kosmik

the death of mediocre music rags is a good thing

2008-05-25T22:37:00.002+02:00

”aimed at social inadequates who alphabetize their record collections and really hate music journalism that isn't profoundly respectful of both the musicians and the sacred fabric of rock's rich tapestry. now please close the door. i have just finished cataloguing my collection of pere ubu picture discs and i feel the need to wank.”

gekopieerd uit dit stuk (via ariën, waarvan ik niet wist dat hij weer in blogland was; goed dat je er weer bent!), waarin de terechte teloorgang van enkele midden-van-de-weg-alternative magazines wordt bezongen. zou bij meer bladen en e-zines mogen gebeuren, denk ik dan. want het wordt allemaal zo saai, voorspelbaar. en vaak kontkruiperig. waar kun je fatsoenlijke en kritische interviews tegenwoordig vinden? of mooie beschouwingen vol persoonlijke noten? de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik al jaren geen oor meer lees, maar ik vermoed het ergste aldaar. is natuurlijk nooit anders geweest. overigens hoor ik het graag wanneer ik het fout heb en wil met plezier worden gewezen op of verwezen naar kwaliteitsartikels in de tegenwoordige oor.
trouwens, ook dichter bij huis stoort het me. kindamuzik - mijn grote liefde, en dat blijft het - plaatst voor 99% kritiekloze interviews of voorbeschouwingen, en als er dan al een kritische beschouwing wordt gepubliceerd (sven schlijpers verhaal over nine inch nails is het niet alleen matig geschreven maar mist het ook nog diepgang en wordt de plank inhoudelijk regelmatig misgeslagen (je kunt een band die in twee maanden tijd meer dan 46 nieuwe nummers uitbrengt via een voor grote bands revolutionaire methode bepaald niet betichten van gemakzucht, ook al is de muziek niet van het niveau waarop je hoopt). het is allemaal zo vlak en voorspelbaar tegenwoordig aldaar, allemaal zo gericht op de grote massa die pinkpop en lowlands het ultieme muzikale genot vindt. en dan kun je zeggen "bas, je hoort voor magazines als oor en kindamuzik dan ook niet meer tot de doelgroep" en wellicht klopt dat ook wel, maar dat is geen excuus voor slechte stukken en kritiekloze reportages en de steeds grotere aandacht voor trendvolgers in plaats van trendvoorlopers (bij gebrek aan een beter woord).

waar zijn de opwindende verhalen? kritische beschouwingen? interviews waarbij de vinger op altijd aanwezige zere plekken gelegd durven te worden? fatsoenlijke onderbouwingen? geweldige persoonlijke essays? en nog belangrijker: welk blad geeft dit soort artikels de ruimte? en voordat iemand antwoord geeft: de engelse versies kan ik na enig speurwerk wel vinden, maar welke nederlandse alternatieven blijven er eigenlijk over? gonzo circus? vorm is goed, maar inhoud net teveel obscuur om het obscuur. wellicht dat er ergens een nieuw internetinitiatief van de grond is gekomen waarvan ik bestaan nog niet weet? wijs me aub in die richting, want hoe vaker ik dat artikel waar ik hierboven naar linkte lees, hoe meer ik de behoefte krijg aan zo'n soort blad/zine/whatever.

i.m. klaus dinger

2008-04-03T23:20:00.003+02:00

"wat is motorik eigenlijk?" werd er enkele jaren geleden gevraagd op het subsforum. mijn antwoord toen: "motorik is een vrij uptempo vierkwartsmaat. inderdaad hebben veel bands ook een vierkwarts maat. het gaat om een gevoel dat het bepaalde ritme uren en uren door zou kunnen gaan zonder dat het gaat vervelen. dit wordt veroorzaakt door het hypnotiserende effect van het ritme, het repetitieve aspect, de loop als het ware. de kadans zou je in hogere sferen moeten brengen. de term motorik is ook bedacht naar aanleiding van het feit dat het een perfect ritme was om in de auto op te zetten en lange afstanden te rijden. spacerock heeft dit ritme vaak ook; denk aan hawkwind, ozric tentacles, monstermagnet ten tijde van superjudge (het nummer 'dinosaur vacuum' om precies te zijn)."

klaus dinger is motorik. heeft het uitgevonden. zonder hem geen spacerock in de vorm die we nu kennen. onder andere. dinger was een visionair, een held. een drummer die in de tijd dat prog en vrije jazz hoogtij vierden het aandurfde om zeer minimaal te drummen. en daar vervolgens mee dooooooor bleef gaan. waanzinnig.

overigens is het ook nog eens zeer moeilijk om goed te spelen, de dinger-motorik. strak als een computer, aanhoudend geconcentreerd. als eerbetoon hieronder de beste motorik ooit: neu! - hallogallo, met natuurlijk klaus dinger in een hoofdrol maar nooit expliciet op de voorgrond tredend. zoals het hoort bij echte motorik.

werknemer van de machinefabriek

2008-02-27T23:18:00.003+01:00

ben zo onder de indruk van de nieuwe machinefabriek plaat ranonkel dat ik eindelijk de daad bij het woord heb gevoegd en een fikse bestelling heb gedaan: bijeen, fabriek + fabriek, music for intermittent, weleer en zeeg. vijf echte albums (dus geen 3" cdtjes) vol ambient en drones in alle soorten en maten. zal rutger toch wel blij mee zijn, niet?

ragú bolognese

2008-01-17T12:29:00.000+01:00

er bestaan nogal wat misverstanden wat betreft bolognese saus. de meeste mensen denken dat het gelijk staat aan een snel te maken rode, op tomaten gebaseerde saus. ideaal voor de snelle trek of onverwachte gasten, zoiets. maar dat is dus niet zo. een echte ragú bolognese is niet binnen kwartiertje in elkaar te draaien; daar mag je gerust minstens drie uur voor nemen, en dan het liefst een dag van tevoren - zoals voor alle stoofpotten trouwens. neem je die tijd, dan heb je ook een heel speciale, geweldig smakende saus die in niets lijkt hetgeen je tot nu toe gewend was onder de naam bolognese te eten. dit heb je nodig:

500 gram gehakt (half-om-half, rund of lam)
125 gram pancetta (of ander spek) in reepjes of blokjes
125 gram kippenlevertjes, afgespoeld, gedroogd en fijngesneden
1 flinke ui, gesnipperd
2 teentjes knoflook, klein gesneden
1 flinke wortel, in kleine blokjes
1 a 2 stengels bleekselderij, in kleine blokjes
+/- een halve liter rode wijn
+/- een halve liter runderbouillon
1 blik gepelde tomaten (400 gram)
1 eetlepel tomatenpuree
100 ml melk
1 laurierblaadje
peper, zout en nootmuskaat

bak de ui, knoflook, wortel en bleekselderij in een beetje olijfolie enkele minuutjes aan. doe er dan het gehakt en de spekjes bij en laat het op matig vuur 10 minuten pruttelen. voeg de kippenlevertjes toe en bak nog enkele minuten. doe er nu de rode wijn bij, zet het vuur hoger en laat de wijn snel inkoken tot hij bijna helemaal verdampt is. voeg dan de bouillon (kijk even hoeveel je nodig hebt, het moet allemaal net onder staan), tomaten en tomatenpuree toe, laat aan de kook komen en voeg de melk toe. eigenlijk ben je dan klaar, behalve dan dat dit minstens 2 tot 3 uur (hoe langer hoe beter) moet sudderen op zeer laag vuur. makkelijker is een ovenvaste pan (met ovenvaste deksel) gebruiken en het 3 uur in een oven tussen de 120 en 150 graden te zetten. af en toe checken of er nog wat vocht bij moet, maar meer werk heb je niet. op het laatst weer op het fornuis zetten en op smaak brengen met peper, zout en versgeraspte nootmuskaat. klaar! alhoewel, het wordt dus nog lekkerder als hem nu helemaal laat afkoelen, en volgende dag pas gebruikt. je weet niet wat je proeft. de kippenlevertjes worden trouwens vaak weggelaten, maar dan mis je net wat diepte in de saus.

gebruik deze saus met spaghetti of linguini, of gebruik hem als basis voor de lekkerste lasagne die je je voor kan stellen (bovenop een laag bechamel met zoveel kaas als je zelf blieft). variaties zijn er genoeg: neem witte wijn in plaats van rode wijn voor een iets lichtere smaak, of gebruik in plaats van gehakt grotere stukken stoofvlees (rund, lam, wild zwijn, of zelfs eend) die je net zolang in de saus stooft dat ze helemaal uit elkaar vallen. gebruik dan wel grotere, bredere pasta als tagliatelle of papardelle. maak de ragú trouwens gerust in grote hoeveelheden want hij is als saus (dus zonder pasta) heel goed in te vriezen.

stokje van x hiram x

2008-01-15T23:10:00.000+01:00

kijk maar! altijd leuk natuurlijk, een gouwe ouwe traditie in blogland.

3 artiesten die ik in 2007 leerde kennen:
1. earthless
2. rafael anton irisarri
3. orphax

3 dingen die ik niet licht zal vergeten:
1. 23 februari: bryn die 5 weken voor d-day naar buiten wil
2. 7 dagen later: bryn en mama uit het ziekenhuis
3. alle andere dagen sinds 23 februari

3 stommiteiten/blunders/schaamtelijkheden:
1. dat ik geweldige albums van david lynch, rafael anton irisarri en tsukimono heb gemist - nu toch ontdekt via gerard, en gelukkig maar.
2. dat ik me heb laten verleiden tot het kopen van ganzenborst en eend (2x, zowel heel als in delen) bij lidl. waren in de aanbieding en wilde ik graag eens zelf klaarmaken. niet te eten, veel te vet en vooral inferieur vlees. wat een afknapper.
3. 200 minuten reizen voor 15 minuten shining live is eigenlijk belachelijk - maar wel erg goed trouwens; was overigens niet zozeer een blunder van mezelf als wel van doornroosje met hun idioot trage deurbeleid.

3 dingen waar ik trots op ben:
1. bryn in scream bloody gore shirt.
2. bryn die al huilend erg rustig en tevreden wordt van stars of the lid.
3. bryn die het vertikt om olvarit-potjes te eten en alleen maar home-cooked meals wil.

3 gekochte of gekregen dingen:
1. nieuwe kleren want dat moet als je 14 kg afvalt. streven is nog een kilo of 5.
2. een hele zooi kookboeken, want minder en minder calorierijk eten moet wel een beetje leuk blijven.
3. die gans en eenden bij lidl, maar dat gebeurt dus echt niet meer. dan maar minder vlees en alleen maar goede kwaliteit voor (veel) meer geld.

3 mensen die van mij dit stokje krijgen:
jenneke, moniiq en martijn.2.

2007: de echte echte nummer 1

2008-01-03T23:18:00.001+01:00

woorden overbodig natuurlijk. maar niet helemaal, want ik moet toch even wijzen op zijn shirt:

bryn's eerste metal-shirt. papa pinkt nog maar eens een traantje weg. hoe trots kun je zijn?

2007: de buitencategorie

2008-01-01T19:50:00.000+01:00

stars of the lid - and their refinement of the decline
shining - grindstone
william basinski - el camino real

ik moet toegeven, het concert van 21 december jongstleden in utrecht bracht stars of the lid weer even terug naar menselijke, kwetsbare proporties. dat was ik niet wat ik had verwacht, en ook niet wat ik wilde. and their refinement of the decline is namelijk 150 minuten lang pure bliss; waar melancholie, hoop, ambient, neoklassiek, drones samenkomen in een innige verstrengeling en samen een eenheid vormen die zo perfect is dat er geen woorden voor te vinden zijn. individuele titels doen niet ter zake, alles gaat in elkaar op alsof het altijd zo heeft moeten zijn. verdrinken in klanken was nog nooit zo mooi. ook niet op de voorganger the tired sounds of.... het concert echter was lang niet zo vloeiend, maar wat erger was: je zag ze spelen. het werd teruggebracht tot menselijke acties. en dan mag het concert nog zo mooi zijn geweest, dat menselijke en de bijbehorende gezichten zijn compleet futiel bij and their refinement of the decline.

shining dus. begonnen als akoestische hardbop/freebob jazzkwartet. en nu? tja. vier albums later is er nog wel wat jazz te vinden, als je goed zoekt. en progrock. en metal. en opera. en vrije improv. en drones. en klassiek. en filmmuziek. en postrock. en noise. veelal instrumentaal, dan weer wat zang. met vocoder. maar een samenhangende, alomvattemde term? niet te vinden binnen onze vocabulaire. shining is alles en niets tegelijk, is totaal over the top en hoogstserieus op hetzelfde moment. op mij heeft het een compleet overrompelend effect, het blaast me helemaal uit mijn schoenen. khanate meets king crimson meets eric dolphy meets sunn o))) meets john zorn meets the mars volta meets messiaen meets jaga jazzist meets slayer meets dead can dance meets mr. bungle. niet te volgen, deze noren, en zo heb ik het graag.

hoe anders is het dan qua afwisseling en diversiteit bij william basinski. een dronende loop van langswaaiende flarden klassieke strijkers(?) die 50 minuten door blijft gaan zonder veel veranderen. zelfs het afbraakproces en het verval zoals die op zijn onvolprezen disintegration loops nog zo prominent aanwezig waren, zijn hier vrijwel niet traceerbaar. en toch is el camino real niets minder dan geniaal. de plaat werkt hypnotiserend, verslavend. de muziek mag dan 50 minuten niet veel veranderen, in de geest verandert de klank, de sfeer, de betekenis. el camino real neemt me mee naar vervlogen herinneringen (terzijde: net als untrue van burial, een geweldige plaat die ook bij mij erg hoog eindigde dit jaar; ik vond er echter geen goede woorden voor - daarvoor verwijs ik met graagte naar omar en gerard), naar dingen van voorbijgaande aard. naar verval. naar vergankelijkheid. naar een stemming van bittere nostalgie, maar wel een die blijft trekken. alles vervliegt. bijna nihilistisch eigenlijk, lijkt het wel. maar toch ook weer niet. het is vooral ook mooi, heel erg mooi. net als stars of the lid. pure schoonheid. pure bliss.

top 15 2007
1. stars of the lid - and their refinement of the decline
2. shining - grindstone
3. william basinski - el camino real
4. susanna - sonata mix dwarf cosmos
5. bj nilsen - the short night
6. supersilent - 8
7. earthless - rhythms from a cosmic sky
8. arve henriksen - strjon
9. paradise lost - in requiem
10. ktl - ktl 2
11. iliketrains - elegies to lessons learnt
12. khanate - it's cold when birds fall from the sky
13. m83 - digital shades vol.1
14. burial - untrue
15. alva noto - xerrox vol.1

2007: categorie de noorse invasie

2007-12-30T22:49:00.001+01:00

shining - grindstone
susanna - sonata mix dwarf cosmos
supersilent - 8
arve henriksen - strjon

wellicht dat je bij mij eerder kan spreken van de noorse overheersing. want ga maar na: ik ben al jaren motorpsycho freak (binnenkort een dvd met 6 uur aan materiaal! en in het voorjaar een nieuwe plaat!), en de laatste jaren stonden supersilent en deathprod bovenaan mijn jaarslijsten, met biosphere, jaga jazzist en susanna & the magical orchestra als prominente runner-ups. kan er verder ook niets aan doen; noorse artiesten hebben blijkbaar een bepaald kenmerk (of meerdere) die van alles in me triggeren. gerard had het al over scandinambient met deathprod als voornaamste exponent - en daar kan ik het alleen maar heel erg mee eens zijn. deathprod aka helge sten (ooit het 4e motorpsycho-lid, echt waar) had op 3 van de 4 bovenstaande albums een zeer prominente rol: als lid en producer van supersilent, als producer en muzikant bij mede-supersilent lid arve henriksen, en als producer van susanna.
laat ik bij susanna beginnen. ik ben fan. fan van haar stem, haar voordracht. ze is zowel statig als onzeker, zowel breekbaar als sterk. bij haar magische orkest wordt er redelijk wat ruimte ingenomen door dat magische orkest, nu op haar soloplaat is er geen verschuilen meer mogelijk. 'tot op het bot gaan' en 'blootgeven' zijn dan van die stoplappen die er wel degelijk toe doen. bovenal is haar plaat een bewijs dat deathprod een monument verdient. hij is de enige die stilte zo leeg en desolaat kan laten klinken, zo vol ruimte; ruimte die susanna nodig heeft om volledig tot haar recht te komen. ultiem melancholieke singer-songwriter muziek, maar dan wel met die noorse touch, die leegheid die alleen maar in hoge noorden bereikt kan worden. minimale pracht.
arve henriksen kent diezelfde leegheid, en heeft hem minstens even hard nodig. zijn schetsmatige aanpak neemt dan weer iets van moderne compositie, even later van onderkoelde jazz, om via ambient en zware drones uit te komen bij zijn zaligmakende trompetgeluid. zijn oudere soloplaten zijn erg mooi, maar aan de gladde kant - wat vreemd is als je hem hoort spelen en zingen in moederband supersilent. strjon klinkt echter mede door innige samenwerking met supersilent-kompanen deathprod en stale storlokken als een variatie op die moederband, zonder drums en zonder noisy uitspattingen maar wel met een vergelijkbaar gevoel. zachter, zalvender - dat wel - maar de toonzetting is gelijk. bovenal klink het album echter natuurlijk, bijna toevallig, alsof geluid is opgevangen dat er altijd al rondzwierf. puur, doordringend en liefdevol.

de nieuwe supersilent is echter andere koek. moeilijk te bevatten. ik dacht nog wel dat ik de band eindelijk doorhad na het prachtige 6, de fenomenale dvd 7 en een paar gigantisch indrukwekkende live optredens. maar 8 blijkt een koppige en weerbarstige entiteit voor mij te zijn. dit is hogeschool improv, samengesteld uit urenlange sessies zoals ook miles davis dat in de jaren 70 pleegde te doen. wel beter gemonteerd gelukkig, door natuurlijk deathprod. maar ik mis een reddingsvest bij deze supersilent. deze improv is de kunst van het inhouden, van alleen maar een noot spelen als je er echt iets mee kan uitdrukken. zo kan het zijn dat je minutenlang alleen maar bescheiden elektronische geluiden hoort - die voor ritme door moeten gaan, maar een vast ritme is er nooit bij supersilent - waarna arve henriksen dan heel zachtjes onderdoor begint te zingen met zijn kopstem. een 'liedje' later is het pure atonale noiserock a la naked city of massacre die de kop opsteekt. hard scheurende gitaren die de overhand nemen, het kan plots allemaal bij een band die jarenlang bestond uit drums, twee synths en een trompettist-zanger. maar welke vorm ook, het blijft allemaal onheilspellend en abstract, zonder veel herkenbare oriëntatiepunten waardoor ik hard moet trappelen om boven water te blijven en richting te bepalen. nu ik 8 een keer of 20 heb beluisterd begin ik langzaam enige grip te krijgen, maar het heeft me veel moeite gekost. maar dat is niet erg.

en dan hebben we nog shining, het niet te volprijzen en niet te categoriseren kwartet. uit noorwegen dus. niet de shiniing die een soort black metal maakt en flirt met automutilatie en suicide, maar de shining afkomstig uit de jazz - die dan weer wel op tour gingen met enslaved en nog een andere black metal band. ik zou er veel over kunnen gaan schrijven, maar dat doe ik niet. nog niet. dat komt morgen, in de laatste categorie. daar waar ze het meeste thuishoren.

2007: categorie ambient, elektronica en neoklassiek en wat dies meer zij

2007-12-30T12:43:00.000+01:00

stars of the lid - and their refinement of the decline
william basinski - el camino real
bj nilsen - the short night
ktl - ktl 2
m83 - digital shades vol.1
eluvium – copia
alva noto – xerrox vol.1
fennesz & sakamoto – cendre
dopplereffekt - calabi yau space
david sylvian - when loud weather buffeted naoshima
lawrence english - for varying degrees of winter

nogal een lijst ja. het was een goed jaar wat ambient en aanverwanten betreft - hetgeen gerard ook al was opgevallen. over zijn oordeel betreffende stars of the lid ben ik het echter niet geheel eens; zo superieur hoor je ze namelijk maar zelden. kom ik in een latere categorie nog eens terug. net zoals op william basinski met zijn el camino real - gelukkig net binnen gekregen op cd, heb er ettelijke lange maanden op moeten wachten.

bj nilsen is zo op het eind van het jaar plots binnen komen sluipen. niet op de harde, ruwe manier die hij normaal er op na pleegt te houden met zijn vrijwel onbewerkte geluiden van stormen, harde westenwinden, en knetterend boomgeruis. nu kiest hij voor een aanpak die veel meer dan vroeger richting pure ambient gaat - voortdrijvende klankenlandschappen, een ondertoon van melancholie, en zelfs hier en daar melancholie. biosphere komt regelmatig in me op, maar dan zonder de ritmische loops. uitgestrekter, leger ook. meer ruimte latend voor het weg zinken in een droomtoestand (dronetoestand?). intense pracht, deze nieuwe koers van bj nilsen aka hazard.
bij ktl (stephen o'malley + peter rehberg) kun je niet van pracht spreken, wel van intens. dieper-dan-diepzwarte drones, ijzingwekkend minimalisme, langzaam aanzwellende noise, onheilspellend tot 666e macht. gebruik het bij psychologische horrorfilms en mensen rennen gillend en huilend de zaal uit. ktl 2 is niet heel anders dan de eerste ktl, doet er hoogstens nog een ziek schepje bovenop, en is stieken behoorlijk subtiel in de details. maar dat is bij echt goede ambient niet erg, dat mag voor altijd blijven doorgaan. als dit de soundtrack van de hel is wil ik wel eeuwig branden.

hoe anders is het qua sfeer dan bij m83, de franse held die zo graag een elektronische, futuristische mengeling van shoegaze, ambient en aalgladde prog maakt. op dit tussendoortje houdt hij prog en ritmes verborgen voor de sterren en is het een en al kosmische gelukzaligheid van licht schoenstarende ambient. glad, op het randje van kitsch, maar hij komt er weer mee weg. en ook nog zeer overtuigend. samen met je robotvriendjes wegdrijven tussen de sterren op muziek gezet, zoiets.
eluvium houdt het aanmerkelijk dichter bij aarde en doet hier vooral aan neoklassiek; weliswaar vermengt met heerlijk zalvende klankenlandschappen. opener 'amreik' is meer jóhann jóhannsson dan jóhann jóhannsson zelf, maar dat schetst wel meteen waar je copia moet zoeken: geen weerhaakjes, geen ruis, maar puur gericht op schoonheid, zalvend en dromerig. daar doe ik het ook wel voor.
er schijnt bij alva noto een heel concept achter zijn bronmateriaal te zitten - iets over samples uit reclames of zoiets. doet er verder niet toe, vind ik. als de muziek maar goed is, en op xerrox vol.1 is dat absoluut het geval. mooie, pure ambient, hier en daar gecombineerd met een zachte, warme laag witte ruis. perfect om bij weg te dromen en je gedachten de ruimte te geven om welke kant dan ook op te gaan. mooi hoor.
ook erg prettig was de samenwerking tussen fennesz & sakamoto, hoewel cendre minder avontuurlijk is dan ik had verwacht. de werkwijze lijkt al snel duidelijk: fennesz zorgt voor een licht glitchende maar altijd melodieuze ondergrond, waarna sakamoto met zijn eenzame pianonoten de boel inkleurt. af en toe net iets te glad en vrijblijvend, maar stiekem wel een verslavend mooi album dat zowel op de voor- als achtergrond uitstekend wegluistert. de klassieker die de twee in zich hebben is het evenwel niet geworden.

dat is calabi yau space van dopplereffekt ook niet, maar dan hadden ze linear accelerator maar niet moeten uitbrengen een paar jaar geleden. niet te overtreffen natuurlijk. deze nieuweling zou zonder de voorganger wellicht meer zijn opgevallen, en uiteindelijk is het toch zeker een heerlijke sci-fi soundtrack zoals ze te weinig worden gemaakt. electro en ambient geplaatst binnen de leegheid van het heelal, voorbij het grote niets en met alleen maar de klanken van je eigen ruimteschip en echo's van andere beschavingen.
david sylvian zal nooit zover van aarde verwijderd zijn, ook niet met zijn ensemble bestaande uit hemzelf, arve henriksen, clive bell, akira rabelais en christian fennesz. zijn when loud weather buffted naoshima is echter wel flink out there, in die zin dat het geen gemakkelijk werk is. een 70 minuten durende collage van fieldrecordings, flarden arve henriksen-zang, zachte ambient, klassieke instrumentaties, en drones. moeilijkdoenerij wellicht, maar wel erg mooi als je er voor in de stemming bent. bedoeld als installatiemuziek voor een kunstvoorstelling, maar doet het ook goed op een zondagmiddag met een goed boek of midden in de nacht al typend aan een werkstuk.
en dat doet lawrence english ook; for varying degrees of winter klinkt licht, koel, open, helder, indringend. voor alle weersoorten en situaties in de winter, maar net zo goed als soundtrack voor de nacht. de ambientdrones golven en glijden langs en door je heen, en het is de openheid en de helderheid die vooral opvalt. krakend zwart ijs, sneeuwvlakten zover het oog reikt, en alles wat er tussenzit. prachtig album.

