dronevil

vandaag binnen: boris - dronevil final!!! yeah, daar doe je het gewoon voor. prachtige klaphoes, mooie extraatjes binnenin (moet je zien), en bijna 40 minuten extra muziek ten opzichte van het niet meer te krijgen vinyl van vorig jaar. de twee schijfjes moeten eigenlijk tegelijkertijd afgespeeld worden (1 cd staat vol met drones, de ander met trage, overstuurde melancho-doom), maar alleen doen ze het net zo goed - zo niet beter. fenomenale plaat.

alle 666 goed

ben nu bezig aan een best of 2006 verzamelaar. het worden 3 cd's; minder lukt niet. nogal wat lange nummers enzo. ik ga hem uiteindelijk geven aan wat vrienden en kennissen die vervolgens niet goed weten wat ze er mee moeten doen: direct bij het grof vuil flikkeren, onderzettertjes, of er toch maar een keer naar luisteren omdat bas er zoveel moeite voor heeft gedaan. toch leuk, hehe.

kijk ook bij martijn die ook een bestof2006 doet maar er per liedje bijzet waarom, + een mp3. die service lever ik niet, maar geïnteresseerden kunnen me over een tijdje ook gewoon mailen om een exemplaar toegestuurd te krijgen (of ze halen het bij me neer bij soulseek). tipje van de sluier: de cd's krijgen verschillende thema's, namelijk een cd met rock, pop, elektronica en metal, een cd met ambient, (neo)klassiek en noise, en als bonus cd een schijf met laaaaanngge nummers. tracklist volgt later.

krachtpunt

ik hou van mijn werk, vind de opleiding die ik doe heel fijn, maar ik heb een hekel aan het geven van presentaties. en dat is precies wat ik eind deze week moet gaan doen. op mijn werk. voor allemaal goed geschoolde en kundige collegae. mijn knieën knikken nu al. praten voor groepen: brrr. niet mijn ding.

gelukkig heb ik een mooie en duidelijke powerpoint presentatie gemaakt. komt het toch nog allemaal goed. hoop ik.

ehm...

... dit werkt dus niet meer zo goed. niet dat ik niet meer kook - integendeel - maar echt experimenteren is er even niet meer bij; vrouwlief zwanger en dan kun je kruiden wel vergeten, nietwaar? gisteren wel nog een perfecte aardappelpuree gemaakt, dat wel.

maar ik ga het dus maar even ook over andere dingen dan alleen koken en eten hebben. over muziek, natuurlijk. dat hoort bij bas. of over politiek & maatschappij ofzo. wellicht over het aanstaande vaderschap. over het gebrek aan een goede biologische slager bij mij in de buurt. kan van alles zijn. hoe dan ook, ik ga proberen er minder over na te denken (want dat werkt nogal vertragend) en het er gewoon maar wat vaker op te knallen. zorgt voor meer dynamiek (lees: meer en snellere updates). misschien dat ik zo nu en dan een onderbouwing vergeet voor hetgeen ik verkondig. dan kun je voor lief nemen als lezer, of je eist een verduidelijking in de comments. mag allemaal.

om de daad bij het woord te voegen: muziek! eindejaarslijstjes! gaat er vast weer van komen, zo tegen het midden van december. eindlijst wordt best een moeilijke bevalling, maar de top 3 staat wel al vast. heb mijn top 7 voor kindamuzik al moeten inleveren, maar er zijn momenteel nogal wat albums die graag mijn aandacht willen hebben: under byen, tim hecker, ktl, william basinski, khlyst. over die laatste wellicht later meer, hier of bij kindamuzik. zware kost, die plaat.

ravioli met spinazie en ricotta

soms lukt het allemaal wel heel erg goed. vanmiddag was het weer zover: veel werk om te maken, maar tjonge zeg, het was geniaal lekker! voelt niet helemaal lekker om van mezelf te zeggen, maar het was nu eenmaal zo. overigens is dit niet een recept voor beginners. ik zeg het er maar even bij.

ravioli met spinazie en ricotta
hoofdgerecht voor twee personen
voorgerecht voor vier personen

deeg:
250 gram tarwebloem
2 eieren
snuf zout

maak een kuiltje in je berg tarwebloem en breek de eieren daarin en doe het zout erbij. begin dan met draaiende bewegingen met een vork te maken, steeds langs de bloem totdat je een goed deeg krijgt. dan moet je handen gaan werken en het deeg goed kneden totdat je een elastische bol overhoudt; duurt enkele minuten. verpakken in plasticfolie en half uurtje in de koelkast leggen (als je het direct wil uitrollen zijn de gluten te elastisch en krijg je dus geen goed resultaat).

