chorizo (reken op 50-75 gram per persoon) uit in een anti-aanbakpan (heb je geen extra vet/olie nodig; gebruik anders wat drupjes olijfolie), zet het vuur half hoog, doe er de dun gesneden venkelknol bij en laat vijf minuutjes bakken. roer er een of twee blikken tomatenblokjes (afhankelijk voor hoeveel mensen je kookt; 1 blik is genoeg voor 250 gram pasta en 2 a 3 personen) door en laat een kwartiertje sudderen. pasta koken, saus erdoor mengen: eten. eventueel op smaak brengen met wat zout, peper, tabasco (0f een rood pepertje mee laten sudderen) en wellicht wat worchestershiresauce, maar echt nodig is dat niet: de combinatie venkel-tomaat-chorizo is al smaakvol en aromatisch genoeg van zichzelf. en venkel is ook nog eens goed voor rustige darmpjes dus bryn - die het via mama binnen krijgt - wordt er ook blij van.

23.02.2007

zo. even tijd om wat te tikken over het mooiste menneke van de wereld. ja, toen kwam hij zich plots gewoon melden. alsof het de normaalste zaak van de wereld was om bijna vijf weken te vroeg geboren te worden. maar ja, hij was dan ook al 49 cm en hij vond zichzelf met 3140 gram ook zwaar genoeg om de traumatische tocht door het geboortekanaal aan te gaan. een durfal, nu al. helaas liggen mama en bryn nog even in het ziekenhuis, maar met een beetje geluk is het morgen anders. hoopt papa.

wat hebben we hem eigenlijk aan gedaan met die naam? bryn - spreek uit brin, afkomstig uit het welsh; brun had ook makkelijk gekund (inderdaad martijn), want in wales spreken ze de 'y' vaak uit als 'u'. maar brin it is. hij zal vroeg moeten leren spellen, want behalve die moeilijke achternaam - ik moet in mijn 32 jaar al zeker 100 variaties gezien hebben - is bryn hier in nederland nou niet bepaald voor de hand liggend. niet alleen qua spelling: hij is vanaf geboorte al brijn, brian, bryan en brien genoemd. en byrn. wat zal hij ons dankbaar zijn over een paar jaar.

maar wat maakt het allemaal uit? helemaal niets meer als ik bryn in mijn armen draag. wat een totaal onbeschrijfelijk gevoel. wat een liefde en trots voel ik voor hem - en ook voor mijn lief die alles werkelijk geweldig heeft gedaan en doorstaan. mijn beschermingsgenen zijn plots in volle paraatheid gebracht, en iedereen die ooit met slechte bedoelingen in zijn buurt durft te komen zal eerst langs of door mij moeten. hetgeen nooit zal lukken.

en prachtig dat hij is! ik, verstokt aanhanger van de gedachte dat baby's lelijk, uit proportie en verschrompeld zijn, raak totaal ontroerd door de enorme schoonheid van mijn blonde mannetje, zeker als hij zijn nog nauwelijks ziende blauwe oogjes opent en een reflexmatige lach op zijn mondje tovert. onbeschrijfelijk. zoals het hele gevoel van een eigen kind hebben niet in woorden te vatten is. brynnetje. mijn zoon. wonderlijk tot in het oneindige.

bryn

alaaf

kijkend uit het raam op mijn werk zie ik een stortvloed aan verklede en geschminkte idioten langslopen. het is weer carnaval. drie dolle dagen vol achterlijk gedrag, alcoholmisbruik, ongewenste intimiteiten, mensen die plots 'leuk' durven te doen en iedereen begroeten die ze de rest van het jaar geen blik waardig gunnen, muziek met de subtiliteit van een stoeptegel en gemaakt voor en door mongolen. een waar volksfeest.