2007: categorie albums die wel genoemd moeten worden maar niet passen binnen de andere categorieën

2007-12-29T20:56:00.000+01:00

iliketrains - elegies to lessons learnt

kijk, als je bij mij aankomt met zwaarmoedige pathos zonder greintje ironie ben je aan het goede adres. humor hoort niet thuis in muziek, of je moet zappa of primus heten. Het mini-album van iliketrains van vorig jaar, progress / reform, was zeven nummers lang, bloedserieuze melancholie, ergens tussen mogwai en joy division. intense pracht, dertig minuten lang, pijnlijk mooi. om stil van te worden en op repeat te zetten. krap een jaartje later is de eerste langspeler eindelijk uit, en potverdomme, dit is niet om te lachen: dit is om te huilen zo mooi. echt. met mogwai, godspeed etc. en explosions in the sky aan de ene kant, en joy division, nick cave en tindersticks aan de andere kan het nauwelijks misgaan natuurlijk; en dat doet het ook niet. elf nummers en vijftig minuten lang is het zwaar, donker, somber, melancholiek, dramatisch. ingetogen zwelgend in eigen of andermans verdriet, heerlijk. 'this is a devil's game, and it turns me on' zingt droefsnoot dave martin in "the deception", en je gelooft hem direct. wat een zeggingskracht, wat een intensiteit, wat een zalige overdaad aan pathos en drama. maar alles gebracht met engelse hoffelijkheid en netheid. dat is dan meteen een van mijn kritiekpunten. nergens gaat het loos, overal is er nog beheersing en terughoudendheid. 'let go, let go, let go, let go' zong maynard in tools "the grudge", en dat is eigenlijk wat iliketrains op minstens één van de liedjes had moeten doen. zich even laten gaan, al dat verdriet even omzetten in verwoestende noise; zoals mogwai (vroeger) en mono dat ook plegen te doen. een ander, wellicht nog belangrijker pijnpunt, is het feit dat elk nummer in een trage 6/8 is; een langzame wals die heerlijk blijft ronddraaien, maar tien nummers lang eigenlijk veel te eenvormig is (alleen de afsluiter "death is the end" is in 4/4). alsof de band maar één kunstje kan en dat dan tot in perfectie heeft uitgewerkt. want perfect is het dus wel: individueel gezien is er helemaal niets - lees: HELEMAAL NIETS - aan te merken op de humorloze, prachtige, überserieuze postrock-met-zang-liedjes. verslavend mooi, met de kans op verdrinking in de draaikolk van tranen die uit elk liedje druipt. is elegies to lessons learnt dus helemaal geslaagd? niet bepaald. maar toch is het gebodene zo goed dat ik niet anders kan dan het in mijn jaarlijst op te nemen. ik zei toch dat ze bij mij aan het goede adres waren.

(deze recensie is eerder dit jaar bij file under gepubliceerd)

2007: categorie met dank aan black sabbath

2007-12-28T23:17:00.000+01:00

earthless - rhythms from a cosmic sky
khanate - it's cold when birds fall from the sky

zonder black sabbath geen doom en geen stoner, zoveel is wel duidelijk. de genres worden nog wel eens op eenzelfde hoop gegooid, maar bovengenoemde bands zijn totaal verschillend dat een gelijke oorsprong moeilijk voor te stellen is. earthless is pure liefde. liefde voor muziek, liefde voor het samenspel, liefde voor de jam, liefde voor de gitaarsolo, liefde voor de stonerriff. twee lange, instrumentale bijna-jams van 20+ minuten waarin alles op kosmische manier samenkomt. stonerrockend de ellenlange highways door de woestijn door, om vervolgens op te stijgen en door het heelal verder te suizen. maar verder luisterend is er meer, veel meer; komen er steeds meer flarden miles davis anno dark magus, agharta en pangaea boven drijven. beginnen in een toonsoort en daarna de ultieme vrijheid opzoeken, waar die ook te vinden moge zijn. doorgaan is het ultieme doel, de reis voortzetten zolang de liefde prevaleert boven alles wat op de weg komt. wat een heerlijke, gelukzalige plaat.

het contrast met khanate kan nauwelijks groter zijn. hier geen vrijheid, geen gelukzaligheid, geen liefde - in welke vorm dan ook. alles ademt pijn, verdriet, haat, wanhoop, intense depressies. deze live opnames uit 2005 laten een grootse, glorieuze band horen die triomfeert in lelijke zwartheid. zuigend als een zwart gat trekt it's cold when birds fall from the sky alle geluk uit je weg, totdat je overblijft als verschrompeld, zielig hoopje vlees en botten zonder verder doel in je bestaan. maar als ik mijn muzikanten-mode aanzet hoor ik ook een band die zeer geconcentreerd uitermate complex werk aan het spelen is. geen vrijheid of jam-gevoel, maar veeleer hedendaags gecomponeerd - bijna klassiek aandoend. zeer ingehouden en terughoudend gespeeld, zo traag dat een begrip als ritme futiel wordt. minimalistisch ook, geen noot teveel. en dan zou het nog te doen zijn als ook het volume erg laag was, maar khanate speelt zeker 60% van de tijd op volle sterkte. dat is dus nauwelijks te doen: keihard, angstaanjagend intens, en tegelijkertijd minimaal en ingehouden en zo traag dat de tijd stil gaat staan. dat is echt extreem moeilijk en het feit dat khanate dit op zulk een manier waarmaakt is bijna schokkend.

2007: categorie kookboeken

2007-12-27T22:59:00.000+01:00

heston blumenthal - in search of perfection
de zilveren lepel
culinaria spanje
culinaria italië
culinaria frankrijk
jamie oliver - jamie at home

heel wat leuke en goede kookboeken gekocht/gekregen dit jaar, maar deze zes hebben mij de meeste inspiratie bezorgd. in search of perfection is het boek van culinair alchemist heston blumenthal, chef van 3-sterren restaurant the fat duck. hij heeft ook een eigen serie op de bbc, waarin hij op zoek gaat naar perfectie - zijn idee ervan. het boek beschrijft zijn zoektocht en is hoogst fascinerend en amusant. vlot geschreven, en met veel vaart (geen grap), komt hij tot welgeteld 8 recepten verdeeld over meer dan 200 pagina's. waarbij het meer gaat over het proces, de zoektocht, de reis, dan het uiteindelijke resultaat. hij onderbouwt zijn dingen graag op (semi)wetenschappelijke manier - in zijn nieuwe serie laat hij bijvoorbeeld iemand de mri-scanner in gaan om te onderzoeken welk hersencentrum wordt aangesproken tijdens het eten van steeds hetere chilipepers. geweldig! of hij test 10verschillende aardappelrassen voor de beste chips, roast potatoes of mash. zijn recepten zijn absurd lang en zelfs bijna niet te doen voor de gevorderde thuiskok - alleen al om de benodigdheden. ik ben er nog niet aan begonnen, maar wil ooit zijn versie van de perfecte spaghetti bolognese gaan maken. kijk hier voor een voorbeeld van zijn perfect trifle - te lezen tot eind 2007 dus wees snel.

de culinaria-boeken en zeker zilveren lepel zijn veel meer basiskookboeken die voor iedereen bruikbaar zijn. ook geweldig leesmateriaal, maar puur gericht op traditie en streekgebonden recepten. nu vind ik het geweldig om de achtergronden te kennen van de franse, italiaanse en spaanse streekgerechten; waarom ze zo zijn zoals ze zijn. de culinaria-boeken geven wat dat betreft erg veel waar voor je geld - 15 euro per boek is niets voor zo'n dikke pillen. de zilveren lepel biedt nauwelijks achtergronden maar vooral een enorme hoeveelheid aan recepten - meer dan 2000. een gerecht met konijn? hier heb je 10 pagina's met 3 recepten per pagina. en dat geldt voor vrijwel alle ingrediënten uit de westerse wereld die je je maar kan voorstellen. als je met koken wil beginnen: de zilveren lepel.

of natuurlijk een van de inmiddels vele jamie oliver boeken. net op de valreep van 2007 zijn nieuwste gekregen, en heb er inmiddels een heerlijke groene asperge-aardappel-filodeeg-taart uit gemaakt - of in ieder geval een variant erop. kom ik binnenkort op terug, maar tot die tijd: het was helemaal geweldig! in dit boek gaat jamie vooral de seizoensgebonden kant op, met veel spul uit eigen tuin. nu heeft hij een enorm landhuis in essex met een geweldig grote tuin met tuinman, dus hij heeft makkelijk praten. maar toch, vrouwlief en ik gaan komend jaar weer meer eigen groenten telen; al hadden we natuurlijk een goede reden dit jaar om minder actief te zijn.

2007: categorie niet te categoriseren

2007-12-26T23:15:00.000+01:00

otomo yoshihide - multiple otomo
shining - grindstone

feit: otomo yoshihide (hier trouwens geen link naar de eigen webiste, maar naar een mooi overzichtsartikel op kindamuzik), een japanner met al meer dan 100 albums op zijn naam. maar, die 100 albums zeggen me eigenlijk niets - merzbow heeft er ook al waanzinnig veel gemaakt en daarvan is maar een klein deel beluisterbaar -, het gaat erom wat de goede man nu doet. en dat is potdorie op de cd-dvd-dubbelaar multiple otomo niet misselijk. de cd is een mooi staaltje van een compromisloze geluidskunst; drones, noise, feedback, minimale bijna-stilte. geen melodieën, wel fascinerende texturen en futuristische geluidslandschappen. de bijbehorende dvd is echter nog veel leuker: zie hoe hij draaitafels en vinyl te lijf gaat met verfbranders (zien is geloven), hoe hij elastieken spant tussen naald en draaitafel en met propjes zilverfolie (vastgeplakt op de draaitafel) en strijkstokken de elastieken snaren bespeelt, hoe hij gitaren ijzingwekkend bewerkt, hoe hij met toongeneratoren speelt. geluid als kunst, prachtig mooi in beeld gebracht door een stel videokunstenaars. was de dvd er niet bij, dan zou de cd zomaar op de stapel van heel goede maar niet wereldschokkende improv/ambient/noise albums zijn gekomen. de dvd echter is van zo een grote en fascinerende meerwaarde dat ik het gewoon hier moet noemen. fantastische release.

shining moet ik zeker ook hier noemen als niet te categoriseren band met nog minder te catgeoriseren muziek, maar verder dan deze beschrijving ga ik nog even niet want in mijn verdere eindlijst categoriseer ik hem nog in twee andere categorieën.

2007: categorie oude helden die het nog steeds waarmaken

2007-12-24T23:59:00.000+01:00

paradise lost - in requiem
rush - snakes & arrows
fu manchu - we must obey
queens of the stoneage - era vulgaris
machine head - the blackening

niets mis met ouwe helden. zeker niet als ze paradise lost heten. nu moet ik toegeven dat ik de engelse droefsnoten nog nooit op een slecht album heb weten te betrappen. daarbij, als je via ultra zware doom/death en gothic metal uiteindelijk terecht komt bij zwaarmoedige synthipop a la depeche mode - en er ook nog zeer overtuigend mee wegkomt - verdien je eeuwig respect. maar je bent zo goed als je laatste plaat, en in requiem is de beste sinds gothic. zo goed ja. een terugkeer naar metal, echo's van icon en draconian times, en zelfs hier en daar van gothic. nooit gedacht, toch gekomen. gekoppeld aan het geniaal catchy popgevoel van de latere albums krijg je een superalbum dat weer eens genegeerd wordt door zowel massa als media. paradise lost is al jaren niet meer hip. uiteindelijk is in requiem wellicht wel mijn meest beluisterde album van 2007. en vrouwlief vindt het ook nog eens zeer fijn.

hip is rush natuurlijk ook allang niet meer. de echte echte ouwe lullen van deze lijst zijn echter te goed om te negeren. snakes & arrows brengt niets nieuws, maar bewijst andermaal dat rush eigenlijk veel meer een powerpopband is dan een archetypische progrockband - zoals ook hiram eerder dit jaar al schreef op zijn blog. natuurlijk wordt er geweldig gespeeld, maar altijd onderkoeld, nooit opdringerig. de stem van geddy lee kent geen sleet (tot verdriet van velen, dat wel) en neil peart blijft een echte held voor alle drummers. nu de liedjes zelf ook weer op peil zijn kan het zomaar zo zijn dat deze nieuweling de beste is sinds counterparts. indrukwekkende prestatie.

fu manchu schrijft al jaren hetzelfde nummer; soms wat meer haken en ogen, dan weer wat radiovriendelijker, maar altijd rechtvooruitstonerrock. dat is nu niet anders. maar beter heb ik ze nog nooit gehoord, zelfs niet tijdens de gloriejaren van de stoner. we must obey is hard en compromisloos, gaat dwars door de muren van aftandse oefenbunkers en bouwvallige garage's van beun de haas, en knalt keihard vooruit in een dikke dukes of hazard dodge. nauwelijks melodie, ruwe productie, geen adempauze: raggen! keihard de lekkerste, zeggen ze dan. mooist is echter het bonusnummer 'never again' waar plots blijft dat er een verrassend melodieus en melancholiek laagje onder de roest en de smeerolie verborgen zit.

wat queens of the stoneage betreft had ik de hoop opgegeven. de laatste twee bevielen me niet meer, rated r werd steeds minder gedraaid, en alleen het superieure debuut en mijn innig gekoesterde eerste zes delen van de desert sessions (allemaal 10" gekleurd vinyl) hebben het magische gevoel. zonder verwachtingen aan era vulgaris beginnen bleek het beste te werken, want ik kon plots weer enigszins datzelfde gevoel hervinden. niet helemaal, maar toch. lekker dreinende riffs en ritmes, puntige solo's, mooie zanglijnen, minimaal gebeuk dat heerlijk lang blijft doorzeuren. heel fijn dat ze terug zijn. voelt toch een beetje als hervonden vriendschap.

met machine head was ik ook heel goed vrindjes toen ze hun eerste uitbrachten, daarna was ik enkele jaren geheel uit de metal dus ik weet niet wat ze in de tussentijd hebben gedaan. nieuweling the blackening is echter gewoon heel lekkere metal; melodieus als bay area thrash, agressief, iron maiden gitaarharmonieën en geweldige solo's. metal uit het boekje. af en toe wat te langdradig - wat dat betreft hebben ze qua puntigheid veel te leren van het vergelijkbare maar nog veel betere the haunted. een song als 'aesthetics of hate' is echter een van de klassiekers van het jaar; zo hoort metal te klinken.

eindejaarslijst?

2007-12-23T09:35:00.000+01:00

dit jaar is er geen grote eindejaarsbonanza zoals die de afgelopen jaren wel verscheen in de blogosphere. blogs zijn gestopt, mensen hebben geen tijd, geen zin, of hebben dit jaar gewoonweg alleen willen luisteren zonder zichzelf de druk op te leggen hun mening persé met de buitenwereld te delen. zelf hoor ik grotendeels bij die laatste groep. overigens heb ik ook veel minder tijd gehad dit jaar, maar toch; de zendingsdrang is grotendeels verdwenen. bovendien heb ik niets meer toe te voegen aan de recensie als vorm; daarvoor heb ik er inmiddels genoeg geschreven over de jaren. af en toe kruip ik uit mijn limburgse schulp en schrijf ik een recensie of wat voor file under, gewoon omdat ik het niet kan laten. maar verder? andere prioriteiten. einde van mijn opleiding. liever koken en luisteren dan erover schrijven.

maar nu, zo op het einde van jaar doe ik toch weer iets met de eindejaarslijst. je kunt de freak in jezelf namelijk niet zomaar uitschakelen. het zal een andere vorm worden, geen gewone top tien; wil je die lezen kun je rond de kerst gewoon naar file under hoppen. doet er verder nog iemand mee? weinig kans. gerard is erover aan het denken - ik hoop dat het lukt. maar anderen? i think not. kijk en lees vooral wel het zeer mooie eindejaars-epistel van ludo op de nieuwe site van de subjectivisten. zo moet dat dus.

dit jaar begin ik met de categorie:

perfecte liedjes op een aardig album
en dan kom ik snel uit bij de nieuwe band van the gathering's anneke van giersbergen. haar band/project agua de annique maakte dit jaar air, een heel mooi album vol melancholieke luisterpop met af en toe een heftige oprisping. af en toe wel wat futloos, alsof ze vergeten was de rode peper iets dieper naar binnen te duwen. er staat echter het nummer 'witnesses' op, een perfect, intens en heftig rocknummer zoals the gathering nimmer had kunnen maken. ingehouden, drukkend, dan weer een postrockiaanse uitbarsting waarbij er flinke muren van noise worden opgetrokken. en dan blijkt het live trouwens nog een veel beter nummer, bewees het concert in heerlen. live was het trouwens met alle liedjes veel beter gesteld; wat een intensiteit, wat een soepele, lekkere band, wat een power. 100x beter dan the gathering live ooit was. volgende keer datzelfde gevoel op plaat aub.

ook erg de moeite waard was the spacious mind, een zweedse spacerock band die ergens tussen vroege monster magnet en vroege pink floyd opereert. heel fijn, maar de wereld gaat er niet van schokken. op het openingsnummer van gentle path highway na, 'rider of the woodlands'. zoiets is niet meer te verslaan: 15 minuten langzame opbouw naar sterrensuizende ruimtereizen, krautrockend over de spacehighway, totale overgave aan de kosmische trip. dat gevoel. een beter liedje heb ik dit jaar niet gevonden.

appelstroop en condiments

2007-11-03T23:55:00.000+01:00

de laatste tijd ben ik nogal in een appelstroop fase. oftewel kruudje zoals ik dat van mijn middenlimburgse ouders heb overgenomen. kroet (met uitgerekte -oe-) wordt ook wel eens gezegd, of zelfs iets als ziepnaat. allemaal appelstroop. vroeger at ik niet zoveel kruudje, hoogstens eens per week, en af en toe op een pannenkoek (nooit mijn favoriete eten geweest, ook niet als kind). later heb ik verscheidene dynamo open airs overleefd op van thuis meegenomen pannenkoeken met kruudje - spaarde nogal wat geld uit aan de toen nog erg matige festivalcatering.

nu is bryn zo oud dat hij boterhammen mag eten, en dan begin je blijkbaar met jam, paté of smeerkaas. en kruudje dus, want dat vinden hij en zijn mond (en ook de rest van zijn gezicht en handen) het allerlekkerste. en dus eet papa ook weer meer van het donkere kleverige spul, en het moet gezegd: het bevalt erg goed, heerlijk. vooral de echte limburgse appelstroop met een rinse smaak, in van die blikken. favoriete merk is timson, ook nog eens gevestigd in beesel, het geboorteplaatsje van (mijn) opa en oma ickenroth. mooi toch? niet te zoet, zo dik dat de substantie nauwelijks terugvloeit als er met je mes een heerlijke lik uit hebt genomen. en dan op het brood vermengen met de boter die je er al op had gesmeerd. de wederopstanding van kruudje is een feit! zegt het voort!

verder heb ik nog zo een aantal condiments die het eten van alledag wat aangenamer maken. ieder heeft er zijn eigen voorkeuren in natuurlijk; voor mij zijn het vandaag de dag vooral goede donkere sesam olie (instant verrijking voor al je oosterse gerechten), rode en groene tabasco (toepasbaar bij vrijwel alles hartig), worcestersauce (idem als de vorige; zit volgens mij ook een verslavend stofje in want de flessen gaan er hard doorheen hier), kikkoman sojasaus afgewisseld met ketjap manis, sambal oelek en sambal brandal (ik deed vroeger trouwens flink wat sambal oelek en ketjap manis door mijn basismacaroni met tomatensaus en gehakt; moet ik toch weer eens proberen op die manier), en als laatste goede balsamico azijn die tenminste twee jaar heeft mogen rijpen (je bent een foodie of niet, nietwaar?), of liefst nog langer. je wilt nooit meer terug naar goedkoop supermarkt spul als je de dikke, bijna stroperige en zachtzoete balsamico hebt geproefd die je alleen maar kan krijgen bij italiaanse deli's.

alweer een boxset

2007-08-27T13:12:00.000+02:00

"Miles Davis' On the Corner Given Box Set Treatment In the vein of The Complete In a Silent Way Sessions and The Complete Jack Johnson Sessions, Columbia/Legacy will release a six-disc box set version of Miles Davis' seminal On the Corner titled, yep, The Complete On the Corner Sessions.
The Complete On the Corner Sessions:
Disc 1:
01 On the Corner [unedited master]
02 On the Corner [take four]
03 One and One [unedited master]
04 Helen Butte/Mr. Freedom X [unedited master]
05 Jabali
Disc 2:
01 Ife
02 Chieftain
03 Rated X
04 Turnaround
05 U-Turnaround
Disc 3:
01 Billy Preston
02 The Hen
03 Big Fun/Holly-wuud [take 2]
04 Big Fun/Holly-wuud [take 3]
05 Peace
06 Mr. Foster
Disc 4:
01 Calypso Frelimo
02 He Loved Him Madly
Disc 5:
01 Maiysha
02 Mtume
03 Mtume [take 11]
04 Hip-Skip
05 What They Do
06 Minnie
Disc 6:
01 Red China Blues
02 On the Corner/New York Girl/Thinkin' of One Thing and Doin' Another/Vote for Miles
03 Black Satin
04 One and One
05 Helen Butte/Mr. Freedom X
06 Big Fun
07 Holly-wuud"

nu is on the corner niet mijn favoriete milesplaat uit de jaren zeventig, maar fascinerend is dat knip-en-plakwerk natuurlijk wel. daarbij, die eeuwig durende funky groove heeft ergens zijn oorsprong, en ik denk dan ook dat ze boxset vooral geweldig studiemateriaal is. voor miles-fanaten dan, zoals ik een aantal jaren geleden was - nu nog maar een beetje (ik luister meer naar de impulse-jaren van coltrane om eerlijk te zijn). maar goed, door dit bericht kwam ik er wel achter dat get up with it - wel één van mijn favoriete milesplaten - gewoon samengesteld is uit die on the corner sessies. ik vind ze muzikaal nogal uiteen liggen, dus ik vind het wel verrassend. en waarschijnlijk zou ik hem niet so snel gaan kopen - ik heb al tig versie van 'big fun' -, maar de gedachte aan geremasterde versies van 'he loved him madly' en 'rated x' zal me doen zwichten, let maar op.

sonata mix dwarf cosmos

2007-08-14T21:01:00.000+02:00

"Susanna - Sonata Mix Dwarf Cosmos
For her solo debut Susanna Wallumrød has written the 12 highly personal songs that make up this beautiful and quite extraordinary album. In these fast and restless times of instant entertainment and shortways to possible success, it´s a rare treat to witness a young and genuinely talented singer and writer that operates to such a degree outside trends and fashions. We are delighted with this lovely addition to the catalogue, a work of uncompromising dedication inviting us to reflect and to listen. Susanna plays piano and guitar, guests include her brother Christian Wallumrød (piano), Magical Orchestra partner Morten Qvenild (piano, synth), Big Bang leader Øystein Greni (guitar), Ola Fløttum (guitar) from The White Birch, Pål Hausken (drums) from In The Country, Helge Sten (guitar, mellotron), Ingebrigt Håker Flaten (bass), Barbara Buchholz (theremin) and Giovanna Pessi (harp). Release concert at Blå in Oslo on 29. August.The album is produced by Deathprod."

en dan komt er in september ook nog een nieuwe supersilent uit. heb ik nog niet eens gehad over immens mooie nieuweling van william basinski, el camino real. of de laatste, wederom sublieme dopplereffekt.

vroegah

2007-08-10T14:30:00.000+02:00

omdat het subsforum het niet doet, de hele subs op sterven na dood lijken (ik hoop oprecht "lijken" want ik mis ze wel), hier een link naar de goede oude tijd van het subsforum in 2002. leuk om al die dingen nog eens te lezen, goede discussies, en ook leuk om weer eens erachter te komen hoe muzieksmaken verschuiven en verschillen, hoe mensen veranderen, etc. ik zou bijna heimwee krijgen naar het welhaast naïeve begin van de subs en ons bijbehorende idealisme en de bakken vol energie die we hadden.

zo van die dingen

2007-07-18T23:35:00.000+02:00

een weekje vakantie naar drenthe heeft een paar dingen zeer duidelijk (of nog duidelijker) gemaakt:

* ik ben gemaakt voor het vaderschap. wat een verrijking. woorden, tekort.