saus:
2 blikken tomatenblokjes
2 tenen knoflook, gekneusd
flinke schep suiker
peper en zout

in wat olijfolie de tenen knoflook even aanfruiten, dan de rest erbij doen en een uur op zacht vuur laten pruttelen. de knoflook kun je er dan weer uitvissen. simpeler kan toch niet? dit is trouwens een basistomatensaus die eigenlijk bij heel veel gerechten past; doe er naar eigen inzicht kruiderijen bij. basilicum werkt altijd goed natuurlijk, maar probeer ook eens wat verse salie of een hele rode peper (op het eind verwijderen).

ravioli vulling:
200 gram spinazie, ontdooid en uitgeknepen (anders is het te waterig)
200 gram ricotta
2 theelepels pesto
flink wat vers geraspte nootmuskaat
zout en peper (en niet te zuinig, ricotta kan wel wat gebruiken)
geraspte parmezaan (maar dat doet bas dus niet; als jij het wel doet, dan minder zout gebruiken)

gewoon alles in een kom door elkaar mengen.

hoe nu verder? het deeg met een pastamachine of een deegroller uitrollen tot je een dunne lap deeg hebt. dan in lange repen van 10 cm breed snijden. zelf heb ik een raviolivorm (wat wel zo handig is), maar noodzakelijk is dat niet. lap deeg op werkblad leggen (of op de vorm dus), om de 5 cm een dot vulling erop leggen. met een kwastje het deeg tussen de vulling nat maken (gewoon met water, hoeft dus geen geklopt ei te zijn zoals dat vaker wordt voorgedaan), dan de volgende lap erover heen leggen en zorgen dat het deeg goed aansluit bij de vulling - om zo weinig mogelijk lucht erin te krijgen. het deeg tussen de vulling goed aandrukken, en dan met een mes (of een pizzasnijder, of een speciale raviolisnijder) in vierkantjes snijden. best bewerkelijk allemaal, maar het resultaat, potdomme zeg...

je heb nu ongeveer 24 ravioli's; kook ze in een grote pan met ruim kokend wat met zout. na een minuut of 3 a 4 zijn ze goed.

ondertussen had ik nog wat vulling over, en die heb ik door de tomatensaus geroerd. paste erg goed, het maakt de saus net wat romiger. serveer de ravioli's met goede olijfolie er overheen gesprenkeld, en de saus wat aan de zijkant van het bord; meer als dip eigenlijk.

muziektip: wat is er op dit moment beter dan the haunted? niets eigenlijk, maar om te koken is toch net wat te heftig. iliketrains komt eigenlijk wel dicht in de buurt, en als je net als ik van zowel mogwai, joy division en the god machine houdt, raad ik je aan toch snel progress/reform op te zetten.

simla

altijd leuk: restaurants recenseren! een beetje twee hobby verenigen eigenlijk. vandaag twee in de aanbieding:

appels en peren
gelegen aan het riviertje de linge in tricht (bij geldermalsen). zeer prettig geprijsd voor hetgeen je krijgt: 22,95 voor een 3-gangen menu. elke maand een ander menu, bestaande uit zeven voorgerechten, zeven hoofdgerechten en zeven nagerechten. vrije keuzen en vaste prijs. heel aangenaam systeem, en het eten is ook nog eens behoorlijk goed. niet heel wereldschokkend, maar wel creatief, en de visgerechten zijn echte aanraders. we zijn er een paar keer geweest, en de keer met de pangasiusfilet gevuld met witte en groene asperges met een zachte saffraansaus staat me nog erg goed bij. geweldig lekker. check hier het menu voor oktober.

simla
de website ziet er niet uit en werkt niet goed, de inrichting is al jaren oubollig en kitscherig, de kaart is sinds de opening niet aangepast, maar verdomd: simla in sittard is het beste indiaas restaurant van nederland (ehm, van degene waar ik ben geweest dan)! de tandoori schotels zijn niet minder dan fantastisch, de biriyani's idem dito, en de curry's zijn hemels. en dan bedoel ik zowel milde (butter chicken, kip tikka masala), gemiddeld scherpe, als de superpittige vindaloo's. de kip is zonder uitzondering zalig mals, de lam geweldig van smaak, en ook de grote garnalen zijn niet van deze wereld. tel daarbij op werkelijk subliem naanbrood (qua smaak ergens tussen croissant, pannenkoek en stokbrood in), en de soms absurd lage prijzen (11,35 voor een kip tikka masala!). dan neem je die inrichting en de niet zo heel goede ligging (qua buurt dan; wel makkelijk te bereiken want maar 100 meter van het station) wel op de koop toe. lang geleden dat ik me zo vol heb gegeten als afgelopen vrijdag. niet te missen als je in de buurt bent.