tussen mij en carnaval is het ooit misgegaan toen ik een jaar of 19, 20 was. oorzaak: ik ben gaan nadenken over carnaval. moet je niet doen. maar het was 1.30 uur 's nachts, het vroor minstens 10 graden celsius, en mijn vriendin en ik fietsten naar huis. weinig tot geen alcohol op - ik vond het toen nog niet lekker genoeg, en hersenloos zuipen heeft er ook nooit zo ingezeten. ijskoud was het, en dat fietst niet lekker in een carnavalspakje. wat was ik eigenlijk aan het doen? en waarom? ik had ook lekker thuis kunnen zitten, zonder achterlijke muziek en irritante mensen, zonder stomme kleding en vieze schmink. lekker warm op de bank, kop koffie, goede film, van die dingen. die gedachtegang was funest. het begin van het einde. niks geen carnaval meer voor bas. ik heb na een automutilatief onderzoek de hoofdoorzaak gevonden: dat is uiteraard de muziek. die is vreselijk. echt zum kotsen. het is muziek die me fysiek onderuit haalt, die me onpasselijk maakt. het is muziek die binnen enkele minuten mijn humeur tot een stuk chagrijn degenereert dat zijn weerga niet kent. en dan de teksten, in mijn zo geliefde limburgse dialect. van een nietszeggendheid waar je eng van wordt. ik zou erover uit kunnen wijden maar u moet me maar op mijn woord geloven. carnaval: de hel op aarde. gelukkig mag ik gewoon gaan werken.

this just in:

"Na een geslaagde eerste editie in het najaar van 2005 organiseert het cultuurcentrum Hasselt op vrijdag 23 februari 2007 de tweede editie van een festival rond het ‘hoge Noorden’.
Daar waar de eerste editie zich enkel concentreerde op concerten, wordt de focus tijdens de tweede editie al wat meer open getrokken met een voorstelling rond performance/hedendaagse dans.

Programma:
20 u DANS Erna Omarsdottir & Johann Johannsson – ‘IBM 1401 – a user’s manual’
21 u CONCERTEN Susanna & The Magical Orchestra + Johann Johannsson."

hoe koel is dit?!

cottage pie

hoezo, engeland heeft geen goede culinaire traditie? i beg to differ. zoals in veel landen zijn de tradionele gerechten afkomstig van de arme man, the poor man's kitchen, la cucina povera. veel gebruik maken van restjes, kliekjes, en dan hopen dat daar iets lekkers uitkomt. en meestal is dat dus ook zo. de meeste stoofpotten bijvoorbeeld, dat zijn gewoon restjes die ze samen hebben gevoegd in een tenderizer als wijn of azijn, om iets voedzaams er aan over te houden. voorbeeld: coq au vin. ouwe taaie kippen die ook al geen eieren meer leggen kun je geen mals filetje meer afhalen, veuls te taai en te draderig. dan maar in de rode wijn stoven met wat uien, spek en wortel (en wat je verder maar wil eigenlijk), en na anderhalf uur heb je een heerlijk gerecht. geweldig. maar goed, dat kennen ze in engeland dus ook, zoiets. hard werken op het land tegen voor een schijntje in een nogal vochtig en kil klimaat: dan moet je wel wat naar binnen werken om je staande te houden. zie daar de cottage pie:

5oo gram rundergehakt
1 ui, gesnipperd
2 winterwortels, in stukken
1 stengel bleekselderij, in stukken
champignons, diepvries-erwtjes, andere knolgroenten (kies maar wat, mag allemaal, hoeft niet)
3oo ml runderbouillon
1 eetlepel tomatenpuree
1 eetlepel bloem
kruiden als peper, zout, tijm, etc.
1 eetlepel worcestershiresauce
een glas rode of witte wijn, als je nog een restje hebt staan

in principe alles omstebeurt bij elkaar gooien in een flinke pan en minstens een uurtje laten stoven; moet ene lekker homogeen goedje worden met niet te dunne gravy. dan doe je het in een ovenschaal, en leg je daar bovenop een laag aardappelpuree, gemaakt van een 1 kg kruimige aardappels, gaar gekookt in gezouten water, dan gestampt met 100 ml hete melk en een flinke dot boter; op smaak brengen met peper, zout en nootmuskaat (variaties: gebruik voor de helft knolselderij, pastinaak, of andere knolgroenten, en breng op smaak met mosterd). goed uitspreiden over het vlees-groente mengsel, wellicht nog wat geraspte cheddar er overheen strooien, en dan een half uur in de oven. goeie winterkost!

oh ja, vervang het rundergehakt door lamsgehakt, en dan heb je een shepherds' pie. misschien nog wel lekkerder.

speellijst (in geen speciale volgorde)

• shining - grindstone
• sparklehorse - dreamt for light years in the belly of a mountain
• midlake - the trails of van occupanther
• mark hollis - mark hollis
• lawrence english - for varying degrees of winter

hutspot

het succesverhaal van vanavond! vroeger was ik er niet echt een fan van (ook niet heel erg, maar een beetje saai), maar tegenwoordig lust ik het graag: hutspot. veel oud-hollandscher kun je het niet krijgen, lijkt me. dit is mijn versie:

1 kg kruimige aardappels, geschild en in redelijk kleine stukjes
500 gram wortels, in kleine reepjes
500 gram uien, grof gesneden

dit kook je in ruim gezouten water in een minuut of 20 goed gaar (moet allemaal lekker zacht zijn). vervolgens lekker stampen tot je een lekkere grove brei hebt.