* echte biologische gekarnde boter is waanzinnig lekker, net als de biologische yoghurts (verschillende soorten) en kaas (volgens vrouwlief) van de plaatselijke boer. en biologische rauwe ham en biologische eitjes van diezelfde boer maakt een ontbijt voor de goden. of in dit geval voor mij dus.

* earthless is behalve de perfecte automuziek ook de enige echte ultieme stonerrockplaat sinds de laatste kyuss. daarbij is het ook nog een grote ode aan de jam, aan de eindeloze gitaarsolo, aan de liefde voor het samenspel. wellicht dat alleen muzikanten dat begrijpen (niet pedant bedoeld); bij earthless hoor je de lol, de vriendschap, de pure liefde, de eenwording. stonerrock om lyrisch van te worden.

* mijn zelfgemaakte pruimenjam (natuurlijk uit eigen tuin) met pommeau of port is heerlijk op warme broodjes, in combinatie met die karnboter. trouwens ook met franse zoute boter.

* het titelloze debuut van black sabbath is zo goed dat ik er nog steeds kippenvel van krijg.

* magnetrons zijn ondingen. in ons huisje stond er een (thuis hebben we er geen), dus enkele keren geprobeerd iets eetbaars klaar te maken met zo'n ding. resultaat was smakeloos, slap, flauw eten waar alle leven uit leek te zijn verdwenen. die komt er hier thuis nooit in.

rabarber

2007-06-21T13:53:00.000+02:00

eigenlijk is het rabarberseizoen alweer voorbij, tenminste als je uit de volle grond wil oogsten. trek je stengels namelijk na de langste dag nog van de struik, dan heb je volgend jaar geen goede plant en dus geen goede oogst meer. dus ja, ik ben een beetje laat eigenlijk met deze recepten, maar goed, je kunt het nog wel bij de appie krijgen.

rabarber dus. zuur, behoorlijk zuur. moet veel suiker hebben om het een beetje eetbaar te maken (of je gebruikt het in hartige gerechten, dan hoeft dat niet). hieronder twee simpele recepten die het friszure van die rare stengels heerlijk naar boven halen.

rabarber met vanilleroom
750 gram rabarber, in stukken van 2 tot 3 cm gesneden
250 suiker (naar smaak meer of minder toevoegen)
250 ml slagroom
1 vanillepeul
suiker naar smaak

doe rabarber en suiker samen in een flinke pan en stoof op laag tot matig vuur tot je een lekkere compote hebt met nog wat structuur erin; dus geen tot snot gekookte slierten. iets laten afkoelen, proeven of er nog iets suiker bij moet. het moet zoet/friszuur zijn, niet mierzoet. verder laten afkoelen in de koelkast.
sla de room totdat hij lobbig is, dus niet helemaal stijfkloppen. suiker naar smaak toevoegen, evenals het merg uit de vanillepeul (opensnijden en met een mes eruit schrapen; gebruik de overgebleven peul om zelf vanillesuiker te maken door gewoon in een potje suiker te stoppen). en meer is het dus niet. lekker goed gekoeld serveren in kommen, twee flinke scheppen rabarber op een schep vanilleroom. heerlijk, zeker op een zomerse dag.

rhubarb grunt
dit is een gejat recept van nigella lawson, maar vertel het niet door. een goede vertaling voor rhubarb grunt heb ik niet, maar het klinkt goed, nietwaar? heel simpel recept trouwens. kijk maar:
650 gram rabarber, in stukken van 2 tot 3 cm gesneden
200-250 gram suiker (ook hier weer naar smaak)
50 gram boter (in blokjes)
150 gram bloem
3 eetlepels suiker
1/2 theelepel zout
250 ml slagroom, geklopt

over voorverwarmen tot 190 graden. een lage ovenschaal invetten. doe de rabarber met de suiker in de schaal, goed vermengen. de blokjes boter verspreiden over het mengsel. vermeng de bloem, suiker en zout, en roer er geleidelijk de geslagen room bij tot je een plakkerig, dik beslag/deeg krijgt. gelijkmatig verdelen over het fruit, en dan drie kwartier de oven in. eruit halen, een paar minuutjes laten afkoelen, en dan serveren met een bolletje vanille-ijs of echte engelse custard (kennen we hier in nederland helaas niet zo goed, en het is echt heerlijk).

ansjovis

2007-06-03T15:23:00.000+02:00

martijn zei een dik jaar geleden in een comment op een van mijn recepten dit: "Ansjovis nooit uit blik, maar uit een pot! Voor de goede smaak moet het een beetje fermenteren en dat kan niet in blik (zeg Johannes van Dam in zijn boek.)" heb ik toen verder eigenlijk geen aandacht aan besteed, dacht dat het wel zou vallen. heb tot nu toe altijd gewoon john west ansjovisjes op olijfolie gebruikt. tot dit weekend. ik heb eens een glazen potje gebruikt. geweldig! veel beter! minder vissig, meer smaak, milder, en smelt beter in saus of op pizza. beetje laat, maar toch bedankt martijn! ik gebruik geen blikjes meer vanaf nu. dat u het weet.

pizza kosmik

2007-05-31T23:08:00.000+02:00

moet bekennen dat mijn laatste recept al weer een tijd geleden is (mist iemand ze eigenlijk?). heb weinig tijd en/of zin gehad om ze op te schrijven, dus ondertussen hebben jullie dingen gemist als rabarbercompote met vanilleroom, huisgemaakte tomatensoep, echte echte aardappelpuree, een grandioze pastasalade met tonijn en zoete aardappel, en kabeljauwfilet in serranoham hebben gemist. laatste nieuwe culinaire (nou ja) hobby is trouwens zelf milkshakes maken in allerlei soorten en maten. simpel en lekker. net als de pizza van vandaag:

men neme een pak pizzabasis van ah (bodem in blik en potje tomatensaus). leg de bodem op een licht ingevet bakblik (of gebruik bakpapier), en rol het deeg enigszins uit. smeer de saus - die verrassend goed smaakt - over het deeg en beleg met groenten naar keuze, maar probeer deze combi eens: courgette in kleine blokjes gesneden en groene aspergetips (dat zijn mini groene asperges, ook van ah). hou je van kaas, dan doe je er een mengeling van mozarella, ricotta en parmezaan op; ik deed er echter gescheurde plakken serranoham op (mag elke andere gedroogde rauwe ham zijn). heerlijk zoutig en knapperig. wat zwarte peper erover, enkele drupjes goede olijfolie, en dan 15 tot 20 minuten in een oven op 200 graden. succes verzekerd! de combinatie van frisse asperges en courgette, en de zoute ham (of kaas) maakt het erg lekker en op zelfs op een of andere manier best delicaat van smaak. en dat voor zo'n simpel recept. had ik zelf niet verwacht.

nog eentje

2007-05-27T01:01:00.001+02:00

12 weken

2007-05-17T13:10:00.000+02:00

dilemma

2007-05-02T13:17:00.000+02:00

goed, morgen naar susanna and the magical orchestra in utrecht. heel mooi, prachtig vooruitzicht, geen probleem. maar eind mei komen zowel fu manchu als trouble naar een concertzaal redelijk in de buurt, en ik wil niet twee avonden in een week van thuis weg zijn (andere prioriteiten, weetjewel). wat nu te doen? lekker naar fu manchu, met hun geweldige nieuwe album we must obey, hun beste sinds het superduo in search of... en the action is go? zal een heerlijke, vurig rockende avond worden met veel vuige power. of naar trouble, die op hun nieuweling simple mind condition niet meer doen een mindere kopie maken van hun hun prijsalbums als trouble, manic frustration en in mindere mate (qua prijsalbums dan) plastic green head. inmiddels al ouwe lullen, dus enige gezapigheid verwacht ik wel, maar die oude hits... man o man, heerlijk meezingen, zwelgen in de nostalgie van onschuldigere tijden. en die heerlijke twinsolo's ook nog. wat een dilemma, niet? ik kom er voorlopig nog niet uit, vermoed ik. wie helpt?

verplicht leesvoer

2007-03-24T20:09:00.000+01:00

"Because we all think we know what, say, love is. But try to explain why you love that thing you love to somebody who thinks that thing is shit and you’ll get the sieve through which Shining squeeze their ideas. It’s not so weird that the first track of this fourth album reclaims the title of the band’s third album -- this band thrives on the gravitas of kitsch. But kitsch is sort of everything, and to understand why this album is fucking astounding, you need to understand why some ageing relative takes so much solace in Dalton figurines, or why Warhammer and coin & card role-playing shops still thrive in our MMORPG society, or why “In the Kingdom of Kitsch You Will Be a Monster” (once an album, now easily consumable!) can move from shifting metal time signatures to serious techno keyboards to funk bass cowbell manipulation to sludge-core bridges adorned with hilarious rock guitar leads to feedback to a nauseating flute assault to heavy organ chords to the opening riffs again with the flute playing overtop to a wild jazz/rock/metal/Si! Sa!/bass cluster-fuck to that gorgeous drum-led outro that shifts and spills and anticipates its own demise with a soaring eulogy."

en dit is maar een klein stukje van de recensie schuine streep essay over de beste plaat van 2007 tot nu toe. klik en lees een artikel dat qua benadering en weirdness kan wedijveren met de muziek - en dat vind ik gigantische prestatie.

pasta, venkel, chorizo, tomaat

2007-03-22T12:01:00.000+01:00

en meer heb je dus echt niet nodig. heel simpel: bak op een zacht vuurtje blokjes chorizo (reken op 50-75 gram per persoon) uit in een anti-aanbakpan (heb je geen extra vet/olie nodig; gebruik anders wat drupjes olijfolie), zet het vuur half hoog, doe er de dun gesneden venkelknol bij en laat vijf minuutjes bakken. roer er een of twee blikken tomatenblokjes (afhankelijk voor hoeveel mensen je kookt; 1 blik is genoeg voor 250 gram pasta en 2 a 3 personen) door en laat een kwartiertje sudderen. pasta koken, saus erdoor mengen: eten. eventueel op smaak brengen met wat zout, peper, tabasco (0f een rood pepertje mee laten sudderen) en wellicht wat worchestershiresauce, maar echt nodig is dat niet: de combinatie venkel-tomaat-chorizo is al smaakvol en aromatisch genoeg van zichzelf. en venkel is ook nog eens goed voor rustige darmpjes dus bryn - die het via mama binnen krijgt - wordt er ook blij van.

23.02.2007

2007-02-27T13:18:00.000+01:00

zo. even tijd om wat te tikken over het mooiste menneke van de wereld. ja, toen kwam hij zich plots gewoon melden. alsof het de normaalste zaak van de wereld was om bijna vijf weken te vroeg geboren te worden. maar ja, hij was dan ook al 49 cm en hij vond zichzelf met 3140 gram ook zwaar genoeg om de traumatische tocht door het geboortekanaal aan te gaan. een durfal, nu al. helaas liggen mama en bryn nog even in het ziekenhuis, maar met een beetje geluk is het morgen anders. hoopt papa.

wat hebben we hem eigenlijk aan gedaan met die naam? bryn - spreek uit brin, afkomstig uit het welsh; brun had ook makkelijk gekund (inderdaad martijn), want in wales spreken ze de 'y' vaak uit als 'u'. maar brin it is. hij zal vroeg moeten leren spellen, want behalve die moeilijke achternaam - ik moet in mijn 32 jaar al zeker 100 variaties gezien hebben - is bryn hier in nederland nou niet bepaald voor de hand liggend. niet alleen qua spelling: hij is vanaf geboorte al brijn, brian, bryan en brien genoemd. en byrn. wat zal hij ons dankbaar zijn over een paar jaar.

maar wat maakt het allemaal uit? helemaal niets meer als ik bryn in mijn armen draag. wat een totaal onbeschrijfelijk gevoel. wat een liefde en trots voel ik voor hem - en ook voor mijn lief die alles werkelijk geweldig heeft gedaan en doorstaan. mijn beschermingsgenen zijn plots in volle paraatheid gebracht, en iedereen die ooit met slechte bedoelingen in zijn buurt durft te komen zal eerst langs of door mij moeten. hetgeen nooit zal lukken.

en prachtig dat hij is! ik, verstokt aanhanger van de gedachte dat baby's lelijk, uit proportie en verschrompeld zijn, raak totaal ontroerd door de enorme schoonheid van mijn blonde mannetje, zeker als hij zijn nog nauwelijks ziende blauwe oogjes opent en een reflexmatige lach op zijn mondje tovert. onbeschrijfelijk. zoals het hele gevoel van een eigen kind hebben niet in woorden te vatten is. brynnetje. mijn zoon. wonderlijk tot in het oneindige.

bryn

2007-02-26T19:04:00.000+01:00

alaaf

2007-02-16T17:00:00.000+01:00

kijkend uit het raam op mijn werk zie ik een stortvloed aan verklede en geschminkte idioten langslopen. het is weer carnaval. drie dolle dagen vol achterlijk gedrag, alcoholmisbruik, ongewenste intimiteiten, mensen die plots 'leuk' durven te doen en iedereen begroeten die ze de rest van het jaar geen blik waardig gunnen, muziek met de subtiliteit van een stoeptegel en gemaakt voor en door mongolen. een waar volksfeest.

tussen mij en carnaval is het ooit misgegaan toen ik een jaar of 19, 20 was. oorzaak: ik ben gaan nadenken over carnaval. moet je niet doen. maar het was 1.30 uur 's nachts, het vroor minstens 10 graden celsius, en mijn vriendin en ik fietsten naar huis. weinig tot geen alcohol op - ik vond het toen nog niet lekker genoeg, en hersenloos zuipen heeft er ook nooit zo ingezeten. ijskoud was het, en dat fietst niet lekker in een carnavalspakje. wat was ik eigenlijk aan het doen? en waarom? ik had ook lekker thuis kunnen zitten, zonder achterlijke muziek en irritante mensen, zonder stomme kleding en vieze schmink. lekker warm op de bank, kop koffie, goede film, van die dingen. die gedachtegang was funest. het begin van het einde. niks geen carnaval meer voor bas. ik heb na een automutilatief onderzoek de hoofdoorzaak gevonden: dat is uiteraard de muziek. die is vreselijk. echt zum kotsen. het is muziek die me fysiek onderuit haalt, die me onpasselijk maakt. het is muziek die binnen enkele minuten mijn humeur tot een stuk chagrijn degenereert dat zijn weerga niet kent. en dan de teksten, in mijn zo geliefde limburgse dialect. van een nietszeggendheid waar je eng van wordt. ik zou erover uit kunnen wijden maar u moet me maar op mijn woord geloven. carnaval: de hel op aarde. gelukkig mag ik gewoon gaan werken.

this just in:

2007-01-30T15:25:00.000+01:00

"Na een geslaagde eerste editie in het najaar van 2005 organiseert het cultuurcentrum Hasselt op vrijdag 23 februari 2007 de tweede editie van een festival rond het ‘hoge Noorden’.
Daar waar de eerste editie zich enkel concentreerde op concerten, wordt de focus tijdens de tweede editie al wat meer open getrokken met een voorstelling rond performance/hedendaagse dans.

Programma:
20 u DANS Erna Omarsdottir & Johann Johannsson – ‘IBM 1401 – a user’s manual’
21 u CONCERTEN Susanna & The Magical Orchestra + Johann Johannsson."

hoe koel is dit?!

cottage pie

2007-01-30T13:33:00.000+01:00

hoezo, engeland heeft geen goede culinaire traditie? i beg to differ. zoals in veel landen zijn de tradionele gerechten afkomstig van de arme man, the poor man's kitchen, la cucina povera. veel gebruik maken van restjes, kliekjes, en dan hopen dat daar iets lekkers uitkomt. en meestal is dat dus ook zo. de meeste stoofpotten bijvoorbeeld, dat zijn gewoon restjes die ze samen hebben gevoegd in een tenderizer als wijn of azijn, om iets voedzaams er aan over te houden. voorbeeld: coq au vin. ouwe taaie kippen die ook al geen eieren meer leggen kun je geen mals filetje meer afhalen, veuls te taai en te draderig. dan maar in de rode wijn stoven met wat uien, spek en wortel (en wat je verder maar wil eigenlijk), en na anderhalf uur heb je een heerlijk gerecht. geweldig. maar goed, dat kennen ze in engeland dus ook, zoiets. hard werken op het land tegen voor een schijntje in een nogal vochtig en kil klimaat: dan moet je wel wat naar binnen werken om je staande te houden. zie daar de cottage pie:

5oo gram rundergehakt
1 ui, gesnipperd
2 winterwortels, in stukken
1 stengel bleekselderij, in stukken
champignons, diepvries-erwtjes, andere knolgroenten (kies maar wat, mag allemaal, hoeft niet)
3oo ml runderbouillon
1 eetlepel tomatenpuree
1 eetlepel bloem
kruiden als peper, zout, tijm, etc.
1 eetlepel worcestershiresauce
een glas rode of witte wijn, als je nog een restje hebt staan

in principe alles omstebeurt bij elkaar gooien in een flinke pan en minstens een uurtje laten stoven; moet ene lekker homogeen goedje worden met niet te dunne gravy. dan doe je het in een ovenschaal, en leg je daar bovenop een laag aardappelpuree, gemaakt van een 1 kg kruimige aardappels, gaar gekookt in gezouten water, dan gestampt met 100 ml hete melk en een flinke dot boter; op smaak brengen met peper, zout en nootmuskaat (variaties: gebruik voor de helft knolselderij, pastinaak, of andere knolgroenten, en breng op smaak met mosterd). goed uitspreiden over het vlees-groente mengsel, wellicht nog wat geraspte cheddar er overheen strooien, en dan een half uur in de oven. goeie winterkost!

oh ja, vervang het rundergehakt door lamsgehakt, en dan heb je een shepherds' pie. misschien nog wel lekkerder.

speellijst (in geen speciale volgorde)

2007-01-30T13:24:00.000+01:00

shining - grindstone
sparklehorse - dreamt for light years in the belly of a mountain
midlake - the trails of van occupanther
mark hollis - mark hollis
lawrence english - for varying degrees of winter

hutspot

2007-01-21T20:52:00.000+01:00

het succesverhaal van vanavond! vroeger was ik er niet echt een fan van (ook niet heel erg, maar een beetje saai), maar tegenwoordig lust ik het graag: hutspot. veel oud-hollandscher kun je het niet krijgen, lijkt me. dit is mijn versie:

1 kg kruimige aardappels, geschild en in redelijk kleine stukjes
500 gram wortels, in kleine reepjes
500 gram uien, grof gesneden

dit kook je in ruim gezouten water in een minuut of 20 goed gaar (moet allemaal lekker zacht zijn). vervolgens lekker stampen tot je een lekkere grove brei hebt.

1 flinke klont boter
1 eetlepel grove mosterd
zout, zwarte peper en versgeraspte nootmuskaat naar smaak

dit meng je er doorheen, waarbij die mosterd essentieel is; anders wil het nog wel eens wat flauw smaken. traditioneel moet er klapstuk of stooflappen bij, maar ik vind goed gebakken speklappen eigenlijk veel lekkerder hierbij. nog een lik mosterd op je bord, klaar. bepaald niet moeilijk, wel heel lekker en erg op zijn plek nu de temperaturen eindelijk gaan dalen (nu ja, dat is eigenlijk onzin, voor mij kunnen stamppotten het hele jaar door).

goed begin

2007-01-18T23:32:00.000+01:00

lijkt een mooi jaar te worden, muzikaal gezien. zo zijn al uit, of mogen we binnenkort verwachten:

apse - spirit
prachtige bijna-postrock die ook graag tegen animal collective en liars aanschuurt; echter zonder het melige van die bands, en zonder de voorspelbaarheid van de bekende postrock zacht-hard dynamieken. met zang ook nog, en goed ook. tourtje samen met iliketrains lijkt me wel wat.

goatwhore - a haunting curse
zie martijns recensie.

eluvium - copia
weg met de ambient, kom hier met die neo-klassiek! moet eluvium wel gedacht hebben, lijkt het. vind ik helemaal niet erg.

stars of the lid - their refinement of the decline
eindelijk! zes jaar na het nimmer te volprijzen the tired sounds of... . moet ergens in april uitkomen.

shining - grindstone
"people dropped many names when trying to place shining on the musical map, hearing elements from the mars volta and slayer via king crimson and mahavishnu orchestra to henry cow, this heat, ornette coleman, ligeti and messiaen."

arve henriksen - strjon
de supersilent trompettist-zanger-drummer met zijn derde soloplaat. met hulp van supersilent-collegae deathprod en ståle storløkken, en geproduceerd door deathprod. kan niet misgaan.

blasfemie!