pissaladière

vorige week gemaakt voor een feestje, en het was een groot succes: pissaladière! een soort van zuidfranse oerversie van de pizza, maar eigenlijk een heel stuk lekkerder dan de vele varianten van tegenwoordig. oorsponkelijk was de pissaladière authentiek straatvoedsel uit het warme nice, maar hij smaakt net zo heerlijk tijdens een hollandse gure herfst.

wat moet je doen? allereerst pel en snijd je anderhalve kilo (ja echt) uien; niet in snippers, wel halveren en in dunne plakjes. die doe je samen met een flinke scheut olijfolie in een grote pan. even een bouguet garnie bijdoen van laurierblad, tijm, rozemarijn en peterselie, en dan zeker drie kwartier op een zacht vuurtje met de deksel op de pan laten stoven. ondertussen kun je zelf een bodem maken (op dezelfde manier zoals je en pizzabodem maakt) maar eerlijk gezegd vind ik het makkelijker om een kant-enklare bodem voor hartige taarten te nemen die je tegenwoordig kunt krijgen. zo'n blikje danerolles pizzadeeg is ook goed trouwens. het uitgerolde deeg leg je op een ingevette bakplaat. als de uien drie kwartier hebben gestoofd, neem je de deksel eraf en voer je het vuur op. nog 20 tot 30 minuten laten bakken onder af en toe roeren, totdat al het vocht verdampt is en je een beige-lichtbruine massa uien overhoudt die bijna puree te noemen is. de kruiden weghalen en peper en zout erbij doen en terzijde zetten.

zet de oven op de hoogst mogelijk stand. snij vervolgens 12 tot 16 ansjovisfiletjes in de lengte doormidden. smeer de bodem in met de uienmassa en leg de ansjovisjes er in een ruit overheen. zorg dat je goede zwarte olijven hebt en leg die op de uientaart zoals op de foto. doe de pissaladière in de oven en bak op de hoogste temperatuur een minuut of 15. haal uit de oven, en eet hem warm of op kamertemperatuur. glaasje rosé in de zomer of rode wijn in de winter erbij (en ach, een koud biertje smaakt ook prima), misschien een groene salade: genieten hoor. de combinatie van zoete, gekaramelliseerde uien, zoute ansjovisjes en sterke olijven is nauwelijks te overtreffen, naar mijn niet zo nederige mening. één van mijn alltime-favourites!

muziektip: voelgoed-eten zoals dit vraagt om voelgoed-muziek. one hundred love years van kaito past dan ook uitermate goed: net als de pissaladière ongecompliceerd en toch altijd interessant en lekker.

tilapia a la basilicum

lekker visje, zo'n tilapia. stevig, wit vlees, goeie bite, heerlijke, milde smaak. schijnt makkelijk te kweken te zijn, en dat blijkt wel uit de prijs: die valt nogal mee. en ook nog makkelijk klaar te maken, wat wil je nog meer?

tilapia a la basilicum (2 personen)
2 flinke tilapia filets
4 tomaten
een bosje basilicum
grof zeezout en zwarte peper
enkele scheuten goede olijfolie
klein scheutje goede balsamico azijn

verwarm de oven voor op 170 graden. pak een ovenschaal en druppel er wat olijfolie in. beleg de bodem van de schaal met plakjes tomaat, en strooit daar wat zout en peper over. verdeel het bosje basilicum over de tomaten; je kunt de takjes gewoon heel laten. leg de tilapia filets daar bovenop, en strooi er weet wat zou en peper op. vervolgens een kwartier tot 20 minuten in de oven.

makkelijk, niet? leg de vis op een bord, leg er wat tomaten naast - de basilicum kun je wegdoen, die heeft zijn werk als smaakgever aan zowel tomaat als vis al gedaan. druppel wat balsamico over de tomaten. je kunt er heel goed bruschetta's bij doen; zelf heb ik er farfalle met ansjovis, olijf, zongedroogde tomaat en kappertjes bij gegeten.

luistertip: de junior boys zijn net zo subtiel als dit gerecht, dus dat klinkt ook hier erg goed bij.

zoervleisj

ik ben nogal een liefhebber van de plaatselijke, authentieke keuken als ik ergens ben. in frankrijk ga zo vaak mogelijk voor de plaatselijke specialiteiten, en dat zijn er daar nogal wat dus dat is altijd moeilijk kiezen. in denemarken ging dat een stuk makkelijk - want veel minder keus ;-).