1 flinke klont boter
1 eetlepel grove mosterd
zout, zwarte peper en versgeraspte nootmuskaat naar smaak

dit meng je er doorheen, waarbij die mosterd essentieel is; anders wil het nog wel eens wat flauw smaken. traditioneel moet er klapstuk of stooflappen bij, maar ik vind goed gebakken speklappen eigenlijk veel lekkerder hierbij. nog een lik mosterd op je bord, klaar. bepaald niet moeilijk, wel heel lekker en erg op zijn plek nu de temperaturen eindelijk gaan dalen (nu ja, dat is eigenlijk onzin, voor mij kunnen stamppotten het hele jaar door).

goed begin

lijkt een mooi jaar te worden, muzikaal gezien. zo zijn al uit, of mogen we binnenkort verwachten:

apse - spirit
prachtige bijna-postrock die ook graag tegen animal collective en liars aanschuurt; echter zonder het melige van die bands, en zonder de voorspelbaarheid van de bekende postrock zacht-hard dynamieken. met zang ook nog, en goed ook. tourtje samen met iliketrains lijkt me wel wat.

goatwhore - a haunting curse
zie martijns recensie.

eluvium - copia
weg met de ambient, kom hier met die neo-klassiek! moet eluvium wel gedacht hebben, lijkt het. vind ik helemaal niet erg.

stars of the lid - their refinement of the decline
eindelijk! zes jaar na het nimmer te volprijzen the tired sounds of... . moet ergens in april uitkomen.

shining - grindstone
"people dropped many names when trying to place shining on the musical map, hearing elements from the mars volta and slayer via king crimson and mahavishnu orchestra to henry cow, this heat, ornette coleman, ligeti and messiaen."

arve henriksen - strjon
de supersilent trompettist-zanger-drummer met zijn derde soloplaat. met hulp van supersilent-collegae deathprod en ståle storløkken, en geproduceerd door deathprod. kan niet misgaan.

blasfemie!

kom er net achter dat een stel nederlandse poseurs voor die ene 3fm actie onder de naam the legacy een cover van het fabelachtige temple of the dog heeft opgenomen. twee nederlandse kutbands waar ik de naam niet van wil weten die een zogenaamde gelegenheidsformatie vormen. en ja met links, maar die weiger ik te geven. die durven godverdomme een loepzuivere parel als 'hungerstrike' te coveren! achterlijke klerelijers! daar moet je met je smerige poten vanaf blijven! is er dan niets meer heilig? en heeft nou niemand door dat die intensiteit nooit nooit nooit meer te benaderen valt? hoe dom en muziekhatend kun je zijn? ophangen aan de hoogste boom. nee, beter nog: op verplichte hongerstaking en dan door laten gaan tot het bittere eind. en dat is nog te humaan.

het geweten sussen

ik ben een softie, een hypocriet. ik durf het fragment op norberts blog niet te bekijken. ik kan niet tegen dierenleed, en al helemaal niet tegen lukrake martelingen. maar hij heeft natuurlijk wel helemaal gelijk. de bio-industrie is walgelijk en wreed en inhumaan en nog veel meer van die benamingen. natuurlijk wist ik dat al lang. ontkennen is echter de makkelijkste manier om door te leven alsof er niets aan de hand is.

ik probeer al tijden een goede biologische slager of op zijn minst een leverancier van biologisch vlees te vinden. vegatariërs hebben mijn sympathie, maar ik hou nu eenmaal ontzettend van vlees en vis. ik kan en wil dat niet missen. dus biologisch it is. ik ben echter aangewezen op de betere supermarkten, want die slager of leverancier heb ik nog steeds niet gevonden. in een straal van een km of vijf heb ik allereerst een c1000 in een wat mindere wijk van sittard. op zich een goede slagerafdeling, maar geen biologisch vlees of vleeswaar / boterhambeleg. de jan linders dan: heeft biologische braadworst en rundergehakt. de c1000 in een naburig dorp - een stukje luxer dan die ene - heeft biologische achterham, en dat is het dan aldaar. hebben we nog de albert heijn, een grote luxe versie. heeft biologische cervelaat, boterhamworst en kipfilet voor op brood. heeft godsgruwelijk dure biologische kipfilet om te bakken, en af toe ook nog een biologisch biefstukje. geloof ik. wel nog wat scharrelkippetjes, dat wel. maar dit is het dus. bar weinig aanbod, en dan ook nog verdeeld over drie verschillende supermarkten. kijk, ik vind het niet erg wat meer te betalen voor biologisch, dan eet ik wel wat minder vlees, dan eet ik wat vaker valess, quorn en tofu, maar dan moet het er wel zijn.