2007-01-16T20:18:00.000+01:00

kom er net achter dat een stel nederlandse poseurs voor die ene 3fm actie onder de naam the legacy een cover van het fabelachtige temple of the dog heeft opgenomen. twee nederlandse kutbands waar ik de naam niet van wil weten die een zogenaamde gelegenheidsformatie vormen. en ja met links, maar die weiger ik te geven. die durven godverdomme een loepzuivere parel als 'hungerstrike' te coveren! achterlijke klerelijers! daar moet je met je smerige poten vanaf blijven! is er dan niets meer heilig? en heeft nou niemand door dat die intensiteit nooit nooit nooit meer te benaderen valt? hoe dom en muziekhatend kun je zijn? ophangen aan de hoogste boom. nee, beter nog: op verplichte hongerstaking en dan door laten gaan tot het bittere eind. en dat is nog te humaan.

het geweten sussen

2007-01-11T19:54:00.000+01:00

ik ben een softie, een hypocriet. ik durf het fragment op norberts blog niet te bekijken. ik kan niet tegen dierenleed, en al helemaal niet tegen lukrake martelingen. maar hij heeft natuurlijk wel helemaal gelijk. de bio-industrie is walgelijk en wreed en inhumaan en nog veel meer van die benamingen. natuurlijk wist ik dat al lang. ontkennen is echter de makkelijkste manier om door te leven alsof er niets aan de hand is.

ik probeer al tijden een goede biologische slager of op zijn minst een leverancier van biologisch vlees te vinden. vegatariërs hebben mijn sympathie, maar ik hou nu eenmaal ontzettend van vlees en vis. ik kan en wil dat niet missen. dus biologisch it is. ik ben echter aangewezen op de betere supermarkten, want die slager of leverancier heb ik nog steeds niet gevonden. in een straal van een km of vijf heb ik allereerst een c1000 in een wat mindere wijk van sittard. op zich een goede slagerafdeling, maar geen biologisch vlees of vleeswaar / boterhambeleg. de jan linders dan: heeft biologische braadworst en rundergehakt. de c1000 in een naburig dorp - een stukje luxer dan die ene - heeft biologische achterham, en dat is het dan aldaar. hebben we nog de albert heijn, een grote luxe versie. heeft biologische cervelaat, boterhamworst en kipfilet voor op brood. heeft godsgruwelijk dure biologische kipfilet om te bakken, en af toe ook nog een biologisch biefstukje. geloof ik. wel nog wat scharrelkippetjes, dat wel. maar dit is het dus. bar weinig aanbod, en dan ook nog verdeeld over drie verschillende supermarkten. kijk, ik vind het niet erg wat meer te betalen voor biologisch, dan eet ik wel wat minder vlees, dan eet ik wat vaker valess, quorn en tofu, maar dan moet het er wel zijn.

wat ook nog speelt: het biologische vlees is zonder uitzondering lekkerder en smaakvoller dan de met water en antibiotica geïnjecteerde in massa geproduceerde tegenhangers. die achterham van de c1000? heerlijk vol van smaak, en droger dan die natte voorverpakte lappen die je normaal krijgt. rundergehakt blijkt ineens vol smaak te zitten, kom je achter als je die biologische versie van de jan linders proeft. de kipfilet mag dan iets taaier zijn, maar heeft veel meer smaak dan dat flauwe gedoe waar je een hele kruidenzooi op moet strooien voor enige tongsensaties.

wat dus moet gebeuren: veel hogere subsidies voor biologische boeren en slagers, en een verbod op de bio-industrie. en niet alleen omdat het humaner is - natuurlijk wel de belangrijkste reden - maar ook voor de smaak.

de erfenis

2007-01-09T20:11:00.000+01:00

dat is nu het mooie van die jaarlijstbonanza: die erfenis van mooie nieuwe ontdekkingen. dingen die ik zelf niet zo snel zou hebben gevonden. neem nu de japanse invasie van gerard: shuta hasanuma en kazumasa hashimoto. de eerste vol mooie, licht glitchende melodieuze ambient, die zowel aan een lichte fennesz als mountains doet denken. lichtvoetig en meditatief. om stil van te genieten als het donker is. of als je een bepaalde opdracht nog af moet krijgen voor een deadline. prachtig. de tweede, kazumasa hasimoto, doet het liever wat poppier, maar heeft wel dezelfde naïeve insteek. alsof boards of canada singer-songwriter popliedjes gaat maken, zoiets. een nostalgisch verlangen naar de mooie dingen die nog komen gaan, was een andere gedachte die in me opkwam.

anna ternheim doet het ook wel voor me, al is het eigenlijk wel alleen die uitgeklede versie van het album. die volledig geklede versie is me dan wat glad, wat te vol, wat te voorspelbaar ook. nee, alleen met gitaar of piano is de mooie anna op haar best, en hoewel ik niet zo lyrisch ben als (wederom) gerard, vind ik het wel een prachtplaat vol luisterpop die nogal ontspannend werkt. fijn hoor.

het gulag orkest van beirut (aangeraden door wie niet eigenlijk?) maakte een vliegende start bij me, maar nu na een keer of vier luisteren doet het jme ammer genoeg steeds minder. absoluut niet slecht, die mengeling van joodse, balkan, oosterse en ook wel verlaten prairie-invloeden, maar een beetje eenvormig wordt het wel op den duur.

ik wil ook nog meer aandacht gaan geven aan the knife, kiki, trentemoller en michael mayer, maar de beats hebben me nog niet gevonden de afgelopen weken. ik blijf vooralsnog proberen.

mooiste ontdekking (nou ja ontdekking, die vorige vond ik ook al fantastisch) is echt buiten de bonanzo om tot me gekomen: songs of green pheasant - aerial days. mooi debuut vol pastorale shoegazefolk vorig jaar, nu een nog mooier vervolg met minder folk maar wel nog steeds vol pastorale shoegazepsychedelica. niks noisy spacen hier, wel weids uitwaaierende, melancholische droompopliedjes die evenveel met nick drake en simon and garfunkel als my bloody valentine en wellicht zelf talk talk / mark hollis van doen hebben. uitgekomen in november, maar die gaat toch wel mooi mee naar de bonanza van 2007. dan weet u dat alvast.

the end of an era

2007-01-04T20:25:00.000+01:00

vanaf 2007 ben ik geen actieve schrijver voor kindamuzik meer. pijn, hart: dat wel natuurlijk, maar gebrek aan tijd en de welbekende "onoverbrugbare verschillen van mening" maakten dat ik geen andere keuze kon maken. het is niet anders. het km-email adres blijft echter gewoon werkzaam, en ik zal ook een levenslang sympathisant blijven. voor mijn schrijfsels zal u vooralsnog vooral hier moeten zijn. dan weet u dat.

eiersalade

2007-01-03T20:20:00.000+01:00

waarschijnlijk mijn eerste besef dat ik iets lekkers in elkaar kon breien: het moment dat mijn bezoek op feestjes begon te vragen of ik nog van die lekkere eiersalade had gemaakt. en verdomd, hij smaakt nu nog steeds heerlijk, merkte ik zo rond de jaarwisseling. daarom hier mijn eerste "eigen" recept:

eiersalade
5 hard gekookte eieren, klein gesneden (kun je eindelijk weer eens die eenzame eiersnijder gebruiken die nu achter in je keukenkast stof ligt te vergaren)
een halve ui, zo fijn mogelijk gesnipperd
2 opgehoopte eetlepels mayonaise
een flinke kneep curry (wel hela curry gewürz, waag het niet om een andere, altijd inferieure kwaliteit te gebruiken)
een paar scheuten maggi
een paar snuffen paprikapoeder en cayennepeper
peper en zout

heerlijk op stokbrood, nog fantastischer op toastjes.

(luistertip: anna ternheim - separation road; de uitgeklede versie. heel mooie ontspannen luisterliedjes die ik hard nodig had na een hoge dosis scott walker.)

de echte echte nummer 1

2007-01-01T16:34:00.000+01:00

baby ickenroth

27 weken

27.12.2006

zal rond 27.03.2007 voor het eerst een echte ademteug mogen nemen

01. scott walker - the drift

2006-12-31T00:11:00.000+01:00

dit is mijn zevende poging. een zevende en laatste poging om iets fatsoenlijks, iets bruikbaars neer te zetten over mijn nummer 1 van 2006. scott walker. een seniele ouwe man, zoals mijn vrouw zegt. iemand die de whiskey maar eens moet laten staan, zegt ze ook. bovenal, zegt ze, moet hij stoppen met muziek maken - had hij trouwens al veel eerder moeten doen. op zijn zachtst gezegd kon mijn lief helemaal niets met het pretentieuze gekweel van een mislukte operazanger. nog steeds haar woorden.

och och, wat had ze het dan zwaar met mij dit jaar. 2006 was muzikaal namelijk het jaar van scott walker voor mij. eerdere pogingen met tilt waren op niets uitgelopen. nog steeds kan ik niet veel met dat album, op het prachtige openingsnummer na. maar dan the drift. vanaf het eerste moment instant fascinatie. nog niet mooi, dat kwam pas later. maar: wat een stem, wat een composities, wat een stijl. waar woorden tekort schieten, dat gevoel. ik had en heb het ook met de disintegration loops van william basinski, dat zijn vier monumenten waarbij ik het niet aandurf om mijn futiele woorden aan te besteden. en eigenlijk heb ik dat ook bij the drift.

loodzwaar, the drift. ontzettend pretentieus. niet teveel naar luisteren. eerste maanden ook niet gedaan. uit pure nieuwsgierigheid wel scott 1 t/m 4 neergehaald. eureka! scott 4!!! en nog sterker: scott 3!!!! wat een pracht! om blij van te worden. ik dan, niet mijn lief. zij vindt ook die albums verschrikkelijk. gedateerde onzin, overdreven gebral.

het is een feit dat ik the drift na maanden nog steeds niet kan bevatten. dit schrijvend besef ik ook waar dat aan ligt: de grootsheid van de muziek en de teksten. voor normale stervelingen als ikzelf is het te alomvattend, te één met de wereld en alles er omheen. te kosmisch misschien wel. als ik in delen probeer te splitsen kom ik tot dingen als modern klassiek vermengd met theatrale pop vermengd met atonale avant-garde vermengd met essays over verschillende versies van de geschiedenis van de laatste halve eeuw vermengd met ....... . weet ik veel. zelfs het opdelen lukt niet. en daarbij, nog nooit was het afgezaagde holistische gezegde "het geheel is meer dan de som der delen" meer van toepassing dan hier.

inmiddels kan the drift redelijk makkelijk van begin tot einde achter elkaar luisteren. niet dat ik de plaat begrijp, maar toch. ik vind het een prestatie. mijn lief vindt dat ook. ik vind the drift ook - veel meer dan de engste ambient of black metal - angstaanjagend. van die zwartgallige ambient word ik altijd heel ontspannen, en bij black metal gil ik gewoon net zo hard mee als de schreeuwlelijkerd zelf. werkt altijd. maar scott walker is andere koek. hier staat geen maat op. hier helpt geen medicijn tegen. bepaalde passages zijn nog steeds gelijk aan een psychologische pijnbank, aan afschuwelijk marteltuig dat heel erg voelbaar is maar nooit fysieke sporen achterlaat. de spanning is vaak ondraaglijk, maar de ontladingen zijn daarna zo erg dat de opgebouwde spanning een weldaad was.

maar [plaats hier uw eigen bijpassende krachtterm], wat vind ik the drift waanzinnig goed! zo goed als ik in jaren geen plaat meer heb gevonden. eerder dit jaar moest ik voor het zevenjarig bestaan van kindamuzik mijn zeven favoriete albums van de laatste zeven jaar opsommen. the drift zette ik toen op zes; de-loused in the comatorium was mijn nummer 1. inmiddels zou the drift met gemak op 1 staan. zoals hij ook dit jaar - natuurlijk - op 1 staat. waar het aan ligt? aan al het bovenstaande? aan het feit dat ik er met heel mijn huidige muzikale referentiekader geen adequate betekenis aan kan geven? aan het feit dat ik toch ergens kan terughoren dat walker de atonale twaalftoons benadering op een popformat projecteert (dit is de muzikant in mij die even naar buiten wil)? aan het feit dat ik nu pas een 63-jarig genie heb leren kennen? maar goed, dit bedoel ik nou. mijn woorden schieten tekort, hopeloos tekort. het is allemaal ook niet relevant. the drift is, the drift bestaat met zijn geheel eigen realiteit. en sommige mensen kunnen de deur vinden naar die realiteit, andere niet, en willen dat ook niet - zoals mijn lief. ikzelf prijs me gelukkig dat ik de deur én de sleutel gevonden. nu alleen nog de betekenis ontdekken. ik vermoed dat ik daar nog wel een aantal jaren voor nodig zal hebben. als het al gaat lukken. maar zelfs dat maakt niet uit. ik ben binnen.

02. susanna and the magical orchestra - melody mountain

2006-12-30T00:08:00.000+01:00

ik heb het nu ettelijke malen geprobeerd: een nieuw stukje schrijven over susanna and the magical orchestra en hun melody mountain. en het lukt niet. ik val in herhaling. eerder dit jaar schreef ik voor kindamuzik een recensie waar ik nog steeds helemaal achter sta. ik deed een email interview met susanna en ook daar staan dingen die ik nu niet anders zou doen. wat kan ik anders nog zeggen dan dat ik op die plekken al heb gedaan? dat de impact nog even sterk is als toen? dat de intimiteit na maanden nog steeds letterlijk voelbaar blijkt? dat het het enige album dit jaar is waar ik geheel en al in op kan gaan en me thuis kan voelen, zoals gerard dat heeft met anna ternheim? wat een fantastisch stukje is dat trouwens, een grotere stimulans om ook eens achter anna aan te gaan kan ik me niet voorstellen. even wel, meer nieuwe dingen dan dit krijg ik niet uit mijn toetsenbord, en daarom volgt nu dan ook de recensie van eerder dit jaar.

Hoe eenzaam en melancholisch moet je zijn om van Leonard Cohens ‘Hallelujah’ een nog somberdere, gevoeligere en vooral nog mooiere versie te maken dan Jeff Buckley? Alleen al de veronderstelling dat dat mogelijk is, zou bijna heiligschennis zijn. Maar echt, het is waar: Susanna en haar Magical Orchestra doen het. Ze verslaan Buckley met gemak op sfeer, zeggingskracht en pure schoonheid. Horen is geloven.

Het is dan ook niet voor te stellen dat juist dat niveau een heel album vol te houden is. Toch is dat wat er hier gebeurt. Susanna Wallumrød en Morten Qvenild - een stel Noorse twintigers die zo doorleefd klinken alsof ze al een heel leven vol ernstig leed achter de rug hebben - presteren het om met een coveralbum zo origineel en eigen te klinken dat er nauwelijks woorden voor te vinden zijn. En dat alles ‘gewoon’ met alleen stem, wat zacht mijmerende keyboards en een sporadisch kerkorgel. Hoe naakt en minimaal wil je het hebben?

Tien zeer diverse liedjes krijgen allen de SusannaMagical-behandeling en klinken zonder uitzondering alsof het altijd zo had moeten zijn. Zo heb je het bovengenoemde ‘Hallelujah’, ‘Enjoy the Silence’ van Depeche Mode, ‘Fotheringay’ (Fairground Convention), Scott Walkers ‘It’s Raining Today’ en zelfs het werkelijk sublieme ‘Love Will Tear Us Apart’ van Joy Division. Allemaal in een radicaal andere versie dan het oorspronkelijke liedje, en op zijn minst even goed als het origineel. Wellicht nog knapper is hun kracht om van een kitscherige draak als ‘Condition of the Heart’ van Prince een intens en droevig luisterliedje te maken dat veel mooier klinkt dan de kleine dwerg het ooit zelf zal kunnen.

Het is echter ‘It’s a Long Way to the Top’ van AC/DC dat het meest rigoreus wordt verbouwd. Het origineel is een heerlijke stamprocker zoals alleen AC/DC dat kan, maar Susanna en Morten gebruiken stem, kerkorgel en klavecimbel om zelfs de stoerste biker in huilen te doen uitbarsten. Iedereen die nog met zijn bandje ooit de top zou willen bereiken, zal na beluistering mismoedig de instrumenten op marktplaats.nl zetten, en zich vervolgens gaan bezatten om weer een droom te vergeten. Om maar te zeggen: zo overtuigend en intens klinkt Susanna And The Magical Orchestra. Subliem tot de tiende macht.

03. machinefabriek - marijn

2006-12-29T00:12:00.000+01:00

rutger, de man achter machinefabriek, neemt zichzelf niet heel serieus. alleen al de naam machinefabriek; daar lijkt een fikse dosis ironie achter te zitten. of songtitels als 'slaap', 'zucht', 'allengskens', 'kreukeltape'; het schreeuwt dingen als 'machinefabriek doet niet moeilijk en windt er geen doekjes om'. ook de begeleidende boodschappen bij de promo's die hij naar bijvoorbeeld kindamuzik stuurt: "ter recensie, vermaak of whatever", en doet er vervolgens nog een leuke sticker bij van een kleuter die een laptop doorzaagt. vind ik mooi. alleen al om deze benadering is rutger mijn nieuwe held.

dat hij vervolgens echter muziek maakt die ik niet anders dan bloedserieus kan nemen, spreekt alleen maar nog meer voor hem. marijn is zijn eerste echte langspeler (hij doet veel met 3" cdtjes of zelfs met creditcardformaat schijfjes) en die is direct van dusdanige kwaliteit dat hij direct in precies dezelfde league zit als fennesz, biosphere, stars of the lid, deathprod en william basinski.

neem die laatste bijvoorbeeld, william basinski. die doet fabelachtige dingen met versleten tapes en haalt daar de mooiste ambient uit die je je voor kunt stellen. hij heeft daar meestal zo'n minuut of veertig voor nodig. machinefabriek niet. die start het album met 'kreukeltape' en doet in een dikke vier minuten exact hetzelfde. met een resultaat dat ook dezelfde impact als het betere werk van basinski heeft. met speels gemak ook nog, want dat hoor je er op een of andere manier duidelijk aan af. en zo gaat dat het hele album door. fennesz-achtige glitch komt voorbij alsof het niets is, en minstens even goed als de meester zelf. stars of the lid-droomlandschappen worden geschapen en weer afgebroken. onheilspellende geluidsgolven die net zo goed van stephen o'malley vandaan konden komen: ja, ook die zijn er bij machinefabriek. als er al kritiek moet komen, dan wellicht het gebrek aan eigen gezicht? nee, ook niet. want juist door die onmiskenbare speelse ondertoon, die terloopsheid in die doodserieuze ambient geluidstuin herken je direct machinefabriek.

en daarbij, na al deze belevenissen heb je pas vier van de zes nummers gehad. hoor hoe in nummer vijf 'j'espere ca' zijn gedubde piano appergio steeds verder bedolven raakt onder een continue aanzwellende golf ruis en noise. de minutenlange nasleep heb je hard nodig om weer op adem te komen. afsluiter 'lawine' doet zijn naam eer aan: een lawine van geluid (weliswaar in slowmotion), een lawine van emoties (ook nogal langgerekt want het duurt een minuut of 18). en bedoeld of niet: alles komt hier samen. van verstilde dromen, via vervormde pianonoten en sluimerend onheil, naar brute noise met louterende werking.

machinefabriek is niet iemand die graag terugkijkt, heb ik het idee. aan de lopende band komen er nieuwe releases uit - al dan niet via een platenmaatschappij - en de opnames van marijn gaan dan ook al terug november 2005. maar dit marijn, dit vraagt er gewoon om om langer bij stil te staan. dit album is een monument voor de ambient in al zijn vormen, en de enige reden dat hij niet op nummer 1 staat is dat er twee andere albums dit jaar zijn uitgebracht die van zo een niveau bleken dat er geen maat op stond. dat marijn echter albums van biosphere, ktl, william basinski, jóhann jóhannsson, jacob kirkegaard, sunno))) & boris en geir jenssen zo makkelijk en zonder enige moeite achter zich kan laten, zou genoeg moeten zeggen. ik hou vanaf nu dan ook verder mijn mond.

04. ktl - ktl

2006-12-28T00:01:00.000+01:00

"Nun will die Sonn' so hell aufgeh'n
Nun seh' ich wohl, warum so dunkle Flammen
Wenn dein Mütterlein
Oft denk' ich, sie sind nur ausgegangen!
In diesem Wetter, in diesen Braus"

kindertotenlieder. geen titel om vrolijk van te worden. friedrich rückert was dat dan ook niet. twee keer sloeg het noodlot toe in zijn familie. twee keer ging een van zijn kinderen dood en overleefde hij het zelf. toen heeft hij er maar een gedicht over geschreven. gustav mahler was een groot fan van de dichter, en componeerde een vijftal liederen over de kindertotenlieder.

dit verhaal wordt door ktl niet verteld. het zal hoe dan ook de inspiratiebron voor peter rehberg en stephen o'malley zijn geweest, maar muzikaal is dit te abstract om er iets absoluuts uit te halen. de werken van mahler ken ik niet, maar zullen ongetwijfeld ook niet hebben overgelopen van vrolijkheid.

nee, dit ktl is niet voor tere zieltjes. wie rehberg (laptop elektronica / noise) en o'malley (sunno))), khanate, ginnungagap, lotus eaters, en nog veel meer) een beetje kent had ook niet anders verwacht. ktl maakt hier de soundtrack bij een theaterproductie, en zullen in maart 2007 in brest hun soundtrack live erbij gaan spelen. en dat zal geen gemakkelijke zit worden.

beginnend met een ambientstuk van 25 minuten is redelijk gewaagd; rehberg zorgt voor de onderliggende drone, o'malley speelt zeer spaarzaam enkele cleane akkoorden die metalig mogen doorgalmen. de minimalistische aanpak houdt het constant spannend, maar het is juist de ruimte en de stilte tussen de noten die het geheel afmaakt. prachtig. hierna wordt het bruter en woester. o'malley laat zijn gitaar in de loop van het uit vier delen bestaande 'forestfloor' steeds harder en zwaarder klinken, totdat sunno))) niet meer te ontkennen valt. echter zonder dat het in metal vervalt, want rehberg houdt het geheel totaal in het abstracte, voegt digitale noise toe, vervormt de gitaarmuren en laat het totaalgeluid hard en confronterend je speakers schoonschrapen. gevolg: to boldly go where sunno))) has not gone before. de sfeer van kille black metal vermengt met de ijzige abstractie van futuristische noise. pijnlijk en overweldigend.

op dat moment is de akelig verstilde afsluiter 'snow' meer dan welkom. de sfeer is echter exact even zwart en nihilistisch als de rest van de plaat, zodat de rust alleen maar rust lijkt; stiekem maakt het brein ook dan nog overuren om de absolute doodsangst die ktl bezit nog enigszins in heldere en reële gedachten om te zetten. tevergeefs.