ik heb hier eigenlijk nog nooit echt aandacht gehad voor de regionale gerechten uit mijn eigen streek, limburg. raar, als ik er zo over denk. genoeg mogelijkheden, zoals echte vlaai of nonnevotten. komend weekend ga ik een echt limburgse specialiteit proberen: zoervleisj, oftewel, zuur stoofvlees. een beetje te vergelijken met vlaamse stoverij (ook heerlijk, want langzaam gestoofd in trappistenbier) of hachee, maar dan toch net ander dan die twee dingen. dit is het recept (wat ik overigens heb gejat van allerlei recepten die ik heb gevonden):

zoervleisj (4 tot 6 personen):
1 kg magere riblappen (of ander stoofvlees; mag ook paardevlees zijn)
1/4 liter azijn
zout en versgemalen peper
2 laurierblaadjes
4 kruidnageltjes
8 jeneverbessen
1 theelepel gedroogde tijm
100 g (braad)boter
4 uien
1 flinke eetlepel bruine basterdsuiker
2 eetlepels appelstroop
3 plakken ontbijtkoek

dit zijn zo'n beetje de basisingrediënten. de jeneverbessen en tijm zijn optioneel, ik heb genoeg recepten zonder gezien. de hoeveelheid suiker hangt van je eigen smaak af; het zou een goede mengeling van zuur en zoet moeten zijn. ook wordt er soms nog een eetlepel bessen- of bramenjam op het laatst toegevoegd, maar dat heb ik nog nooit geprobeerd. misschien toch eens doen. in ieder geval, zo maak je het:

stap 1
snijd het vlees in flinke blokken en doe ze in een grote glazen of roestvrijstalen kom (azijn reageert met aluminium, die niet in zo'n licht pannetje doen). doe de azijn, wat zout en peper, de laurierblaadjes, de kruidnageltjes, de jeneverbessen en de tijm bij het vlees en schep goed om. laat het afgedekte vlees minstens 8 uur of een hele nacht op een koele plaats rusten.

stap 2
laat het gemarineerde vlees in een zeef of vergiet uitlekken en vang het vocht op. meet 2 dl van het marinadevocht af. dep de blokken vlees op keukenpapier droog.

stap 3
verhit 25 gram van de boter in een grote braadpan en laat de grof gesnipperde uien al omscheppend glazig fruiten. schep ze uit de pan. verhit nogmaals 25 gram boter in de pan en bak het vlees in drie porties omscheppend op hoog vuur rondom bruin. doe bij elke nieuwe portie weer wat boter in de pan. schep al het vlees in de pan en doe er de gefruite ui, de suiker, de appelstroop, de grof verkruimelde ontbijtkoek en de marinade bij. schep goed om en laat op laag vuur met een deksel op de pan 2 tot 3 uur stoven, of zet in een oven op 150 graden en laat daar 3 uur stoven. proef of er nog zout en/of peper bij moet.

het vlees moet op het punt staan om helemaal uit elkaar te vallen, zo zacht moet het zijn. en waar eet je dit dan bij? bij goeie friet! dat doen we hier in zuiden tenminste en dat smaakt geweldig. een beetje goeie mayo erbij en snel gaan eten. je kan hier trouwens best grote hoeveelheden van maken want het laat zich perfect invriezen.

luistertip: ik wilde zeggen de nieuwe van max richter of ryan teague, maar die zijn echt te somber voor feelgood-eten. so this is goodbye van junior boys voldoet prima, en blood mountain van mastodon begint eindelijk ook bij me in te dalen.

terug... voor nu

zo zeg, dat is wel een tijd geleden, nietwaar? even geen zin en tijd meer gehad in bloggen. overigens wel in koken - en eten, uiteraard. teveel van dat laatste af en toe, de broeken zitten weer strak dus ik weet hoe laat het is. maar goed, dat ken ik al 31 jaar, dat probleem. hoort bij bas, denk ik dan maar.

ander nieuws? jazeker: ik word papa! zo volgend jaar eind maart moet het gaan gebeuren, dan kan ik mijn muziek- en eet/kookliefhebberijen aan mijn nageslacht gaan opdringen! binnenkort maar eens beginnen met sunn-geluidsgolven richting de buik van mijn lief te sturen. kan je niet vroeg genoeg mee beginnen ;-)

in de tussentijd heb ik trouwens best weer wat succesvolle maaltijden gemaakt, al zeg ik het zelf. bijvoorbeeld mijn couscous met groene kruiden en rozijnen, met daarbij heerlijke gehaktballetjes gekruid met ras-el-hanout (marokkaans kruidenmengsel) in een zoete tomatensaus. of een geweldige zalm-spinazie lasagne met bechamel. of een rijstpudding gekruid met vanille en nootmuskaat, drie uur gebakken in de oven.