wat ook nog speelt: het biologische vlees is zonder uitzondering lekkerder en smaakvoller dan de met water en antibiotica geïnjecteerde in massa geproduceerde tegenhangers. die achterham van de c1000? heerlijk vol van smaak, en droger dan die natte voorverpakte lappen die je normaal krijgt. rundergehakt blijkt ineens vol smaak te zitten, kom je achter als je die biologische versie van de jan linders proeft. de kipfilet mag dan iets taaier zijn, maar heeft veel meer smaak dan dat flauwe gedoe waar je een hele kruidenzooi op moet strooien voor enige tongsensaties.

wat dus moet gebeuren: veel hogere subsidies voor biologische boeren en slagers, en een verbod op de bio-industrie. en niet alleen omdat het humaner is - natuurlijk wel de belangrijkste reden - maar ook voor de smaak.

de erfenis

dat is nu het mooie van die jaarlijstbonanza: die erfenis van mooie nieuwe ontdekkingen. dingen die ik zelf niet zo snel zou hebben gevonden. neem nu de japanse invasie van gerard: shuta hasanuma en kazumasa hashimoto. de eerste vol mooie, licht glitchende melodieuze ambient, die zowel aan een lichte fennesz als mountains doet denken. lichtvoetig en meditatief. om stil van te genieten als het donker is. of als je een bepaalde opdracht nog af moet krijgen voor een deadline. prachtig. de tweede, kazumasa hasimoto, doet het liever wat poppier, maar heeft wel dezelfde naïeve insteek. alsof boards of canada singer-songwriter popliedjes gaat maken, zoiets. een nostalgisch verlangen naar de mooie dingen die nog komen gaan, was een andere gedachte die in me opkwam.

anna ternheim doet het ook wel voor me, al is het eigenlijk wel alleen die uitgeklede versie van het album. die volledig geklede versie is me dan wat glad, wat te vol, wat te voorspelbaar ook. nee, alleen met gitaar of piano is de mooie anna op haar best, en hoewel ik niet zo lyrisch ben als (wederom) gerard, vind ik het wel een prachtplaat vol luisterpop die nogal ontspannend werkt. fijn hoor.

het gulag orkest van beirut (aangeraden door wie niet eigenlijk?) maakte een vliegende start bij me, maar nu na een keer of vier luisteren doet het jme ammer genoeg steeds minder. absoluut niet slecht, die mengeling van joodse, balkan, oosterse en ook wel verlaten prairie-invloeden, maar een beetje eenvormig wordt het wel op den duur.

ik wil ook nog meer aandacht gaan geven aan the knife, kiki, trentemoller en michael mayer, maar de beats hebben me nog niet gevonden de afgelopen weken. ik blijf vooralsnog proberen.

mooiste ontdekking (nou ja ontdekking, die vorige vond ik ook al fantastisch) is echt buiten de bonanzo om tot me gekomen: songs of green pheasant - aerial days. mooi debuut vol pastorale shoegazefolk vorig jaar, nu een nog mooier vervolg met minder folk maar wel nog steeds vol pastorale shoegazepsychedelica. niks noisy spacen hier, wel weids uitwaaierende, melancholische droompopliedjes die evenveel met nick drake en simon and garfunkel als my bloody valentine en wellicht zelf talk talk / mark hollis van doen hebben. uitgekomen in november, maar die gaat toch wel mooi mee naar de bonanza van 2007. dan weet u dat alvast.

the end of an era

vanaf 2007 ben ik geen actieve schrijver voor kindamuzik meer. pijn, hart: dat wel natuurlijk, maar gebrek aan tijd en de welbekende "onoverbrugbare verschillen van mening" maakten dat ik geen andere keuze kon maken. het is niet anders. het km-email adres blijft echter gewoon werkzaam, en ik zal ook een levenslang sympathisant blijven. voor mijn schrijfsels zal u vooralsnog vooral hier moeten zijn. dan weet u dat.