05. iliketrains - progress / reform

2006-12-27T11:02:00.000+01:00

waar het door kwam weet ik ook niet, maar de eerste tijd dat de naam iliketrains begon te circuleren dacht ik met een zoveelste hoekig bandje te maken te hebben. die bands laat ik per definitie links liggen. dus iliketrains ook. niets voor mij.

en dat was een fikse fout. na een zoveelste jubelrecensie ben ik de recensies maar eens daadwerkelijk gaan lezen. en daar werden me toch plots dingen genoemd: postrock, joy division, literaire teksten, zwaarmoedig. van die dingen. bepaald niet hoekig. dan is de stap tot downloaden natuurlijk snel gezet. bleek de band nog iets tegen te hebben: maar zeven liedjes, maar een dikke dertig minuten. ik hou van bands die lang van stof zijn, die durven te rekken, die zich niet aan popformats houden. iliketrains? niets voor mij. dus.

wat had ik het fout. vanuit nieuwsgierigheid uiteindelijk toch maar eens geluisterd. 'terra nova', de opener, begon. licht galmende gitaarnoten, rustig gespeeld, melancholiek sfeertje. zou het dan toch? ja, het zou dan toch. postrock opbouw, mooie dynamiek, en dan plots: de stem. de diepe, droevige stem die eenzelfde intonatie als ian curtis of robin proper-sheppard (ten tijde van the god machine) had. dit kon niet worden misverstaan, dit was een bloedserieuze band (zoals ik ze het liefst heb, humor hoort niet thuis in mijn muziek, of je moet zappa heten) die diep durfde te gaan, die zware emoties op de voorgrond liet komen.

en dat zeven nummers lang. maar een fractie meer dan een half uur. veel te kort dus. toch? helemaal niet. iliketrains maakt het nergens te lang - zoals postrockbands dat vaak wel plegen te doen - en houdt zich qua lengte wel aan het popformat. met als gevolg dat elke noot telt, dat alle vetrandjes zijn weggesneden. waarmee de band het credo van mark hollis (zoals boven in mijn kosmik-balk te lezen valt) helemaal waar maakt. zeven nummers prachtig melancholieke postrock, veel dynamiek en adembenemende melodieën.

en dan die zang. als ian curtis samen met mogwai een plaatje zou maken zou het zo kunnen klinken. als the god machine van nu zou zijn - en niet van 12, 13 jaar geleden - zouden ze ook hier ergens kunnen uitkomen. zo diep en emotierijk klinkt de zang hier; essentieel voor het hoogst eigen geluid van iliketrains. laat de zang weg en je houdt een heel leuke postrockband over, maar niet meer dan dit. zet de zang op een hoekig ritme en je hebt je zoveelste jaren tachtig bandje met 'the' voor de bandnaam. meng de twee en je krijgt iliketrains. een niet heel bijzondere maar tegelijkertijd unieke band met verslavende kwaliteiten, met een album dat je laat snakken naar meer - en niet alleen vanwege de beperkte speelduur. gelukkig hebben we de repeatknop.

live recensie

2006-12-26T13:30:00.000+01:00

omdat bij kindamuzik even geen plek was, hier een live recensie van de optredens van susanna and the magical orchestra, in the country en supersilent, afgelopen 8-12 in brussel.

Zelfs een lange, donkere autorit met veel regen en een daaropvolgende zoektocht door een chaotisch en druk Brussel (waar zijn die fokking wegwijzers?!) kon niet verhelpen dat Susanna and the Magical Orchestra voor de ijskoude rillingen en traantjes in de ooghoeken zorgde. Simpel en doeltreffend: zet een toetsenist en een adembenemende zangeres bij elkaar, laat ze liedjes van andere artiesten zingen (plus enkele eigen nummers), en daar heb je je recept voor instant ontroering en emoties tot op het bot. Op deze Rune Grammofon labelnight zorgden Susanna en Morten voor een opening die nauwelijks meer te overtreffen kon worden. Verstild, sereen, bescheiden, met Susanna als natuurlijke blikvanger die elk gebrek aan show compenseerde met alleen haar aanwezigheid. Hoogtepunten te over, maar ‘Jolene’ van Dolly Parton en ‘These Days’ van Matt Burt waren zo waanzinnig goed dat ik van alleen de herinnering nog steeds kippenvel krijg.

Toen hierna In The Country mocht spelen waren de verwachtingen aanzienlijk minder hoog gespannen, want op plaat is het Noorse jazztrio van Morten Qvenild (inderdaad, dezelfde Morten als hierboven) nauwelijks spannend te noemen. Gelukkig kwam de band live een stuk beter los, en was het vooral de intensiteit die ervoor zorgde dat het toch nog een heel lekker optreden werd. Op plaat aan de saaie kant, maar live een aanrader.

Dat de hoofdprijs uiteindelijk naar Supersilent zou gaan, was na Susanna nauwelijks voor te stellen, maar toch was het zo. Nog nooit een band gezien die er vanaf het eerste moment zo in kan zitten als dit Noorse improvkwartet. Echt, vanaf de eerste drumaanslag was het direct volle kracht qua intensiteit en samenspel. Niet te geloven. Hun sound werd, in vergelijking met vroeger, uitgebreid met het drumstel van trompettist/zanger Arve Henriksen, die op zijn trommels heel regelmatig het duel aanging met meesterdrummer Jarle Vespestad. Kwam nog eens bij dat geluidsmanipulator Helge Sten aka Deathprod behalve zijn elektronica ook een gitaar mee had genomen, met geluiden die varieerden tussen cleane aanslagen, Derek Bailey-achtige tokkels en Sunn0)))-drones. Vooral die gitaar bleek een enorme aanvulling op het intense Supersilent geluid, dat heen en weer golfde tussen verstilde emoties, ruwe noise, bijna-ambient, en opzwepende freejazz. Woorden, tekort: u weet wat ik bedoel.

06. the haunted - the dead eye

2006-12-24T14:59:00.000+01:00

soms word ik wel eens moe van mijn eigen muzieksmaak. altijd maar weer die drones, die ambient, die laaanggerekte doom, die freejazz, die vrije improv. vandaag bijvoorbeeld. sta ik fijn in de keuken - zoals de meesten wel weten een grote hobby van me - om een heerlijke hazenpeper voor te bereiden voor morgen (recept volgt later), wil ik er best een fijn muziekje bij draaien. maar koken met khlyst of jacob kirkegaard gaat gewoon niet. nee, met koken kun je het beste ontspannen jazz of energieke pop, rock of metalliedjes horen. gelukkig dat er the haunted is.

typische mannenmuziek zie marieke over the haunted, en hoewel mijn vrouw the haunted een stuk beter kan hebben dan die idiote nonmuziek - zoals zij het noemt -, kan ik wel wat mat dat oordeel. the haunted is metal, nee METAL! in-je-gezicht metal, vroeger vrij rechttoerechtaan, ergens in de buurt van slayer en aanverwanten. niet de muziek waar veel vrouwen op af komen, zoals ook het concert van afgelopen november weer bleek.

the dead eye is misschien wel mijn meest gedraaide plaat van dit jaar. niet langer is the haunted een compromisloze thrashband, niet langer wordt alleen slayer geëerd. nee, the dead eye is een complex geheel van tempowisselingen, strakke riffs, klaaglijke melodielijnen, en heel, heel goede zang. en ondanks al die complexiteit knalt de plaat als een waanzinnige uit de speakers, is hij zo in-je-gezicht als in-je-gezicht kan zijn. vanaf de allereerste toon was ik verkocht, en nu maanden later luister ik hem nog bijna evenveel als in het begin. dat overkomt me vrijwel nooit; ik ben nogal snel uitgeluisterd op muziek die vanaf het eerste moment goed in het gehoor ligt. maar the haunted werkt het anders. nog steeds vol slayer-agressie, maar dan met veel meer melodie. plots opduikende breaks halen herinneringen aan trouble en soms zelfs paradise lost op. daarbij speelt de band zo strak dat er de laatste weken ineens herbelevingen van exodus en testament naar boven komen, de melodieuze bay area thrash van eind jaren tachtig. het is echter zanger peter dolving die van the haunted een monumentale band maakt: hij klinkt als een phil anselmo (pantera, down) zonder de drugs, kan extreem opgefokt schreeuwen, kan echter ook zeer melodieus en ingetogen zingen. altijd echter vol onderhuidse spanning, het zit nooit lekker in zijn hoofd (lees ook deze beschrijving van martijn, dat zegt ook genoeg) en je voelt eigenlijk dat hij elk moment kan breken. tel daarbij op een gitarist die op de gekste momenten de mooiste solo's speelt sinds marty friedman op rust in piece, en dan weet je gewoon dat the haunted niet kapot kan.

zo teruglezend lijkt het net of hier over een retroband gaat. en dat is the haunted pertinent niet. het mag niet de meest originele band zijn, maar the haunted is he-le-maal van nu en is voor een vroeger redelijke traditionele metalband bepaald experimenteel bezig. al die experimenten vallen echter niet op, want ze maken deel uit van geweldige songs, liedjes die me nu al maanden compleet inpakken. catchy, geweldig opgebouwd, fantastisch gespeeld, soms zelf ontroerend, altijd appelerend aan mijn innerlijke metalbeest om hard mee te brullen en de wijsvinger en de pink van mijn gebalde vuist uit te steken - zelfs onder het autorijden.

uiteindelijk is the dead eye de enige metalplaat van dit jaar die echt raakt, die eigenlijk alle aspecten van metal bevat die mij nu eenmaal aanspreken. niks geen mastodon voor mij (die moeten eerst maar eens gaan leren hoe je een echt liedje schrijft), en slayer - hoewel voor eeuwig fantastisch - teert te erg op oude roem om heel hoog te eindigen. en als the haunted tegen het einde van the dead eye alle schroom van zich afzet en met 'the failure' een somber, melodieus liedje aflevert dat schaamteloos tegen het beste van alice in chains aanschurkt en niks wil weten van enige thrashroots, weet ik dat de toekomst van the haunted veilig is gesteld.

07. boris - dronevil -final-

2006-12-23T13:05:00.000+01:00

het is eigenlijk zó onterecht om boris op de steeds groter worden hoop stonerdoomdrone bands te gooien. boris in één adem noemen met tyranny, sunn0))), ahab, nadja en de welbekende e.v.a. doet geen recht aan de band, net als bijvoorbeeld het tegenwoordige earth bij diezelfde indelen. nee, boris is een veelzijdige band net zo makkelijk garagepunk als doom metal als ambient maakt. allemaal even goed? nou, ik heb weinig met garagepunk en aanverwanten, dus als de band het gaspedaal intrapt haak ik al snel af. ook pink, de zo bejubelende plaat vol bijna-popmuziek van eerder dit jaar doet me erg weinig - op het prachtige openingsnummer na.

vorig jaar kwam er een zeer beperkt leverbare dubbel lp uit; de ene plaat met albumzijdes lange drones, de andere plaat met even lange melancholische doomnummers die van verstild naar ontzettend overstuurd en weer terug gingen. geniale plaat, alleen niet te krijgen. gelukkig kwam er dit jaar een geheel nieuwe versie uit op dubbel cd, met een extra drone en extra melancholisch doomliedje.

het is de bedoeling beide cd's - net als de lp's - tegelijkertijd te draaien, om de drone als ondersteuning van de nummers te gebruiken. leuk idee, maar apart kunnen ze mij eigenlijk meer bekoren. de drones - alledrie erg fijn hoor, daar niet van - vallen dan wel erg in het niet bij de werkelijk fenomenale composities. zo mag ik ze toch wel noemen, alledrie rond de 20 minuten klokkend? 'evil wave form' met zijn uitgesponnen, bijna stilstaande black sabbath riff is puur geniaal, de contrast tussen de ontroerende verstilling in het begin en midden en de rauwe, overstuurde noise van het midden en het einde is enorm. 'the evilone which sobs' kent dezelfde aanpak en is vrijwel even goed. het is een boris die hier het beste van al zijn werelden probeert te verenigen, en dat lukt wonderwel.

de verrassing zit hem echter in de zogenaamde bonustrack, openingsnummer 'red'. hier geen overstuurde noise, geen meters in het rood, maar ingetogen en zeer ruimtelijke gitaarnoten die nogal sterk refereren aan de laatste uiting van earth. echter minus het countrysfeertje, wel met dezelfde desolate eenzaamheid en dezelfde minimale aanpak. het is dit nummer dat dronevil -final- zo de finale van 2006 inschopt, een bonusnummer dat geen bonusnummer mag heten - dat zijn namelijk meestal vullertjes, demo's enzo. 'red' staat op zichzelf en is minstens even goed als die andere twee nummers. en de lp versie was al de beste boris ooit. kun je nagaan hoe ik over de cd versie denk.

wat ik echter jammer vind is dat dit album maar bij een paar insiders - waar ik mezelf dus maar even bijreken - bekend lijkt te zijn, en nu ook alleen maar hier te krijgen is als dure import waar je ook nog weken op moet wachten. heel spijtig. dronevil -final- verdient beter.

08. jacob kirkegaard - four rooms

2006-12-22T00:40:00.000+01:00

het is een geweldig verhaal, instant fascinatie: ga naar tsjernobyl. zoek naar kamers en ruimtes die in 1986 vol mensen zaten en abrupt geëvacueerd werden toen het moment daar was. sindsdien komt er niemand meer. neem de stilte op, en dub de opnames vervolgens vele malen over elkaar heen - zoals alvin lucier dat met zijn i was sitting in a room jaren terug ook al deed. een concept om van te dromen.

het zou het geluid van donkere wanhoop moeten zijn, van immense zwartheid zonder leven. maar dat is niet het uiteindelijke effect van four rooms. four rooms straalt licht uit. of denk ik dat alleen maar? nee. het is echt zo. ongezond licht. veel te helder. te hard. te doordringend. niet alleen de stilte krijgt een gezicht, ook de straling. nog immer aanwezig, en zal dat ook blijven voor de komende tig jaren. vier lange stukken, vier verschillende klankkleuren, vier verschillende soorten stilte. en dus ook vier verschillend stralende drones. troosteloos? ja. desolaat? zeker. levenloos? bijna wel, ja. donker? niet bepaald. deze soundtrack van de stilte ademt leegte maar zet je tegelijkertijd in een hel verlicht niets.

wat uiteindelijk het meest beklijft is het feit dat het wezenlijke gevoel van eenzaamheid in het extreem troosteloze gebied, zo goed muzikaal verwoord wordt. het compleet weggevaagde leven in de 'zone of alienation' rond de reactor blijft voelbaar - al is het heel ver weg, gevat in nauwelijks hoorbare echo's uit het verleden. de kracht van de beste ambient en drones is dat het bij mij altijd bepaalde beelden oproept - en ik ben niet eens visueel ingesteld. kirkegaard slaagt er wonderwel in om mij een rondleiding te geven in de vervallen lege en stille restanten van wat eens een grijsgrauwe maar bezige stad was. het is een confronterend beeld, maar tegelijkertijd eentje wat mij altijd al heeft gefascineerd: leegstand, verval, desolate sferen, eens druk bewoonde maar nu verlaten gebieden, menselijk technologisch falen. kirkegaard zet al deze facetten in een fel licht en toont onverbloemd de realiteit.

als er vergelijkingsmateriaal is zou ik uitkomen op radiation van pan sonic, cd 4 van hun kesto vierluik. maar dat was puur en alleen straling, zonder achtergrond, zonder basis, zonder vertrekpunt. zonder concept. jacob kirkegaard laat vier kamers hoorbaar stralen, waarbij het concept van onschatbare waarde blijkt. conceptuele kunst op zijn best.

09. jóhann jóhannsson - ibm 1401, a user's manual

2006-12-21T00:01:00.000+01:00

"virðulegu forsetar klinkt echt als een lange triomftocht, als het ererondje voor de uiteindelijke stap naar de eeuwigheid. ik geloof niet in een hemel of een hel, maar laat mijn einde zo glorieus en intens tevreden zijn als jóhann jóhannsson hier schetst. amen."

dit schreef ik twee jaar geleden - ook op deze plek - over jóhann jóhannssons vorige album. en verdomd, deze nieuweling heeft een sfeer die daar heel aardig in de buurt bij komt. de middelen zijn echter anders: waar eerst de drone en de blazers voor overweldigende sfeer zorgden, daar zijn het nu een gigantisch strijkorkest en een ouderwetse computer - gelardeerd met wat nieuwerwetsere computereffecten - die melancholie en hoop perfect weten te combineren. hoe krijgt jóhansson dat toch voor elkaar? zijn stukken klinken immens, gigantisch, larger than life. en dat terwijl de melodieën vaak simpel en bijkans voorspelbaar zijn. voor de hand liggend. er is weinig abstracts aan - of het zou de vorm moeten zijn, een suite in vijf delen - en eigenlijk klinkt het allemaal zo gladjes, zo perfect ontroerend en bijna catchy dat je gaat denken dit al eens ergens eerder gehoord te hebben.

maar dat is natuurlijk niet zo. jóhannson is een superieure componist die precies weet te belanceren tussen kunst en kitsch. het mag er soms bijna voorspelbaar aan toe gaan, maar waarom heeft niemand dit dan eerder gedaan? want zo is het wel: er is geen adequaat vergelijkingsmateriaal. melodiewijs komt barbers adagio for strings soms bij me op, maar daar overheerst puur de droefheid en de melancholie. op ibm 1401, a user's manual gaat het om de synthese tussen hoop en vrees, tussen mens en machine, tussen toekomst en verleden, tussen de al genoemde kunst en kitsch. hoor hoe de gecomputeriseerde doch gevoelige stem over de fabelachtige strijkers heen zweeft in 'part v', en laat samen met mij je tranen de vrije loop.

tranen met een louterend, bijna opbeurend effect. ibm 1401, a user's manual is zalf voor de ziel, een pleister voor de wonde van rouw en verlies, een ode aan wat is geweest en nooit meer in dezelfde vorm zal terugkeren. een muzikale kathedraal om jezelf in te verliezen, in te dwalen, de weg te hervinden, en vol glorieuze hoop de prachtige deuren vol stijlvolle ornamenten weer te openen om met hernieuwde moed aan de volgende fase te beginnen. welke fase dat ook is.

10. khlyst – chaos is my name

2006-12-20T08:01:00.000+01:00

sommige muziek is niet mooi. wel fascinerend. wel spannend. wel boeiend. wel indrukwekkend. wel wreed, verscheurend en pijnlijk. maar mooi? nee. khlyst kan ik met de beste bedoelingen van de wereld niet mooi noemen. eerder vies. vuil. intens gemeen. zwart. lelijk. troosteloos. negatief. dus waarom is chaos is my name dan toch zo goed? wel, juist door al die bovenstaande adjectieven. schoonheid door lelijkheid. pracht door vuiligheid. james plotkin (khanate) en runhild gammelsæter (thorr’s hammer) improviseren er – geholpen door slagwerker tim wyskida (khanate) – nogal vies en onheilspellend op los, en doen dat op een manier die evenveel met ambient, metal als vrije improvisatie te maken heeft. als een fred frith die extreme metal heeft ontdekt knarst en scheurt plotkin zich door de nummers heen, terwijl gammelsæter krijst als een bezeten lustmoordenares die zich in vers maagdenbloed wentelt. even later slaan me de stuipen op het lijf als ze – een vrij lieflijk ogende noorse blondine met een phd in cel fysiologie – diepe drones ondersteunt met even intens als (alweer) bezeten lage keelklanken die zo een onrustbarendheid bezitten dat ik het niet kan nalaten me ernstige zorgen te maken over haar mentale toestand.

als plotkin dan ook nog al die achterlijke, lelijke en buitengewoon bangmakende impro-sessies elektronisch gaat bewerken, en echo’s en diepe, duister rommelende drones toevoegt is de vervreemding compleet en is mijn angstniveau naar zo een niveau gestegen dat ik maar snel een elektropop liedje van junior boys op zet. even ontspannen. fuck zeg.

bonanzaen

2006-12-20T08:00:00.000+01:00

ik bonanza, jij bonanzaat, wij hebben gebonanzaat: een nieuw werkwoord is geboren! leest allen mee met jenneke, joris, ludo, marieke, roy, willem, gerard en ondergetekende in onze jaarlijstjes-met-muziek-of-kunst-of-films-of-foto's-of-watdanook. maakt niet uit wat erin staat, dit is wat wij in 2006 zo de moeite waard vonden dat we het persé wilden delen met de rest van de wereld. hoewel ik op het einde van de voorgaande edities van de bonanza steeds tegen mezelf zei "dat was mooi, maar nooit weer!" ga ik weer voor met volle kracht - ook al omdat ik dit jaar nog zo verrekte weinig over muziek heb geschreven. leest allen mee!

voorproeven

2006-12-19T15:32:00.000+01:00

morgen gaan we loos met jaarlijkse bonanza, vandaag al even een voorproefje van de lijst. de nummers 25 tot en met 11. belachelijk natuurlijk, alsof nummer 19 beter of slechter is dan nummer 22. maar ach, ik dacht: we gaan eens een top 25 maken. nu echter nog geen uitleg, wel een schoon lijstke met fijne muziekskes. nummers 11 tot en met 15 zijn nog wel redelijk adequaat te noemen, maar daarna mag je ze gerust naar eigen inzicht husselen in een andere volgorde.

junior boys – so this is goodbye
william basinksi – the garden of brokenness
sunn0))) & boris – altar
tool – 10,000 days
the kilimanjaro darkjazz ensemble – the kilimanjaro darkjazz ensemble
motorpsycho – black hole / blank canvas
om – conference of the birds
geir jenssen – cho oyu 8201m
under byen – samme stof som stof
slayer – christ illusion
tim hecker – harmony in ultraviolet
nortt – ligfærd
mogwai – mr. beast
wolf eyes – human animal
ignite – our darkest days

the eternal children

2006-12-18T13:02:00.000+01:00

gisteren ook 'the eternal children' gezien op nederland 2, die reportage over cocorosie, devendra banhart en antony & the johnsons? wat een geneuzel was dat. cocorosie was nog wel het ergste: twee zusjes die het leven als kunst beschouwen en als kindertjes vrolijk door het leven stappen. vrije expressie: ja, talent: NEE! een dikke vette nee. tjonge zeg, wat een inhoudsloos gewauwel, en wat een nietszeggende muziek. over de vrijheid van het kind als individu zonder remmingen enzo, zonder beperkingen van de maatschappij. allemaal heel leuk en aardig, maar waarom ons er mee lastig vallen? beetje apart doen omdat het zo leuk en artistiek overkomt, zo kwam het over. devendra banhart was al niet veel beter: veel hoogdravend geblaat over zijn muzikale roots en de muzikale vrijheid en over de ruimhartigheid van de new yorkse freakfolk scene, maar spannende muziek maken? helegaar niet, het bleef bij ontzettend saaie, voorspelbare, ouderwetse folkpop zonder de hysterische inslag die hij vroeger nog wel eens liet horen.

antony was dan weer wat leuker, zeker toen hij als nadrukkelijk flamboyante nicht het publiek ging bespelen met een vrolijk nummer, om er tien seconden later achter de piano een zeer droeve versie van te spelen. mooi. minder was zijn heftig gesticulerende lichaam bij 'hope there's someone', ik heb daar altijd nogal een verstild beeld bij mij in mijn hoofd van een ontzettend droevige antony die achter de piano zijn tranen de vrije loop laat.

uiteindelijk was het vooral william basinski die een paar keer aan het woord kwam die het een beetje leuk maakte - vooral toen zijn tapes even aan bod kwamen. welk talent hij echter in cocorosie ziet is mij een levensgroot raadsel.

de ep en de drone

2006-12-14T16:09:00.000+01:00

deathprod - 6-track
machinefabriek - allengskens

damn! wat een pracht nog, deze decembermaand. deathprod is dus al van eerder dit jaar - op 10" vinyl in een oplage van 1000 - en doet het met vijf remixen (o.a. nils petter molvaer, maar die is niet meer te herkennen) en een eigen nummer. voor zijn doen korte nummers, maar zo mooi als hij maakt niemand zijn ambient. helemaal niemand. wat een sferen, wat een organisch geluid.

de enige die in de buurt komt is "ons eigen" machinefabriek, die met marijn al een van de beste albums van het jaar maakte, en nu met allengskens op een 3" cd'tje een 22 minuten durende drone maakt die beter is dan vergelijkbaren als biosphere, fennesz, william basinski, bj nilsen of stephen o'malley. ik geloof dat ik eens naar machinefabriek ga mailen en al zijn werk in één keer ga kopen. fabelachtig.

kohlrabi in carrot cream sauce

2006-12-13T19:51:00.000+01:00

geïnspireerd door deze post bij martijn, ben ik eens gaan denken over die goeie ouwe nl-groentes. martijn heeft natuurlijk gelijk, de meeste ouderwetse groentes smaken stukken authentieker en zijn veel aromatischer dan waterige tomaten, bitterloze witlof of doorgefokte komkommers. vorig jaar had ik pastinaak in de tuin, geweldig! helaas weten de meeste mensen niet eens wat een pastinaak is. overigens staat bij wikipedia dat pastinaak wat anijs-achtig smaakt, maar daar ben ik het niet mee eens; denk eerder aan een kruising tussen knolselderij, een zeer smaakvolle aardappel en een stevig smakende wortel. kun je van alles mee doen: tradioneel engels is in reepjes snijden en roosteren in de oven met wat honing; pastinaakpuree, gewoon in stukjes snijden, koken en daarna pureren met wat goede boter of creme fraiche; of je snijdt de knol in dunnen plakjes en frituurt ze goudbruin: pastinaakchips! beetje zout erover, lekker hoor.

trouwens dat smakeloze van veel supermarktgroentes is te verhelpen door een eigen groentetuin, of - waarschijnlijk wat eerder bereikbaar - biologische groentepaketten bij je plaatselijke goede groentenboer. mijn eigen wortels, bieten, bonen, spinazie en peultjes smaken stukken sterker en zoeter dan al dat saaie, flauwe, waterige gedoe van de buurtsuper. nu niet direct zeggen "och, dat zal wel meevallen", eerst proeven en dan terugkomen.

een receptje? hier een variant op pasta primavera - wat dan wel weer een lentepasta is, dus ik ben nu erg uit het seizoen bezig, maar het smaakt te goed om niet te maken tot april.