mijn lief heeft echter nu niet meer zoveel zin vlees en uitgebreide warme maaltijden, dus hou ik het wat simpeler en minder pittig. dit weekend ga ik voor een gegrild kippetje met daarbij een rode biet-salade (eigen tuin) met een mierikswortel-zureroom dressing, en de andere dag voor een spaghetti met grote garnalen:

spaghetti met grote garnalen, knoflook en peterselie (2 personen)
250 gram spaghetti (liefst met eieren bereid)
250 gram grote garnalen
2 of 3 flinke tenen knoflook, in dunne plakjes
handje peterselie, gehakt
olijfolie
boter
peper en grof zeezout
sap en rasp van een halve citroen

dit is een heel snel en makkelijk recept. je kookt de spaghetti beetgaar. ondertussen fruit je de knoflook in de olijfolie (een half gedroogd en gesnipperd rood pepertje erbij maakt het nog lekkerder, maar dat wil de aanstaande moeder liever niet) en bak je de garnalen tot ze roze beginnen te kleuren (als je al gare garnalen hebt, dan hoeven die alleen maar even te worden opgebakken tot ze warm zijn). even wachten tot het vocht wat ingekookt is, dan een klont boter, citroenrasp en de peterselie erbij, en afmaken met zout en peper en een scheut citroensap. door elkaar husselen en snel gaan eten met wat goed stokbrood erbij. zo lekker kan snel en simpel zijn.

overigens, ik sta weer open voor vragen en suggesties over ingrediënten en recepten (remember mijn what's for dinner serietje?), dus laat het horen!

muziektip: the haunted - the dead eye. metal zoals metal behoort te klinken. één brok afgemeten, geconcentreerde energie met toch genoeg rustpunten.)

cooking on the telly

de afgelopen weken was er weer eens geweldig kookprogramma op cd bbc: great britisch menu. zeven topkoks die tegen elkaar gingen battelen om voor de 80e verjaardag van de koningin te koken, en het moest allemaal regionaal geïnspireerd zijn met regionale producten. niet dat ik zo koningsgezind ben, maar dat is toch op zijn minst een goede reden voor een mooi kookprogramma? waarom kunnen we zoiets in nederland niet? hier hebben we alleen maar oude fossielen (cas spijkers), verwijfde mietjes (rudolph van veen, die nieuwe van life & cooking), of überhippe, trendy, aalgladde mannetjes (raymond beuk, caspar bürgi); in engeland hebben ze blikken vol met goede koks die normaal en sympathiek over komen.

maar goed, dit is het menu geworden voor de queen - en dan wordt ook direct duidelijk dat de engelse keuken op een zeer hoog niveau staat tegenwoordig. overigens is het precies het menu geworden dat ik zelf ook zou hebben gekozen.

voorgerecht: smoked salmon with irish soda bread, woodland sorrel and cress

tussengerecht: pan-fried turbot with cockles and oxtail

hoofdgerecht: loin of roe venison with rosti, celeriac, cabbage, carrot and game gravy

nagerecht: custard tart with garibaldi biscuits

ze hadden bij de bbc laatst ook weer een geweldige wedstrijd: schrijf een recensie over een recentelijk bezocht restaurant, en maak dan kans om als gast-critcus mee te mogen doen als jurylid bij de nieuwe afleveringen van masterchef goes large - wederom zo'n geweldig kookprogramma zoals alleen de bbc ze lijkt te kunnen maken. helaas dat alleen engelsen eraan mee mogen doen, anders wist ik het wel.

makkelijke pasta maar dan beter

stel je wil indruk maken - maakt niet uit op wie -, het bezoek is vegetarisch, je wil niet te moeilijk doen, en het moet uiteindelijk toch uitzien alsof je er veel moeite voor hebt gedaan. dan doe je dit:

je snijdt een aubergine in blokjes, bakt die samen met een gesnipperd uitje, een teentje knoflook in plakjes, een verkruimeld gedroogd rood pepertje en enkele ansjovis filetjes in wat olijfolie aan, en je gooit er na een minuut of acht twee blikjes tomatenblokjes bij. kruiden met peper, nootmuskaat en zout (niet teveel, denk aan de ansjovis) en dan laat je het een half uur op het laagste pitje sudderen. kun je ondertussen even wat anders gaan doen.

na een half uurtje kook je 500 gram pasta - van het grotere soort, zoals pipe regata - al dente. je maakt snel een bechamelsaus (van een pakje van grand d'italia, heel goed te eten!). dan vet je een hoge ovenschaal in, je doet een laag pasta op de bodem, legt daar wat plakjes mozarella op, dan een laagje bechamel, dan weer pasta, weer mozarella en uiteindelijk weer bechamel (overigens geen heel pakje saus gebruiken, 2/3 is meer dan genoeg). parmezaan erover raspen, een half uur in de oven tot de bovenkant lichtbruin gegratineerd is, uit de oven halen en dan een kleine tien minuten laten staan - het is namelijk loeiheet. serveren met een frisse salade en/of stokbrood met zelfgemaakte tapenade (zie de recepten hiernaast). succes verzekerd!

aberdeen angus beef

enkele weken geleden waren we een paar dagen op vakantie, en toen heb ik hier goede biefstuk van aberdeen angus beef gekocht - da's een koeienras dat bekend staat om zijn volle smaak en malse structuur. en gisteren heb ik het eindelijk klaargemaakt: een koekenpan goed heet laat worden, royaal zwarte peper over het vlees, een mengeling van boter en olijfolie in de pan, en dan twee minuutjes aan elke kant bakken. ondertussen het vlees niet gaan bewegen in de pan, gewoon laten bakken - wordt het korstje beter. hierna het vlees een minuut of tien op een voorverwarmd bord onder aluminiumfolie laten rusten. ondertussen had ik verse pasta gekookt en die na afgieten aangemaakt met wat zelfgemaakte klontjes citroen-peterselie-boter, en had ik verse spinazie (uit eigen tuin!) met wat knoflook in een scheut olijfolie en een klontje boter een minuutje opgebakken. daarna het overtollige vocht afgieten (het slinkt als een gek natuurlijk) en wat peper, zout en verse nootmuskaat erover: klaar. resultaat? een absoluut geweldige maaltijd met biefstuk met een waanzinnige smaak (op het bord wat grof zeezout erover gedaan), bijna krokant van buiten en zacht als boter van binnen; een fris smakende pasta; en spinazie met zoveel smaak dat je nooit meer supermarktspinazie wilt eten.

er gaat hier echter ook nog wel eens wat fout: vorige week tot twee keer toe een pasta mislukt. één keer door een bijzonder slechte kwaliteit tonijn-uit-blik (heel sterk en vissig, en de structuur was draderig en taai. bah!), de andere keer door mijn eigen poging om rucolapesto van rucola uit eigen tuin te maken. helaas is de rucola dit jaar een stuk minder lekker dan vorig jaar: vorig jaar erg sterk en noot-achtig, dit jaar vooral naar plant smakend (ik weet even geen betere benaming). de pesto smaakte dus ook als een groene plant-achtig goedje.

maar goed, dat was allemaal snel vergeten toen ik met bovenstaande maaltijd aankwam.

luistertip: scott walker - the drift. nee, bepaald geen dinermuziek, maar een meer fascinerende, interessantere, pretentieuzere, maar bovenal betere plaat zul je dit jaar niet vinden. werkt gegarandeerd ook als bezoekwegjaagmiddel, maar dat geldt voor de meeste muziek die op dit blog in het verleden en heden is aangeprezen, dus dat is alleen maar een aanrader.

kip - creme fraiche - mosterd

en eigenlijk zegt de titel alles al: je bakt enkele in stukken / reepjes (hoe groot of klein je zelf wil) gesneden kipfilets in een mengsel van boter en olie aan totdat de kip lichtbruin begint te kleuren, je doet er wat zout en zwarte peper bij, je schudt / schept de inhoud van een 250 ml bekertje creme fraiche erbij. even enkele minuutjes laten doorsudderen op een laag pitje, enkele theelepels mosterd erbij (ik gebruik zelf het liefst zachte, gladde, milde mosterd, maar je kunt ook grove en / of scherpe mosterd gebruiken), je raspt er wat verse nootmuskaat overheen, goed mengen en dan is het al klaar. heerlijk bij nieuwe aardappeltjes, gekookt of gebakken, en een frisse salade met knapperige blaadjes. het hoeft ook niet altijd moeilijk, apart of exclusief te zijn, toch?

tarte tatin

franse klassieker! veel gezien en over gelezen, maar nooit zelf gemaakt. gisteren dan toch gedaan en ik heb er bepaald geen spijt van. het bewijs dat niet alleen mijn betere helft voor heerlijke zoetigheid kan zorgen.