250 gram pasta
1 koolrabi, in reepjes
3 bospeentjes, in plakjes
1 flinke diepvrieserwtjes
2 tenen knoflook, in dunne plakjes
1 klein potje creme fraiche
peper, zout en nootmuskaat
flinke theelepel mosterd OF pesto

kook de pasta in gezouten water al dente, en doe zes minuten voor het einde van de kooktijd de koolrabi en wortel erbij. fruit de knoflook in wat olijfolie of boter aan, doe er de erwtjes bij en laat een minuutje smoren. doe dan de creme fraiche erbij en laat nog enkele minuutjes sudderen - verdun als het teveel inkookt met wat kookwater van de pasta. maak de saus af met zwarte peper, zout en wat vers geraspte nootmuskaat, en doe er de mosterd of pesto bij. giet de pasta en groentes af en meng door de saus. simpel, snel, en gezond. op de creme fraiche na dan. maar goed. liefhebbers raspen er nog wat parmezaan overheen.

interactievaardigheden

2006-12-08T09:05:00.000+01:00

"marnix, xander, ik heb het!"
"wat bedoel je, xavier?"
"nou, ik weet nu wat we moeten doen: we moeten contact maken, we moeten aansluiten bij consument, we moeten hem als het ware zijn!"
"jazeker xavier, je hebt helemaal gelijk!"

twee weken geleden de show hype van de vliegende panters nog eens gezien. centrale typetjes zijn de communicatiedeskundigen xander, xavier en marnix - alledrie met hete aardappel in de keel. geweldig gespeeld, mooie humor.

gisteren heb ik er twee in het echt gezien. op de opleiding tot ggz verpleegkundig specialist. ze kwamen de module interactievaardigheden verzorgen. in de ggz hangt veel aan elkaar van communicatie en interactie, dus dat het behandeld moet worden is niet meer dan normaal. blijkt zeker een van de twee een type marnix/xander/xavier te zijn waar je u tegen zegt. bij het voorstelrondje moet eenieder zijn voornaamste aandachtspunt formuleren, waarna meneer het ging samenvattten op een whiteboard. "dus ik hoor je zeggen: ik wil beter contact leren maken, ik wil leren aansluiten bij de cliënt?" het was een groep van rond de 35 man. ik heb bovengenoemde zin zeker een keer of 20 gehoord. als een triomfantelijk reclamemannetje die met een ongekende zekerheid de grootste prietpraat kan verkopen begon hij daarna zijn verhaal. over de methodiek van de mat. over het rode en groene vlak op de mat. ik ben blijkbaar niet visueel ingesteld; ik kon helemaal niets de mat en zijn vlakken. de hele dag was een aaneenrijging van open deuren, nietszeggende samenvattingen, banale, oppervlakkige communicatietechnieken en popiejopie reclamepraat. allemaal gebracht met een air van 'kijk ons hier het wiel opnieuw uitgevonden te hebben'.

het ergste was dat ik op een gegeven moment alleen nog maar xander, xavier en marnix voor me zag. en daardoor constant heen en weer werd geslingerd tussen inwendig lachen en het treurige besef dat ik er daadwerkelijk mee te maken had.

2006-3: de lengte

2006-12-05T19:20:00.000+01:00

en dan nu deel 3 van the best of 2006: de lengte. vier nummers die samen zo'n 75 minuten duren.

the mars volta - tetragrammoton (amputechture)
ktl - estranged (kindertotenlieder)
boris - evil wave form (dronevil -final-)
om - at giza (conference of the birds)

en ze gaan nu online, via soulseek.

2006-2: de sferen

2006-12-04T19:20:00.000+01:00

tracklist van cd 2006-2: de sferen.

jóhann jóhannsson - part 1 (ibm 1401, a user's manual)
machinefabriek - kreukeltape (marijn)
kaito - nobody could be alone (a hundred million love years)
khlyst - vi (chaos is my name)
susanna and the magical orchestra - love will tear us apart (melody mountain)
max richter - song (songs from before)
scott walker - jesse (the drift)
clogs - 2:3:5 (lantern)
sunn0))) & boris - n.l.t. (altar)
ryan teague - fantasia for strings (coins & crosses)
wolf eyes - the driller (human animal)
biosphere - people are friends (dropsonde)

wederom binnenkort neer te halen via de bekende kanalen. en als de kanalen onbekend zijn hoor ik het wel.

2006-1: de liedjes

2006-12-03T15:21:00.000+01:00

tracklist van cd 2006-1: de liedjes. of tenminste, wat in mijn beleving voor liedjes door gaat.

ignite - are you listening? (our darkest days)
apparat organ quartet - romantika (apparat organ quartet)
twilight - woe is the contagion (twilight)
mogwai - glasgow mega-snake (mr. beast)
jesu - star (silver)
the kilimanjaro darkjazz ensemble - rivers of congo (the kilimanjaro darkjazz ensemble)
slayer - jihad (christ illusion)
burial - you hurt me (burial)
the gathering - in between (home)
the haunted - the flood (the dead eye)
iliketrains - terra nova (progress / reform)
junior boys - count souvenirs (so this is goodbye)
nachtmystium - keep them open (instinct: decay)
opgezwolle - elektro stress (eigen wereld)
tool - jambi (10,000 days)
under byen - den her sang hander om at få det bedste ut af det (samme stof som stof)
motorpsycho - you lose (black hole / blank canvas)

is binnenkort neer te halen via soulseek.

hans en jazz in beeld en geluid

2006-12-03T10:29:00.000+01:00

hans teeuwen doet sinatra, nog een sinatra en ray charles. ik ben fan.

netnietjes

2006-12-01T21:28:00.000+01:00

enkele bands hebben het - om uiteenlopende redenen - niet gehaald op mijn driedelige best of 2006.

isis - in the absence of truth
afknapper van het jaar. niet heel slecht, maar zoveel minder goed dan panopticon dat het pijn doet. waar ligt dat aan? aan nummers die ontzettend veel op elkaar lijken. aan nummers die zonder echte climax 8 minuten lang blijven doorkabbelen. maar vooral aan zanger aaron turner die denkt dat hij kan zingen. saaie zanglijnen, afgeknepen stemmetje, en dan ook nog voor in de mix. dan toch maar liever de diep begraven grunts uit het isis-verleden.

nortt - ligfærd
een enkel nortt nummer haalt de flow uit de verzameling, en het blijkt als heel album achter elkaar toch veel meer impact te hebben. blijft wel het beste black metal album van 2006.

xasthur - subliminal genocide
heeft wat glans verloren zo aan het eind van het jaar. beetje saai eigenlijk. kan nooit de bedoeling zijn geweest.

wolfmother - wolfmother
ik lijd de laatste weken wat een wolfmother-overkill, hoe ik goed ik 'woman' ook vind. toch maar niet erop gezet dus.

sophia - technology won't save us
pijnlijk om te constateren, maar sophia en ik zitten niet meer op een lijn. alle andere albums draai ik nog steeds graag, deze lukt niet eens in één keer achter elkaar af te luisteren. ontzettend wisselvallig - fantastisch melancholiek instrumentaaltje, dan een zeer slap popliedje. bovenal echter geen impact meer. ben ik bepaald niet van sophia gewend. ik denk dat onze wegen maar beter scheiden hier. 'where are you now' zingt-ie, en dat vraag ik me ook af. toch jammer. erg jammer.

benoit pioulard - précis
ergens hoor ik het wel; er zit iets bijzonders verscholen in die indiepop-meets-soundscape-meets-lofi. ik krijg er echter de vinger niet achter. en zo drijft het album voorbij en is het weer over zonder dat ik er iets van mee heb gekregen.

tim hecker - harmony in ultraviolet
geweldig mooie glitchende soundscapes, maar dan wel als album; een enkel nummer is veuls te kort om goed in de melancholiek mijmerende sferen te komen.

dronevil

2006-11-30T19:49:00.000+01:00

vandaag binnen: boris - dronevil final!!! yeah, daar doe je het gewoon voor. prachtige klaphoes, mooie extraatjes binnenin (moet je zien), en bijna 40 minuten extra muziek ten opzichte van het niet meer te krijgen vinyl van vorig jaar. de twee schijfjes moeten eigenlijk tegelijkertijd afgespeeld worden (1 cd staat vol met drones, de ander met trage, overstuurde melancho-doom), maar alleen doen ze het net zo goed - zo niet beter. fenomenale plaat.

alle 666 goed

2006-11-29T13:24:00.000+01:00

ben nu bezig aan een best of 2006 verzamelaar. het worden 3 cd's; minder lukt niet. nogal wat lange nummers enzo. ik ga hem uiteindelijk geven aan wat vrienden en kennissen die vervolgens niet goed weten wat ze er mee moeten doen: direct bij het grof vuil flikkeren, onderzettertjes, of er toch maar een keer naar luisteren omdat bas er zoveel moeite voor heeft gedaan. toch leuk, hehe.

kijk ook bij martijn die ook een bestof2006 doet maar er per liedje bijzet waarom, + een mp3. die service lever ik niet, maar geïnteresseerden kunnen me over een tijdje ook gewoon mailen om een exemplaar toegestuurd te krijgen (of ze halen het bij me neer bij soulseek). tipje van de sluier: de cd's krijgen verschillende thema's, namelijk een cd met rock, pop, elektronica en metal, een cd met ambient, (neo)klassiek en noise, en als bonus cd een schijf met laaaaanngge nummers. tracklist volgt later.

krachtpunt

2006-11-28T17:04:00.000+01:00

ik hou van mijn werk, vind de opleiding die ik doe heel fijn, maar ik heb een hekel aan het geven van presentaties. en dat is precies wat ik eind deze week moet gaan doen. op mijn werk. voor allemaal goed geschoolde en kundige collegae. mijn knieën knikken nu al. praten voor groepen: brrr. niet mijn ding.

gelukkig heb ik een mooie en duidelijke powerpoint presentatie gemaakt. komt het toch nog allemaal goed. hoop ik.

ehm...

2006-11-27T15:47:00.000+01:00

... dit werkt dus niet meer zo goed. niet dat ik niet meer kook - integendeel - maar echt experimenteren is er even niet meer bij; vrouwlief zwanger en dan kun je kruiden wel vergeten, nietwaar? gisteren wel nog een perfecte aardappelpuree gemaakt, dat wel.

maar ik ga het dus maar even ook over andere dingen dan alleen koken en eten hebben. over muziek, natuurlijk. dat hoort bij bas. of over politiek & maatschappij ofzo. wellicht over het aanstaande vaderschap. over het gebrek aan een goede biologische slager bij mij in de buurt. kan van alles zijn. hoe dan ook, ik ga proberen er minder over na te denken (want dat werkt nogal vertragend) en het er gewoon maar wat vaker op te knallen. zorgt voor meer dynamiek (lees: meer en snellere updates). misschien dat ik zo nu en dan een onderbouwing vergeet voor hetgeen ik verkondig. dan kun je voor lief nemen als lezer, of je eist een verduidelijking in de comments. mag allemaal.

om de daad bij het woord te voegen: muziek! eindejaarslijstjes! gaat er vast weer van komen, zo tegen het midden van december. eindlijst wordt best een moeilijke bevalling, maar de top 3 staat wel al vast. heb mijn top 7 voor kindamuzik al moeten inleveren, maar er zijn momenteel nogal wat albums die graag mijn aandacht willen hebben: under byen, tim hecker, ktl, william basinski, khlyst. over die laatste wellicht later meer, hier of bij kindamuzik. zware kost, die plaat.

ravioli met spinazie en ricotta

2006-10-28T19:50:00.000+02:00

soms lukt het allemaal wel heel erg goed. vanmiddag was het weer zover: veel werk om te maken, maar tjonge zeg, het was geniaal lekker! voelt niet helemaal lekker om van mezelf te zeggen, maar het was nu eenmaal zo. overigens is dit niet een recept voor beginners. ik zeg het er maar even bij.

ravioli met spinazie en ricotta
hoofdgerecht voor twee personen
voorgerecht voor vier personen

deeg:
250 gram tarwebloem
2 eieren
snuf zout

maak een kuiltje in je berg tarwebloem en breek de eieren daarin en doe het zout erbij. begin dan met draaiende bewegingen met een vork te maken, steeds langs de bloem totdat je een goed deeg krijgt. dan moet je handen gaan werken en het deeg goed kneden totdat je een elastische bol overhoudt; duurt enkele minuten. verpakken in plasticfolie en half uurtje in de koelkast leggen (als je het direct wil uitrollen zijn de gluten te elastisch en krijg je dus geen goed resultaat).

saus:
2 blikken tomatenblokjes
2 tenen knoflook, gekneusd
flinke schep suiker
peper en zout

in wat olijfolie de tenen knoflook even aanfruiten, dan de rest erbij doen en een uur op zacht vuur laten pruttelen. de knoflook kun je er dan weer uitvissen. simpeler kan toch niet? dit is trouwens een basistomatensaus die eigenlijk bij heel veel gerechten past; doe er naar eigen inzicht kruiderijen bij. basilicum werkt altijd goed natuurlijk, maar probeer ook eens wat verse salie of een hele rode peper (op het eind verwijderen).

ravioli vulling:
200 gram spinazie, ontdooid en uitgeknepen (anders is het te waterig)
200 gram ricotta
2 theelepels pesto
flink wat vers geraspte nootmuskaat
zout en peper (en niet te zuinig, ricotta kan wel wat gebruiken)
geraspte parmezaan (maar dat doet bas dus niet; als jij het wel doet, dan minder zout gebruiken)

gewoon alles in een kom door elkaar mengen.

hoe nu verder? het deeg met een pastamachine of een deegroller uitrollen tot je een dunne lap deeg hebt. dan in lange repen van 10 cm breed snijden. zelf heb ik een raviolivorm (wat wel zo handig is), maar noodzakelijk is dat niet. lap deeg op werkblad leggen (of op de vorm dus), om de 5 cm een dot vulling erop leggen. met een kwastje het deeg tussen de vulling nat maken (gewoon met water, hoeft dus geen geklopt ei te zijn zoals dat vaker wordt voorgedaan), dan de volgende lap erover heen leggen en zorgen dat het deeg goed aansluit bij de vulling - om zo weinig mogelijk lucht erin te krijgen. het deeg tussen de vulling goed aandrukken, en dan met een mes (of een pizzasnijder, of een speciale raviolisnijder) in vierkantjes snijden. best bewerkelijk allemaal, maar het resultaat, potdomme zeg...

je heb nu ongeveer 24 ravioli's; kook ze in een grote pan met ruim kokend wat met zout. na een minuut of 3 a 4 zijn ze goed.

ondertussen had ik nog wat vulling over, en die heb ik door de tomatensaus geroerd. paste erg goed, het maakt de saus net wat romiger. serveer de ravioli's met goede olijfolie er overheen gesprenkeld, en de saus wat aan de zijkant van het bord; meer als dip eigenlijk.

muziektip: wat is er op dit moment beter dan the haunted? niets eigenlijk, maar om te koken is toch net wat te heftig. iliketrains komt eigenlijk wel dicht in de buurt, en als je net als ik van zowel mogwai, joy division en the god machine houdt, raad ik je aan toch snel progress/reform op te zetten.

simla

2006-10-23T16:25:00.000+02:00

altijd leuk: restaurants recenseren! een beetje twee hobby verenigen eigenlijk. vandaag twee in de aanbieding:

appels en peren
gelegen aan het riviertje de linge in tricht (bij geldermalsen). zeer prettig geprijsd voor hetgeen je krijgt: 22,95 voor een 3-gangen menu. elke maand een ander menu, bestaande uit zeven voorgerechten, zeven hoofdgerechten en zeven nagerechten. vrije keuzen en vaste prijs. heel aangenaam systeem, en het eten is ook nog eens behoorlijk goed. niet heel wereldschokkend, maar wel creatief, en de visgerechten zijn echte aanraders. we zijn er een paar keer geweest, en de keer met de pangasiusfilet gevuld met witte en groene asperges met een zachte saffraansaus staat me nog erg goed bij. geweldig lekker. check hier het menu voor oktober.

simla
de website ziet er niet uit en werkt niet goed, de inrichting is al jaren oubollig en kitscherig, de kaart is sinds de opening niet aangepast, maar verdomd: simla in sittard is het beste indiaas restaurant van nederland (ehm, van degene waar ik ben geweest dan)! de tandoori schotels zijn niet minder dan fantastisch, de biriyani's idem dito, en de curry's zijn hemels. en dan bedoel ik zowel milde (butter chicken, kip tikka masala), gemiddeld scherpe, als de superpittige vindaloo's. de kip is zonder uitzondering zalig mals, de lam geweldig van smaak, en ook de grote garnalen zijn niet van deze wereld. tel daarbij op werkelijk subliem naanbrood (qua smaak ergens tussen croissant, pannenkoek en stokbrood in), en de soms absurd lage prijzen (11,35 voor een kip tikka masala!). dan neem je die inrichting en de niet zo heel goede ligging (qua buurt dan; wel makkelijk te bereiken want maar 100 meter van het station) wel op de koop toe. lang geleden dat ik me zo vol heb gegeten als afgelopen vrijdag. niet te missen als je in de buurt bent.

pissaladière

2006-10-08T09:00:00.000+02:00

vorige week gemaakt voor een feestje, en het was een groot succes: pissaladière! een soort van zuidfranse oerversie van de pizza, maar eigenlijk een heel stuk lekkerder dan de vele varianten van tegenwoordig. oorsponkelijk was de pissaladière authentiek straatvoedsel uit het warme nice, maar hij smaakt net zo heerlijk tijdens een hollandse gure herfst.

wat moet je doen? allereerst pel en snijd je anderhalve kilo (ja echt) uien; niet in snippers, wel halveren en in dunne plakjes. die doe je samen met een flinke scheut olijfolie in een grote pan. even een bouguet garnie bijdoen van laurierblad, tijm, rozemarijn en peterselie, en dan zeker drie kwartier op een zacht vuurtje met de deksel op de pan laten stoven. ondertussen kun je zelf een bodem maken (op dezelfde manier zoals je en pizzabodem maakt) maar eerlijk gezegd vind ik het makkelijker om een kant-enklare bodem voor hartige taarten te nemen die je tegenwoordig kunt krijgen. zo'n blikje danerolles pizzadeeg is ook goed trouwens. het uitgerolde deeg leg je op een ingevette bakplaat. als de uien drie kwartier hebben gestoofd, neem je de deksel eraf en voer je het vuur op. nog 20 tot 30 minuten laten bakken onder af en toe roeren, totdat al het vocht verdampt is en je een beige-lichtbruine massa uien overhoudt die bijna puree te noemen is. de kruiden weghalen en peper en zout erbij doen en terzijde zetten.

zet de oven op de hoogst mogelijk stand. snij vervolgens 12 tot 16 ansjovisfiletjes in de lengte doormidden. smeer de bodem in met de uienmassa en leg de ansjovisjes er in een ruit overheen. zorg dat je goede zwarte olijven hebt en leg die op de uientaart zoals op de foto. doe de pissaladière in de oven en bak op de hoogste temperatuur een minuut of 15. haal uit de oven, en eet hem warm of op kamertemperatuur. glaasje rosé in de zomer of rode wijn in de winter erbij (en ach, een koud biertje smaakt ook prima), misschien een groene salade: genieten hoor. de combinatie van zoete, gekaramelliseerde uien, zoute ansjovisjes en sterke olijven is nauwelijks te overtreffen, naar mijn niet zo nederige mening. één van mijn alltime-favourites!

muziektip: voelgoed-eten zoals dit vraagt om voelgoed-muziek. one hundred love years van kaito past dan ook uitermate goed: net als de pissaladière ongecompliceerd en toch altijd interessant en lekker.

tilapia a la basilicum

2006-09-27T09:00:00.000+02:00

lekker visje, zo'n tilapia. stevig, wit vlees, goeie bite, heerlijke, milde smaak. schijnt makkelijk te kweken te zijn, en dat blijkt wel uit de prijs: die valt nogal mee. en ook nog makkelijk klaar te maken, wat wil je nog meer?

tilapia a la basilicum (2 personen)
2 flinke tilapia filets
4 tomaten
een bosje basilicum
grof zeezout en zwarte peper
enkele scheuten goede olijfolie
klein scheutje goede balsamico azijn

verwarm de oven voor op 170 graden. pak een ovenschaal en druppel er wat olijfolie in. beleg de bodem van de schaal met plakjes tomaat, en strooit daar wat zout en peper over. verdeel het bosje basilicum over de tomaten; je kunt de takjes gewoon heel laten. leg de tilapia filets daar bovenop, en strooi er weet wat zou en peper op. vervolgens een kwartier tot 20 minuten in de oven.

makkelijk, niet? leg de vis op een bord, leg er wat tomaten naast - de basilicum kun je wegdoen, die heeft zijn werk als smaakgever aan zowel tomaat als vis al gedaan. druppel wat balsamico over de tomaten. je kunt er heel goed bruschetta's bij doen; zelf heb ik er farfalle met ansjovis, olijf, zongedroogde tomaat en kappertjes bij gegeten.

luistertip: de junior boys zijn net zo subtiel als dit gerecht, dus dat klinkt ook hier erg goed bij.