5 a 6 appels, geschild, klokhuis verwijderd en door midden gesneden
80 gram zachte boter (kamertemperatuur)
125 gram suiker
350 gram bladerdeeg

smeer de boter gelijkmatig op de bodem van een koekenpan. verdeel de suiker ook weer gelijkmatig over de boter. daarna plaats je de gehalveerde appels met de ronde kant naar beneden op de boter en suiker. vervolgens zet je de pan 20 tot 25 minuten op een matig vuur, af en toe de pan lichtjes heen en weer schuddend. in het begin lijk het mengsel van boter, suiker en appelsap nog erg vloeibaar, maar na een minuut of 20 begint het goed te karamelliseren. als de karamel een goudbruine kleur heeft bereikt, leg je de van tevoren uitgerold schuif bladerdeeg (met wat extra bloem is dat makkelijk, en daarna een cirkel uitsnijden met behulp van een bord of schaal die net wat groter is dan de pan) over de appels; de randen van het deeg goed over de appels heen duwend zodat er een korst kan ontstaan. vervolgens zo'n 25 minuten in een oven op 190 graden, en klaar (let wel op: als je een kunststof handgreep aan je pan hebt zitten moet je die even omwikkelen met alu-folie, anders verbrandt het ding). uit de oven halen en tien minuten laten afkoelen, een bord op het deeg leggen, goed vasthouden en dan snel omdraaien. als er nog wat appels in de pan blijven zitten: niet erg, gewoon weer in het deeg leggen. in mooie punten snijden en serveren met een dot creme fraiche, een bolletje goed vanille ijs, of nog beter: een flinke lepel echte clotted cream (te krijgen bij de betere engelse delicatessenwinkels).

puttanesca ++

gisteren gaan uiteten in eigen dorp. mijn lief en ik waren er nog nooit geweest. luxe, doch knusse entourage. een rode port als aperitief. klinkt goed, niet? een nogal gekunsteld geformuleerde menukaart liet de eerste twijfels rijzen. en de amuse had eigenlijk ook al genoeg moeten zeggen; normaal gesproken niet meer dan een klein apart smakend hapje, nu echter drie kommetjes per persoon met een lamsstoofpotje, een toscaanse pasta, en een aspergesoepje met truffeljus. best lekker hoor, maar bepaald geen amuse meer. vrouwlief had geen voorgerecht, ik ging voor een variatie op de vitello tonnato (kalfsvlees met tonijn-kappertjes-mayonaise). niet verkeerd, maar heb het hier al eens een stuk beter gehad. hoofdgerecht was voor hanneke een in gevogeltebouillon en madeira gepocheerde runderlende met bearnaisesaus, en voor mij eendeborstfilet met een honing-speculaassaus. en hoewel allebei de vleessoorten goed klaargemaakt waren (hoewel de runderlende best wat meer rose had mogen blijven) werden beide gerechten compleet de das omgedaan door ongelooflijke plenzen saus, allebei qua smaak even subtiel als een voorhamer. tjonge zeg, de saus bij mijn eend was zo zoet (ook nog wat geconfijte kersen erbij) dat ik dacht met een dessert van doen te hebben. ik heb de hele avond een kleffe smaak gehad, en een dessert had ik echt geen behoefte aan. ook het bakje salade (volgens mij dressing uit een flesje) en de aardappeltjes waren bepaald niets bijzonders. toch jammer, want de sfeer en locatie waren top. de keuken + bijbehorende kok konden hun eigen pretenties bij lange na niet waarmaken.

zo, nu heb ik lang genoeg de snob uitgehangen, en zal ik mijn variatie op de klassieke pasta puttanesca die ik zaterdag heb gemaakt uit de doeken doen. die puttanesca maak je als volgt: je laat enkele ansjovisfiletjes met wat in plakjes gesneden knoflook in olijfolie zachtjes aanfruiten totdat de ansjovisjes uit elkaar beginnen te vallen. dan doen je een blikje tomatenblokjes, een eetlepel kappertjes, twee eetlepens zwarte olijven en een rood pepertje (fijngesneden, zonder pitjes) erbij en laat het je het een kwartiertje pruttelen. beetje peterselie erbij, mengen met de pasta en klaar. heerlijk zomers en mediterraan smakend.

mijn variatie is het weglaten van de olijven, en bij het aanfruiten van de ansjovisjes en de knoflook mag je na een minuutje ook nog een in dunne ringen gesneden venkelknol erbij doen. na enkele minuutjes dan de rest erbij doen, en dan zeker 30 minuten laten doorsudderen - de venkel moet heerlijk zacht zijn en de sterke anijs-achtige smaak moet lekker mild zijn geworden. tomaat en venkel gaan echt heel goed samen, en de ansjovisjes maken de saus lekker vol en helemaal af. echt proberen dit - heel makkelijk!

muziektip: boysetsfire - the misery index: notes from the plague years. ergens tussen at the drive-in en a perfect circle, met heerlijke gitaarlijntjes en prachtige kamerbrede refreinen.

ideetje voor een luxere gelegenheid

de titel klinkt bijna alsof je bij een chinees gaat eten (daar combineren ze nogal eens varkensvlees of eend met pruimensaus), maar dit is echt een klassiek frans gerecht voor luxere, specialere gelegenheden. daarbij vind ik dat varkensvlees ongewaardeerd wordt, het heeft een heerlijke, beetje zoetige smaak die in de meeste keukens goed past.

varkensvlees met pruimen (vier personen)
16 gedroogde pruimen
4 eetlepels cognac
2 eetlepels water
600 gram varkensfilet, -haas of -lapjes
boter en zonnebloemolie
125 ml slagroom
scheutje citroensap
zout en peper

doe de pruimen met 2 eetlepels cognac en het water in een pannetje en laat het tien minuten op zacht vuur pruttelen. afgieten en wegzetten. het varkensvlees in stukjes van 2 bij 2 cm snijden, op smaak brengen met zout en peper, en op matig vuur in de boter en olie aanbraden. van het vuur halen, de overgebleven cognac in een steelpannetje of pollepel verwarmen en aansteken, en giet het dan over het vlees heem om te flamberen. als het vuur gedoofd is de room erbij gieten, aan de kook brengen en een paar minuten laten inkoken totdat de saus wat dikker begint te worden. de pruimen erbij doen, en dan afmaken met zout en peper en een scheutje citroensap. heerlijk met een gladde, boterige aardappelpuree en salade met bittere blaadjes en een mosterdressing.

muziektip: mogwai - mr. beast. veel beter dan op het eerste gehoor lijkt, en compact en pakkend genoeg om bezoek mee in te palmen.

rode tapenade

inkoppertje natuurlijk, om de tapas van de vorige post een beetje uit te melken. ik had groene olijventapenade gekocht, maar mijn lief had meer zin in rode. gelukkig hadden we alle spullen toch in huis daarvoor:

80 gram zongedroogde tomaten (op olie)
1 teen knoflook
1 flinke dessertlepel kappertjes
2 a 3 ansjovisjes
1 flinke theelepel pesto
sap van een halve citroen
flinke scheut olijfolie (net genoeg om het smeuïg te maken)

alles in een blender of hakmolentje en that's it! heerlijk op landbrood, toastjes, bruschetta, etc. geloof me: niet te vergelijken met spul uit de buurtsuper.

tapas

zeg hee, wordt er nog gekookt? ja zeg, dacht het wel, maar heb het een beetje druk; eigenlijk veel te druk om een blog bij te houden, merk ik. komt nog eens bij dat vrouwlief en ik vandaag tapasfeestje hier thuis houden, en onze gasten zijn gewend aan een zeker culinaire standaard bij feestjes en etentjes in huize ickenroth. vandaag op het menu:

- zelfgebakken olijvenbrood
- 2 soorten tapenade
- zoute boter
- calamaris
- knoflookgarnalen
- mojosaus en aïoli
- chorizo+knoflookbrood
- kip met citroen
- gehaktballetjes met rode peper en sinaasappelrasp
- pepers en paprika's met roomkaasvulling
- tortilla met aardappelen, zure room en paprika
- mini-croissants gevuld met feta, gedroogde tomaat en katenspek
- gemarineerde aubergines
- spiesjes met tomaat, mozarella en basilicum

en als afsluiter dan ook nog eens pure én witte chocoladefondue met aardbeien, druiven, banaan, marshmellows en stukjes cake om in de chocola te dopen. succes nu al verzekerd, dacht ik zo. en nu moet ik weer aan werk, verdere voorbereidingen treffen.

muziektip: de nieuwe motorpsycho natuurlijk! terugkeer naar oude glorietijden! en natuurlijk net als altijd te lang en niet consistent, maar o zo heerlijk!

snelle pasta

stel je hebt geen in om lang in de keuken te staan. dan kijk je in de koelkast, je ziet wat kipfilet staan. dan kook je wat penne, bakt reepjes kipfilet in mengsel van boter en olie (altijd boter bij kipfilet gebruiken, anders blijft het wat flauw). dan snijdt je 2 a 3 teentjes knoflook in dunne plakjes en doet die erbij. je raspt de schil van een citroen en doet het raspsel samen met het sap van die citroen bij de kip. flink wat zout en peper erbij. de gare penne er doorheen scheppen en afmaken met een flinke klont boter en handje gesneden peterselie. verse oregano / marjolein mag ook. misschien niet origineel ofzo, maar het is potdomme erg lekker, gezond en ook nog eens heel snel klaar. mooi toch?

muziektip: machinefabriek - manchester. mooi en licht, met een serieuze ondertoon van rood fruit.