zoervleisj

2006-09-20T10:56:00.000+02:00

ik ben nogal een liefhebber van de plaatselijke, authentieke keuken als ik ergens ben. in frankrijk ga zo vaak mogelijk voor de plaatselijke specialiteiten, en dat zijn er daar nogal wat dus dat is altijd moeilijk kiezen. in denemarken ging dat een stuk makkelijk - want veel minder keus ;-).

ik heb hier eigenlijk nog nooit echt aandacht gehad voor de regionale gerechten uit mijn eigen streek, limburg. raar, als ik er zo over denk. genoeg mogelijkheden, zoals echte vlaai of nonnevotten. komend weekend ga ik een echt limburgse specialiteit proberen: zoervleisj, oftewel, zuur stoofvlees. een beetje te vergelijken met vlaamse stoverij (ook heerlijk, want langzaam gestoofd in trappistenbier) of hachee, maar dan toch net ander dan die twee dingen. dit is het recept (wat ik overigens heb gejat van allerlei recepten die ik heb gevonden):

zoervleisj (4 tot 6 personen):
1 kg magere riblappen (of ander stoofvlees; mag ook paardevlees zijn)
1/4 liter azijn
zout en versgemalen peper
2 laurierblaadjes
4 kruidnageltjes
8 jeneverbessen
1 theelepel gedroogde tijm
100 g (braad)boter
4 uien
1 flinke eetlepel bruine basterdsuiker
2 eetlepels appelstroop
3 plakken ontbijtkoek

dit zijn zo'n beetje de basisingrediënten. de jeneverbessen en tijm zijn optioneel, ik heb genoeg recepten zonder gezien. de hoeveelheid suiker hangt van je eigen smaak af; het zou een goede mengeling van zuur en zoet moeten zijn. ook wordt er soms nog een eetlepel bessen- of bramenjam op het laatst toegevoegd, maar dat heb ik nog nooit geprobeerd. misschien toch eens doen. in ieder geval, zo maak je het:

stap 1
snijd het vlees in flinke blokken en doe ze in een grote glazen of roestvrijstalen kom (azijn reageert met aluminium, die niet in zo'n licht pannetje doen). doe de azijn, wat zout en peper, de laurierblaadjes, de kruidnageltjes, de jeneverbessen en de tijm bij het vlees en schep goed om. laat het afgedekte vlees minstens 8 uur of een hele nacht op een koele plaats rusten.

stap 2
laat het gemarineerde vlees in een zeef of vergiet uitlekken en vang het vocht op. meet 2 dl van het marinadevocht af. dep de blokken vlees op keukenpapier droog.

stap 3
verhit 25 gram van de boter in een grote braadpan en laat de grof gesnipperde uien al omscheppend glazig fruiten. schep ze uit de pan. verhit nogmaals 25 gram boter in de pan en bak het vlees in drie porties omscheppend op hoog vuur rondom bruin. doe bij elke nieuwe portie weer wat boter in de pan. schep al het vlees in de pan en doe er de gefruite ui, de suiker, de appelstroop, de grof verkruimelde ontbijtkoek en de marinade bij. schep goed om en laat op laag vuur met een deksel op de pan 2 tot 3 uur stoven, of zet in een oven op 150 graden en laat daar 3 uur stoven. proef of er nog zout en/of peper bij moet.

het vlees moet op het punt staan om helemaal uit elkaar te vallen, zo zacht moet het zijn. en waar eet je dit dan bij? bij goeie friet! dat doen we hier in zuiden tenminste en dat smaakt geweldig. een beetje goeie mayo erbij en snel gaan eten. je kan hier trouwens best grote hoeveelheden van maken want het laat zich perfect invriezen.

luistertip: ik wilde zeggen de nieuwe van max richter of ryan teague, maar die zijn echt te somber voor feelgood-eten. so this is goodbye van junior boys voldoet prima, en blood mountain van mastodon begint eindelijk ook bij me in te dalen.

terug... voor nu

2006-09-15T13:33:00.000+02:00

zo zeg, dat is wel een tijd geleden, nietwaar? even geen zin en tijd meer gehad in bloggen. overigens wel in koken - en eten, uiteraard. teveel van dat laatste af en toe, de broeken zitten weer strak dus ik weet hoe laat het is. maar goed, dat ken ik al 31 jaar, dat probleem. hoort bij bas, denk ik dan maar.

ander nieuws? jazeker: ik word papa! zo volgend jaar eind maart moet het gaan gebeuren, dan kan ik mijn muziek- en eet/kookliefhebberijen aan mijn nageslacht gaan opdringen! binnenkort maar eens beginnen met sunn-geluidsgolven richting de buik van mijn lief te sturen. kan je niet vroeg genoeg mee beginnen ;-)

in de tussentijd heb ik trouwens best weer wat succesvolle maaltijden gemaakt, al zeg ik het zelf. bijvoorbeeld mijn couscous met groene kruiden en rozijnen, met daarbij heerlijke gehaktballetjes gekruid met ras-el-hanout (marokkaans kruidenmengsel) in een zoete tomatensaus. of een geweldige zalm-spinazie lasagne met bechamel. of een rijstpudding gekruid met vanille en nootmuskaat, drie uur gebakken in de oven.

mijn lief heeft echter nu niet meer zoveel zin vlees en uitgebreide warme maaltijden, dus hou ik het wat simpeler en minder pittig. dit weekend ga ik voor een gegrild kippetje met daarbij een rode biet-salade (eigen tuin) met een mierikswortel-zureroom dressing, en de andere dag voor een spaghetti met grote garnalen:

spaghetti met grote garnalen, knoflook en peterselie (2 personen)
250 gram spaghetti (liefst met eieren bereid)
250 gram grote garnalen
2 of 3 flinke tenen knoflook, in dunne plakjes
handje peterselie, gehakt
olijfolie
boter
peper en grof zeezout
sap en rasp van een halve citroen

dit is een heel snel en makkelijk recept. je kookt de spaghetti beetgaar. ondertussen fruit je de knoflook in de olijfolie (een half gedroogd en gesnipperd rood pepertje erbij maakt het nog lekkerder, maar dat wil de aanstaande moeder liever niet) en bak je de garnalen tot ze roze beginnen te kleuren (als je al gare garnalen hebt, dan hoeven die alleen maar even te worden opgebakken tot ze warm zijn). even wachten tot het vocht wat ingekookt is, dan een klont boter, citroenrasp en de peterselie erbij, en afmaken met zout en peper en een scheut citroensap. door elkaar husselen en snel gaan eten met wat goed stokbrood erbij. zo lekker kan snel en simpel zijn.

overigens, ik sta weer open voor vragen en suggesties over ingrediënten en recepten (remember mijn what's for dinner serietje?), dus laat het horen!

muziektip: the haunted - the dead eye. metal zoals metal behoort te klinken. één brok afgemeten, geconcentreerde energie met toch genoeg rustpunten.)

cooking on the telly

2006-06-03T15:53:00.000+02:00

de afgelopen weken was er weer eens geweldig kookprogramma op cd bbc: great britisch menu. zeven topkoks die tegen elkaar gingen battelen om voor de 80e verjaardag van de koningin te koken, en het moest allemaal regionaal geïnspireerd zijn met regionale producten. niet dat ik zo koningsgezind ben, maar dat is toch op zijn minst een goede reden voor een mooi kookprogramma? waarom kunnen we zoiets in nederland niet? hier hebben we alleen maar oude fossielen (cas spijkers), verwijfde mietjes (rudolph van veen, die nieuwe van life & cooking), of überhippe, trendy, aalgladde mannetjes (raymond beuk, caspar bürgi); in engeland hebben ze blikken vol met goede koks die normaal en sympathiek over komen.

maar goed, dit is het menu geworden voor de queen - en dan wordt ook direct duidelijk dat de engelse keuken op een zeer hoog niveau staat tegenwoordig. overigens is het precies het menu geworden dat ik zelf ook zou hebben gekozen.

voorgerecht: smoked salmon with irish soda bread, woodland sorrel and cress

tussengerecht: pan-fried turbot with cockles and oxtail

hoofdgerecht: loin of roe venison with rosti, celeriac, cabbage, carrot and game gravy

nagerecht: custard tart with garibaldi biscuits

ze hadden bij de bbc laatst ook weer een geweldige wedstrijd: schrijf een recensie over een recentelijk bezocht restaurant, en maak dan kans om als gast-critcus mee te mogen doen als jurylid bij de nieuwe afleveringen van masterchef goes large - wederom zo'n geweldig kookprogramma zoals alleen de bbc ze lijkt te kunnen maken. helaas dat alleen engelsen eraan mee mogen doen, anders wist ik het wel.

makkelijke pasta maar dan beter

2006-05-29T11:45:00.000+02:00

stel je wil indruk maken - maakt niet uit op wie -, het bezoek is vegetarisch, je wil niet te moeilijk doen, en het moet uiteindelijk toch uitzien alsof je er veel moeite voor hebt gedaan. dan doe je dit:

je snijdt een aubergine in blokjes, bakt die samen met een gesnipperd uitje, een teentje knoflook in plakjes, een verkruimeld gedroogd rood pepertje en enkele ansjovis filetjes in wat olijfolie aan, en je gooit er na een minuut of acht twee blikjes tomatenblokjes bij. kruiden met peper, nootmuskaat en zout (niet teveel, denk aan de ansjovis) en dan laat je het een half uur op het laagste pitje sudderen. kun je ondertussen even wat anders gaan doen.

na een half uurtje kook je 500 gram pasta - van het grotere soort, zoals pipe regata - al dente. je maakt snel een bechamelsaus (van een pakje van grand d'italia, heel goed te eten!). dan vet je een hoge ovenschaal in, je doet een laag pasta op de bodem, legt daar wat plakjes mozarella op, dan een laagje bechamel, dan weer pasta, weer mozarella en uiteindelijk weer bechamel (overigens geen heel pakje saus gebruiken, 2/3 is meer dan genoeg). parmezaan erover raspen, een half uur in de oven tot de bovenkant lichtbruin gegratineerd is, uit de oven halen en dan een kleine tien minuten laten staan - het is namelijk loeiheet. serveren met een frisse salade en/of stokbrood met zelfgemaakte tapenade (zie de recepten hiernaast). succes verzekerd!

aberdeen angus beef

2006-05-27T19:13:00.000+02:00

enkele weken geleden waren we een paar dagen op vakantie, en toen heb ik hier goede biefstuk van aberdeen angus beef gekocht - da's een koeienras dat bekend staat om zijn volle smaak en malse structuur. en gisteren heb ik het eindelijk klaargemaakt: een koekenpan goed heet laat worden, royaal zwarte peper over het vlees, een mengeling van boter en olijfolie in de pan, en dan twee minuutjes aan elke kant bakken. ondertussen het vlees niet gaan bewegen in de pan, gewoon laten bakken - wordt het korstje beter. hierna het vlees een minuut of tien op een voorverwarmd bord onder aluminiumfolie laten rusten. ondertussen had ik verse pasta gekookt en die na afgieten aangemaakt met wat zelfgemaakte klontjes citroen-peterselie-boter, en had ik verse spinazie (uit eigen tuin!) met wat knoflook in een scheut olijfolie en een klontje boter een minuutje opgebakken. daarna het overtollige vocht afgieten (het slinkt als een gek natuurlijk) en wat peper, zout en verse nootmuskaat erover: klaar. resultaat? een absoluut geweldige maaltijd met biefstuk met een waanzinnige smaak (op het bord wat grof zeezout erover gedaan), bijna krokant van buiten en zacht als boter van binnen; een fris smakende pasta; en spinazie met zoveel smaak dat je nooit meer supermarktspinazie wilt eten.

er gaat hier echter ook nog wel eens wat fout: vorige week tot twee keer toe een pasta mislukt. één keer door een bijzonder slechte kwaliteit tonijn-uit-blik (heel sterk en vissig, en de structuur was draderig en taai. bah!), de andere keer door mijn eigen poging om rucolapesto van rucola uit eigen tuin te maken. helaas is de rucola dit jaar een stuk minder lekker dan vorig jaar: vorig jaar erg sterk en noot-achtig, dit jaar vooral naar plant smakend (ik weet even geen betere benaming). de pesto smaakte dus ook als een groene plant-achtig goedje.

maar goed, dat was allemaal snel vergeten toen ik met bovenstaande maaltijd aankwam.

luistertip: scott walker - the drift. nee, bepaald geen dinermuziek, maar een meer fascinerende, interessantere, pretentieuzere, maar bovenal betere plaat zul je dit jaar niet vinden. werkt gegarandeerd ook als bezoekwegjaagmiddel, maar dat geldt voor de meeste muziek die op dit blog in het verleden en heden is aangeprezen, dus dat is alleen maar een aanrader.

kip - creme fraiche - mosterd

2006-05-09T14:27:00.000+02:00

en eigenlijk zegt de titel alles al: je bakt enkele in stukken / reepjes (hoe groot of klein je zelf wil) gesneden kipfilets in een mengsel van boter en olie aan totdat de kip lichtbruin begint te kleuren, je doet er wat zout en zwarte peper bij, je schudt / schept de inhoud van een 250 ml bekertje creme fraiche erbij. even enkele minuutjes laten doorsudderen op een laag pitje, enkele theelepels mosterd erbij (ik gebruik zelf het liefst zachte, gladde, milde mosterd, maar je kunt ook grove en / of scherpe mosterd gebruiken), je raspt er wat verse nootmuskaat overheen, goed mengen en dan is het al klaar. heerlijk bij nieuwe aardappeltjes, gekookt of gebakken, en een frisse salade met knapperige blaadjes. het hoeft ook niet altijd moeilijk, apart of exclusief te zijn, toch?

tarte tatin

2006-04-30T21:10:00.000+02:00

franse klassieker! veel gezien en over gelezen, maar nooit zelf gemaakt. gisteren dan toch gedaan en ik heb er bepaald geen spijt van. het bewijs dat niet alleen mijn betere helft voor heerlijke zoetigheid kan zorgen.

5 a 6 appels, geschild, klokhuis verwijderd en door midden gesneden
80 gram zachte boter (kamertemperatuur)
125 gram suiker
350 gram bladerdeeg

smeer de boter gelijkmatig op de bodem van een koekenpan. verdeel de suiker ook weer gelijkmatig over de boter. daarna plaats je de gehalveerde appels met de ronde kant naar beneden op de boter en suiker. vervolgens zet je de pan 20 tot 25 minuten op een matig vuur, af en toe de pan lichtjes heen en weer schuddend. in het begin lijk het mengsel van boter, suiker en appelsap nog erg vloeibaar, maar na een minuut of 20 begint het goed te karamelliseren. als de karamel een goudbruine kleur heeft bereikt, leg je de van tevoren uitgerold schuif bladerdeeg (met wat extra bloem is dat makkelijk, en daarna een cirkel uitsnijden met behulp van een bord of schaal die net wat groter is dan de pan) over de appels; de randen van het deeg goed over de appels heen duwend zodat er een korst kan ontstaan. vervolgens zo'n 25 minuten in een oven op 190 graden, en klaar (let wel op: als je een kunststof handgreep aan je pan hebt zitten moet je die even omwikkelen met alu-folie, anders verbrandt het ding). uit de oven halen en tien minuten laten afkoelen, een bord op het deeg leggen, goed vasthouden en dan snel omdraaien. als er nog wat appels in de pan blijven zitten: niet erg, gewoon weer in het deeg leggen. in mooie punten snijden en serveren met een dot creme fraiche, een bolletje goed vanille ijs, of nog beter: een flinke lepel echte clotted cream (te krijgen bij de betere engelse delicatessenwinkels).

puttanesca ++

2006-04-03T20:11:00.000+02:00

gisteren gaan uiteten in eigen dorp. mijn lief en ik waren er nog nooit geweest. luxe, doch knusse entourage. een rode port als aperitief. klinkt goed, niet? een nogal gekunsteld geformuleerde menukaart liet de eerste twijfels rijzen. en de amuse had eigenlijk ook al genoeg moeten zeggen; normaal gesproken niet meer dan een klein apart smakend hapje, nu echter drie kommetjes per persoon met een lamsstoofpotje, een toscaanse pasta, en een aspergesoepje met truffeljus. best lekker hoor, maar bepaald geen amuse meer. vrouwlief had geen voorgerecht, ik ging voor een variatie op de vitello tonnato (kalfsvlees met tonijn-kappertjes-mayonaise). niet verkeerd, maar heb het hier al eens een stuk beter gehad. hoofdgerecht was voor hanneke een in gevogeltebouillon en madeira gepocheerde runderlende met bearnaisesaus, en voor mij eendeborstfilet met een honing-speculaassaus. en hoewel allebei de vleessoorten goed klaargemaakt waren (hoewel de runderlende best wat meer rose had mogen blijven) werden beide gerechten compleet de das omgedaan door ongelooflijke plenzen saus, allebei qua smaak even subtiel als een voorhamer. tjonge zeg, de saus bij mijn eend was zo zoet (ook nog wat geconfijte kersen erbij) dat ik dacht met een dessert van doen te hebben. ik heb de hele avond een kleffe smaak gehad, en een dessert had ik echt geen behoefte aan. ook het bakje salade (volgens mij dressing uit een flesje) en de aardappeltjes waren bepaald niets bijzonders. toch jammer, want de sfeer en locatie waren top. de keuken + bijbehorende kok konden hun eigen pretenties bij lange na niet waarmaken.

zo, nu heb ik lang genoeg de snob uitgehangen, en zal ik mijn variatie op de klassieke pasta puttanesca die ik zaterdag heb gemaakt uit de doeken doen. die puttanesca maak je als volgt: je laat enkele ansjovisfiletjes met wat in plakjes gesneden knoflook in olijfolie zachtjes aanfruiten totdat de ansjovisjes uit elkaar beginnen te vallen. dan doen je een blikje tomatenblokjes, een eetlepel kappertjes, twee eetlepens zwarte olijven en een rood pepertje (fijngesneden, zonder pitjes) erbij en laat het je het een kwartiertje pruttelen. beetje peterselie erbij, mengen met de pasta en klaar. heerlijk zomers en mediterraan smakend.

mijn variatie is het weglaten van de olijven, en bij het aanfruiten van de ansjovisjes en de knoflook mag je na een minuutje ook nog een in dunne ringen gesneden venkelknol erbij doen. na enkele minuutjes dan de rest erbij doen, en dan zeker 30 minuten laten doorsudderen - de venkel moet heerlijk zacht zijn en de sterke anijs-achtige smaak moet lekker mild zijn geworden. tomaat en venkel gaan echt heel goed samen, en de ansjovisjes maken de saus lekker vol en helemaal af. echt proberen dit - heel makkelijk!

muziektip: boysetsfire - the misery index: notes from the plague years. ergens tussen at the drive-in en a perfect circle, met heerlijke gitaarlijntjes en prachtige kamerbrede refreinen.

ideetje voor een luxere gelegenheid

2006-03-23T10:49:00.000+01:00

de titel klinkt bijna alsof je bij een chinees gaat eten (daar combineren ze nogal eens varkensvlees of eend met pruimensaus), maar dit is echt een klassiek frans gerecht voor luxere, specialere gelegenheden. daarbij vind ik dat varkensvlees ongewaardeerd wordt, het heeft een heerlijke, beetje zoetige smaak die in de meeste keukens goed past.

varkensvlees met pruimen (vier personen)
16 gedroogde pruimen
4 eetlepels cognac
2 eetlepels water
600 gram varkensfilet, -haas of -lapjes
boter en zonnebloemolie
125 ml slagroom
scheutje citroensap
zout en peper

doe de pruimen met 2 eetlepels cognac en het water in een pannetje en laat het tien minuten op zacht vuur pruttelen. afgieten en wegzetten. het varkensvlees in stukjes van 2 bij 2 cm snijden, op smaak brengen met zout en peper, en op matig vuur in de boter en olie aanbraden. van het vuur halen, de overgebleven cognac in een steelpannetje of pollepel verwarmen en aansteken, en giet het dan over het vlees heem om te flamberen. als het vuur gedoofd is de room erbij gieten, aan de kook brengen en een paar minuten laten inkoken totdat de saus wat dikker begint te worden. de pruimen erbij doen, en dan afmaken met zout en peper en een scheutje citroensap. heerlijk met een gladde, boterige aardappelpuree en salade met bittere blaadjes en een mosterdressing.

muziektip: mogwai - mr. beast. veel beter dan op het eerste gehoor lijkt, en compact en pakkend genoeg om bezoek mee in te palmen.

rode tapenade

2006-03-19T20:36:00.000+01:00

inkoppertje natuurlijk, om de tapas van de vorige post een beetje uit te melken. ik had groene olijventapenade gekocht, maar mijn lief had meer zin in rode. gelukkig hadden we alle spullen toch in huis daarvoor:

80 gram zongedroogde tomaten (op olie)
1 teen knoflook
1 flinke dessertlepel kappertjes
2 a 3 ansjovisjes
1 flinke theelepel pesto
sap van een halve citroen
flinke scheut olijfolie (net genoeg om het smeuïg te maken)

alles in een blender of hakmolentje en that's it! heerlijk op landbrood, toastjes, bruschetta, etc. geloof me: niet te vergelijken met spul uit de buurtsuper.

tapas

2006-03-18T11:02:00.000+01:00

zeg hee, wordt er nog gekookt? ja zeg, dacht het wel, maar heb het een beetje druk; eigenlijk veel te druk om een blog bij te houden, merk ik. komt nog eens bij dat vrouwlief en ik vandaag tapasfeestje hier thuis houden, en onze gasten zijn gewend aan een zeker culinaire standaard bij feestjes en etentjes in huize ickenroth. vandaag op het menu:

- zelfgebakken olijvenbrood
- 2 soorten tapenade
- zoute boter
- calamaris
- knoflookgarnalen
- mojosaus en aïoli
- chorizo+knoflookbrood
- kip met citroen
- gehaktballetjes met rode peper en sinaasappelrasp
- pepers en paprika's met roomkaasvulling
- tortilla met aardappelen, zure room en paprika
- mini-croissants gevuld met feta, gedroogde tomaat en katenspek
- gemarineerde aubergines
- spiesjes met tomaat, mozarella en basilicum

en als afsluiter dan ook nog eens pure én witte chocoladefondue met aardbeien, druiven, banaan, marshmellows en stukjes cake om in de chocola te dopen. succes nu al verzekerd, dacht ik zo. en nu moet ik weer aan werk, verdere voorbereidingen treffen.

muziektip: de nieuwe motorpsycho natuurlijk! terugkeer naar oude glorietijden! en natuurlijk net als altijd te lang en niet consistent, maar o zo heerlijk!

snelle pasta

2006-02-22T19:25:00.000+01:00

stel je hebt geen in om lang in de keuken te staan. dan kijk je in de koelkast, je ziet wat kipfilet staan. dan kook je wat penne, bakt reepjes kipfilet in mengsel van boter en olie (altijd boter bij kipfilet gebruiken, anders blijft het wat flauw). dan snijdt je 2 a 3 teentjes knoflook in dunne plakjes en doet die erbij. je raspt de schil van een citroen en doet het raspsel samen met het sap van die citroen bij de kip. flink wat zout en peper erbij. de gare penne er doorheen scheppen en afmaken met een flinke klont boter en handje gesneden peterselie. verse oregano / marjolein mag ook. misschien niet origineel ofzo, maar het is potdomme erg lekker, gezond en ook nog eens heel snel klaar. mooi toch?

muziektip: machinefabriek - manchester. mooi en licht, met een serieuze ondertoon van rood fruit.

far breton

2006-02-14T21:10:00.000+01:00

eigenlijk is mijn lief de zoete kracht in huis, maar soms kan ik het toch ook niet weerstaan. zoals vorige zomer op vakantie in bretagne: far breton. voor het eerst geproefd in guerande (van het zeezout), daarna ondersteboven en even later gelukkig een authentiek bretons receptenboekje gevonden. blijkt het vervolgens gigantisch simpel te zijn:

250 gram gedroogde pruimen
125 gram bloem
125 gram suiker
2 zakjes vanillesuiker
4 eieren
3 dessertlepels rum (optioneel)
1 theelepel bakpoeder
3/4 liter volle melk
snufje zout
boter om de vorm in te vetten

zet de oven op 240°C. doe de bloem samen met de suiker, vanillesuiker zout en bakpoeder in een flinke kom en mix het door elkaar. maak een kuiltje in het midden, breek er de 4 eieren in en mix het geleidelijk aan door elkaar met een houten lepel. ondertussen moet je pruimen in de melk (en de rum) verhitten (niet koken), om daarna dit geheel rustig aan bij het eiermengsel te gieten (de pruimen pas op het laatst erbij doen). goed mengen, flink roeren. dan kun je het al in een ingevette vorm gieten - liever geen springvorm want het mengsel is erg vloeibaar en zal er doorheen sijpelen. 10 minuten bakken op 240°C, daarna de oven terugzetten naar 200°C en nog 30 minuten bakken. even laten afkoelen in de vorm, dan is hij in principe klaar, maar ik moet toegeven dat hij lekkerder is als hij goed is afgekoeld, ergens tussen koelkast- en kamertemperatuur in.

opnieuw dan maar

2006-02-05T22:21:00.000+01:00

zo, weer flink geknipt en geplakt, en de linklijst zou weer moeten werken nu. kutwerkje.

en die verdwenen post ging dus over het lievelingsgerecht van mijn lief, namelijk tagliatelle met basilicumolie, gebakken en zalm en geroosterde groene asperges. dat maak je door de zalm knapperig te bakken op hoog vuur in een olijfolie-boter mengsel, en als je de vis aan beide kanten hebt geschroeid draai je het vuur direct naar het laagste pitje.

de groene asperges blancheer je een dikke minuut in kokend water, daarna grillen op een gloeiendhete grillpan (de walm moet er af komen), twee a drie minuutjes grillen en dan afblussen met goede balsamicoazijn (nu niet erboven hangen, de azijndamp beneemt je de adem). nog water grof zeezout en zwarte peper erop en dan zijn die ook klaar.

de pasta kook je al dente, en daar doe je dan de basilicumolie door, die je van tevoren hebt gemaakt door enkele flinke scheuten olijfolie te blenden met een flinke bos basilicum en grof zeezout. een beetje balcamicoazijn of citroensap erdoor maakt de olie nog lekkerder.

de pasta dan op het bord leggen, de zalm daar bovenop, en de asperges leg je maar hoe je wil - heerlijk is het altijd.

muziektip: robert fripp - love cannot bear. de muziek is haast even gelukzalig als de smaak van het eten.

2006-02-05T21:13:00.000+01:00

verdomme zeg, er heeft hier anderhalve dag een nieuwe post gestaan, ik had al mijn recepten gelinkt in de rechterkolom, en nu is het allemaal weg. fuck fuck fuck! iemand een idee of blogger kuren heeft? of ben ik gehackt ofzo? zou er bijna paranoia van worden.

version 2.0

2006-01-27T16:08:00.000+01:00

niet dat ik de lay-out ga veranderen ofzo - daarvoor is mijn html kennis veel te minimaal en ik ben veel te lui om dat te leren - maar het moet maar eens gedaan zijn met mijn muziekschrijverij - althans op deze plek. sinds ik in de tweede helft van 2000 bij kindamuzik ben begonnen heb ik meer dan 500 artikelen voor km geschreven, heb ik het een en ander voor de subjectivisten gedaan, en ben ik dit weblog begonnen. het afgelopen jaar lag het tempo al minstens tien keer lager dan daarvoor, nu merk ik dat het me allemaal steeds minder en minder boeit. mijn vocabulaire om muziek te beschrijven is bijkans uitgeput, geen enkele zin doet meer fris aan, en om eerlijk te zijn: ik ben het evangeliseren moe.

nee, bij km blijf ik nog wel schrijven, hoewel in zeer beperkte oplage. maar kosmik heeft vooralsnog zijn laatste muzikale bijdrage enkele weken geleden gehad. misschien dat ik nog wel eens over zaken als politiek (rita verdonk, val even snel kapot, aub. en als die d66 kuttekoppen niet snel consequent een lijn trekken - welke dan ook, maakt me niets uit - moeten ze verplicht zelf naar afghanistan en hoeven ze nooit meer terug te komen. fucking draaikonterij.) of boeken en films (extreem luid en ongelooflijk dichtbij: prachtig boek, origineel ook. hoewel ik moet toegeven meer een verhalen-man dan een thema-man te zijn. maar toch.) ga hebben, wordt kosmik vanaf nu vooral een kook-, recepten- en eetlog. met als doel een of twee keer per week een nieuw recept of een leuke en lekkere nieuwe kookervaring te plaatsen. misschien dan wel met toevoeging van de soundtrack van dat moment.

oh ja, laatste muzikale evangelisatie: miles davis - the cellar door sessions. 6 cd's met live-opnames uit 1970. u weet wat u moet doen.

pauzemuziek

2006-01-16T19:08:00.000+01:00

tijd voor een tussenstop. luistert u verder vooral door naar illustere namen als nadja, nortt, leviathan - dan doe ik dat ook. tot over een tijdje.

hier benne we weer

2006-01-10T21:02:00.000+01:00

zo, lekkere vakantie gehad, maar nu is het weer aanpoten. vanuit mijn opleiding net begonnen op een nieuwe werkplek (een riagg ergens in het zuiden des lands), en ik werk nu voor het eerst in mijn leven in een 9-5 baan. toch wennen. verder dus veeel nieuwe gezichten, veeel nieuwe namen, nog meer nieuwe indrukken, en vooral een functie die ik nog nooit van mijn leven heb vervuld. mijn aanpassingsvermogen draait overuren momenteel.

nog nieuws op het muziekgebied? mwoach, valt eigenlijk wel mee. ook stevig in de blackmetal momenteel - zoals zovele andere bloggervrindjes - maar er zit potdomme ook een hoop eenzijdige bagger tussen. gelukkig dat lurker, nortt en sommige xasthur dingen veel goed maken. subliem spul!

had ik net vol trots het vinyl van dropsonde van biosphere in mijn bezit, stuurt de g-man me de cd versie. ik dacht effe 'shit! heb ik net al!' maar niet getreurd: de cd is dubbel zo lang, kent zes andere nummers en mist alleen de afsluiter van het vinyl. en heeft bovendien een andere, net zo prachtige hoes. twee totaal verschillende platen dus, waarbij de cd gelukkig ook pure biosphere-ambient kent - en dus niet alleen door jazz beïnvloede geluidslandschappen van de lp. bas zegt: beide kopen!

mooi is ook blues van gustafsson en stackenäs, vrije improv-strelingen tussen sax en gitaar; heeft verder niets met blues te maken, gelukkig. ken vandermark schrijft de linernotes dus dan weet je genoeg.

wellicht van de week nog even tijd voor nieuwe what's for dinners, even afwachten hoe de nieuwe baan op me gaat inwerken.

01. supersilent - 7

2005-12-31T07:00:00.000+01:00

hieronder volgt een letterlijke weergave van mijn kindamuzik recensie. niet dat ik in een luie bui ben, maar ik heb het gevoel er niets meer aan toe te kunnen voegen; en daarbij, de recensie zelf viel me ook nogal zwaar - moeilijke kost, zeer indrukwekkend, loss for words, enfin: u kent het wel.

het gebeurt me niet vaak, maar gemiddeld eens per jaar kan ik geen goede woorden vinden om een plaat te beschrijven. dit jaar heb ik daar lang op moeten wachten. heel veel goede tot geweldige albums, maar geen absolute topper, zoals deathprod vorig jaar, of the mars volta het jaar daarvoor. muziek die je helemaal sprakeloos laat, waarvoor futiele woorden hopeloos tekort schieten. en uiteindelijk is hij dan ook in 2005 gekomen. supersilents 7.

eigenlijk is het niets eens een album: 7 is een dvd. een live dvd om precies te zijn, maar omdat alle albums van supersilent geïmproviseerde live-opnames zijn, is dat geen unicum. toch laat 7 zich heel makkelijk als een ‘gewoon’ album van supersilent beschouwen: de dvd kent geen menu of extra’s, hij begint gewoon als je hem in de speler duwt. het enige verschil is dus de toevoeging van beeld, en die sobere en stemmige zwart-wit opnames van kim hiorthoy (ook verantwoordelijk voor het artwork van vele noorse artiesten) vullen de muziek werkelijk perfect aan. niet alleen hoor je de muziek vorm krijgen, je ziet het nu ook nog voor je neus gebeuren. het noorse kwartet repeteert schijnbaar nooit, maar de magie van het samenspel is ongekend. de manier hoe ze naar elkaar luisteren en elkaar proberen aan te vullen, is eindeloos fascinerend, waarbij het nooit een brei van geluid wordt; ego’s kennen de mannen niet en ze doen liever een stapje terug tijdens een groepsimprovisatie dan dat ze een muur van lawaai creëren. het is die gelijkwaardigheid die van supersilent zo’n unieke band maakt, niemand springt eruit, niemand is minder belangrijk. als het niet zo’n vieze term was zou ik het bijna holistische muziek willen noemen.

7 laat supersilent zien en horen in al zijn facetten, melancholieke en ontroerende trompet- en stempartijen, noise-keyboards, ambient, op hol geslagen drums die veel meer doen dan ritmes aanhouden, het ter plekke creëren van climaxen, vrije jazz, oerschreeuwen. de magie van het moment wordt keer op keer gevonden, waardoor alles een aanhoudende bevrijding en bevrediging lijkt. hoor hoe in ‘7.3’ rustig en bijna jazzy wordt begonnen, het daarna uitmondt in een heftig improvisatie-duel tussen drums en toetsen, om dan na een minuut of twintig zonder enige vooraankondiging een groovy ritme te vinden, niet lang daarna gevolgd door een instant-climax die elke postrockband naar de babykamer stuurt. en dan die ontroerende toegift ‘7.6’, de meest emotionele muziek in jaren.

supersilent maakt hier op 7 een soort totaalmuziek, een overzichtsplaatje van hoe muziek eruit zou moeten zien. 7 laat dat proces niet alleen horen, maar ook nog zien, en vangt daarmee de waarachtige essentie waar het bij supersilent en zijn muziek om draait. als toeschouwer voel je je eeuwig dankbaar dat je dit mag aanschouwen. zoals ik al zei: woorden schieten pijnlijk tekort. u weet wat u moet doen.

02. the white birch - come up for air

2005-12-30T07:00:00.000+01:00

fase 1
hmm. valt me wat tegen. ik bedoel, niet slecht ofzo, maar die vorige was beter. die pakte me gelijk. star is just a sun heet die. prachtige plaat, erg ingetogen, wollig geluid. droevig, melancholiek. intiem ook. die plaat doet me nog steeds goed, ook bijna twee jaar na dato. maar come up for air, tjonge zeg, beetje gewoontjes, beetje oppervlakkig. niet des white birches. helder geluid ook, zo keurig in het gareel. jammer. hmm. valt me wat tegen.

fase 2
toch blijven luisteren, je weet het nooit met die koele noren. klinkt eigenlijk steeds beter. die heldere productie, eigenlijk past die wel; de liedjes zijn wat directer, wat minder dicht. veel ruimte tussen de noten ook. bevalt me erg goed. opvallend: onderkoeld in de overtreffende trap. wat niet wordt gespeeld en gezongen is minstens zo belangrijk als de dingen die je wel hoort. nog geen star is just a sun niveau niveau, maar het komt wel dicht in de buurt. bevredigend.

fase 3
als het niet zo ongepast zou zijn bij de ingetogen (en oneerbiedig vergeleken) mark hollis-meets-sigur rós liedjes, zou ik het uitschreeuwen: fantastisch! prachtig! the white birch is geniaal! nu ja, al spreek ik het niet hardop uit, ik denk dat dus wel, en heel hard ook. de laatste keer dat ik een album hoorde waar zo de onnodige vetrandjes van af waren gesneden, waar echt elke noot essentieel was, was bij die gelijknamige plaat van mark hollis. kijk naar bovenstaande uitspraak in de kosmik titelbalk, en weet dan dat die ook in zijn geheel van toepassing is op come up for air. eenmaal volledig begrepen blaast het album me op zachtmoedige, ernstig melancholieke wijze van mijn stoel. de emoties, zo zorgvuldig verpakt in een ijzige noorse koelkast, slaan onverwacht in als enorme mokers, zeker als susanna (van the magical orchestra) samen met zanger ole zachtjes fluistert dat ook de zomer droevig kan zijn. verwoestend.

[lees hier de recensie op kindamuzik]

03. jaga jazzist - what we must

2005-12-29T07:00:00.000+01:00

ik zou willen dat er een mooi verhaal aan what we must gekoppeld was. ik zou willen dat ik zo mooi de diepte in kon gaan als bonanzacollegae moniiq, joris en gerard. ik zou willen dat ik prachtige nieuwe invalshoeken voor het - voor mij althans - zo bekende jaga jazzist succesverhaal kon verzinnen.

ik kan zoveel willen, maar nu lukt het even niet. daarbij, ik ben steeds minder van de uitgesponnen lyriek. mijn geschrijf wordt korter, bondiger en tot-de-punt. mezelf verliezen in poëtische bewoordingen - als het al ooit die richting opging - heeft nog nooit zover van me afgestaan.

maar ik kan wel degelijk iets zeggen over jaga jazzist, op het moment misschien wel mijn favoriete noormensen. dat ze in 'swedenborgske rom' en vooral 'oslo skyline' de epische finales van hun en mijn helden motorpsycho zo fantastisch emuleren dat ze diezelfde helden terug naar de tekentafel sturen. dat ze op what we must zo fantastisch hecht en als een eenheid klinken; eenieder die ooit in een band heeft gespeeld weet hoe moeilijk dat is als je met meer dan drie mensen samenspeelt, jaga doet het met tien (10!). dat de meer (post)rock-georiënteerde richting net zo natuurlijk klinkt als hun vroegere jazz-elektronica mix. dat ze volgens mij ooit het perfecte popliedje gaan schrijven, maar dan in een postrockend jazzjasje. dat ze 'all i know is tonight' hebben gemaakt, na '*' van m83 de beste plaat van 2005.

bovenal word ik van what we must gelukkig. dat was in februari bij eerste beluistering zo, dat was in juli en augustus op vakantie in bretagne zo (perfecte automuziek!), dat is nu nog steeds zo. ook nu nog lukt het jaga jazzist om me te laten lachen, te laten meeblèren (en dat op instrumentale muziek), tevreden te maken met welke situatie waar dan ook. alleen daarom al zou iedereen what we must moeten hebben. meer loftrompetten zijn toch niet nodig?

04. sunn o))) - black one

2005-12-28T07:00:00.000+01:00

"it took the night to believe"

ik heb een muziekinstallatie waar je U tegen zegt. lang voor gespaard, ben ik trots op, etc. een duur betaald ding dus, maar mijn muziekbeleving wordt nu eenmaal nogal beïnvloed door de kwaliteit van het geluid. kan ik verder ook niets aan doen, vind ik gewoon belangrijk. ben zelfs met een stapel speciaal geselecteerde cd's uitgebreid gaan luisteren om te horen welke versterker, cd-speler en set speakers mij het beste beviel. ja, er zijn genoeg mensen die me al voor gek hebben verklaard hiervoor, dat hoef jij niet meer te doen. hoe dan ook, tot een maand of twee geleden bepaald geen klachten gehad over het geluid. erg tevreden zelfs. wel door omstandigheden de laatste maanden vrij weinig echte 'luistersessies' gehouden (zo noemen ze dat dan).

toen kwam opeth met zijn ghost reveries. op een of andere manier had zich een bepaalde overtuiging in mijn hoofd genesteld, namelijk eentje die zei dat ghost reveries een subliem geluid had, een perfecte productie die zich kon meten met lateralus van tool. veel ruimte, veel lucht, massief en zwaar wanneer nodig, altijd helder. opeth heeft precies zo'n productie nodig. en mijn hoofd zei dat dat inderdaad het geval was. waarom klonk het ding dan hoe langer hoe slechter?

tijd ging voorbij. opeth werd vaak, heel vaak opgezet in huize ickenroth. geweldige songs - vind ik nog steeds. maar dat geluid? ik snapte het niet. ghost reveries hoorde perfect te klinken op mijn heerlijke installatie. maar deed dat niet. ik begon te twijfelen. aan mijn oren, aan mijn perceptievermogen, aan mijn installatie. ging op bezoek op het forum van hear.nl, een site voor audiofielen. niet dat ik me daar totaal op mijn gemak voelde, maar ik moest het kwijt aan begrijpende zielen. ik zei dat de hoge tonen werden weggedrukt, dat alle ruimte verdwenen was; vooral dat laatste een kenmerk dat ik graag in ere houd. dat de lage tonen vrijwel niet aanwezig waren. kortom: dat de muziek niet klonk zoals die hoorde te klinken. of zoals mijn hoofd zei dat hij moest klinken.

"ga eens op zoek naar een nieuwe interlink tussen cd-speler en versterker" was een advies. "wellicht nieuwe speakerkabels?" zei een ander. toen ik opmerkte dat ik ook over andere speakers aan het denken was kreeg ik bijna de wind van voren. mijn cd-speler-versterker combinatie was heel goed (voor een lichte audiofiel als ik), mijn speakers waren van topklasse. zeiden de kenners. fuck. weer terug bij af. mijn interlink had al 80 euro gekost, ik ga geen honderden euro's voor een fokking kabeltje betalen. dat is de grens die ik mezelf al een tijd geleden had gesteld. maar wat nu?

opeth, toch de gedoodverfde nummer 1 van mijn jaarlijst, devalueerde, zakte weg, en kwam nauwelijks meer tevoorschijn uit de door de eigen productie aangelegde modderpoel. en ondertussen zat ik met een dure installatie waar ik ontevreden over was.

het was avond. ik was alleen, mijn lief was de deur uit voor een vergadering. black one was deze dag binnengekomen, de mp3's klonken al erg veelbelovend. 'báthory erzsébet' werd opgezet. de lichten gedimd. alleen ik, sunn o))) en mijn installatie. de zacht aangeslagen gong klonk door de woonkamer alsof hij daadwerkelijk bij mij thuis werd bespeeld. de diepe klanken uit een digitale bron werden nog dieper. de ruimte om de noten was fenomenaal. sunn o))) ademde - zwarte, vieze, dodelijke lucht natuurlijk - en klonk ruimtelijk, zo ruimtelijk. toen kwam voor het eerst de in het intro onregelmatig opdoemende dieper-dan-diepe subbas. en ik schrok. ik schrok verschrikkelijk. tonen die in de mp3 versie nooit te horen waren geweest - tonen waarvan ik nu kan zeggen dat ze ook in de cd-versie op een mindere installatie nooit te horen zullen zijn - kwamen plots ijzig, hard en zwarter dan zwart over me heen rollen. met als directe gevolg angst, onnoemelijke angst. daarna verwondering. dit was toch niet mogelijk? ik zat toch te denken aan nieuwe speakers? meer tijd kreeg ik niet, ik moest en zou mee in de maalstroom der verwoestende doomklanken. gitaren zwollen aan en bleven dat doen, meer dan vol uur lang, grootser dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. angst en verwondering maakten plaats voor opluchting en bovenal intense tevredenheid.

[mocht u nu nog niet weten hoe black one klinkt, klik dan hier.]

05. arvo pärt - lamentate

2005-12-27T19:00:00.000+01:00

en hier stuit ik heel hard op mijn beperkingen. mijn schrijverijen gaan vrijwel altijd over muziek die op een of andere manier geworteld is in pop, rock, metal of indie-tradities. mijn vocabulaire laat zich af en toe nog eens uitstrekken richting jazz maar dan heb ik toch het idee dat ik schromelijk tekort schiet. vermenigvuldig dat maal tien en dan heb je mijn gevoel te pakken als ik het over klassiek ga hebben. ja, soms lukt het wel, zoals hier bij mijn recensie van een vijf uur durend stuk van morton feldman. maar dat stuk klinkt dan ook hedendaags, minimaal, vol dissonanten en atonaliteit, en dan lijkt het meer binding te hebben met de moderne improv, die ik in mijn hoofd dan weer koppel aan rock-idioom. u ziet, gedachtengangen kunnen rare kronkels aannemen.

maar ondertussen staat er nog helemaal niets over lamentate van arvo pärt, en dat is toch mijn bedoeling. maar wat kan ik erover zeggen? dat pärt nog steeds een meester is in ingehouden dramatiek? dat de minimalistische pianoklanken prachtig gevoelig worden gespeeld? dat pärt dit keer het grote gebaar niet schuwt en middels een groot orkest op spaarzame plekken het volume flink opendraait - inclusief keihard koper en donderende pauken? dat zijn sterkste punten toch de verstilde, eenzame sfeertekeningen en de vocale stukken zijn, zoals openingslied 'da pacem domine'?

hoe het ook verder zij, pärt en ik gaan gewoon heel goed samen. of hij nu klein en verstild blijft, of dat hij groots uitpakt met prachtige dramatiek en bijna furieuze dynamiek; eigenlijk maakt het me niets uit. het is pärts klankkleur vol melancholie (maar bas, kun je nu echt geen ander passend woord vinden? je gebruikt het deze jaarlijstenserie vrijwel overal! nee, sorry, lukt me niet) die me steeds weer aangrijpt, het is zijn sacrale sfeer die zo mooi is dat ik bijna overtuigd katholiek zou worden - ware ik geen atheïst. wat kan mij het schelen dat pärt volgens de kenners de tijd eeuwen heeft teruggedraaid en tegenwoordig alleen nog maar reactionaire muziek maakt? lamentate betovert en voert mee - net als veel andere arvo pärt muziek - en wie ben ik om tegen die betovering in te gaan? en als ik het al zou willen, het lukt me toch niet. pärt en bas gaan gewoon heel goed samen.

06. m83 - before the dawn heals us

2005-12-26T07:00:00.000+01:00

een gevoel van: dáár wil ik zijn! een verlangen oproepend dat perfect aansluit bij mijn sci-fi fascinatie. een muzikaal beeld van utopia, een droomwereld van een niet al te ver verwijderde toekomst.

ja, dat is was before the dawn heals us van m83 bij me oproept. energiek cruisen in een zweefauto richting de ondergaande zon, ergens in 2087. een gelukzaligheid die ik normaal gesproken totaal niet zoek in mijn muziek, die ik zelfs uit de weg ga. nee, dat is niet helemaal waar; ik vermijd vrolijke muziek, maar m83 is niet vrolijk. nee, de sfeer is gelukkigmakend, tevreden, van totale overgave aan een gevoel van "zo moet het zijn".

zo surfend heb ik eens enkele m83 recensies doorgenomen, en vrijwel altijd wordt er melding gemaakt van invloeden van sigur rós en múm. waar dan? vraag ik me af. ik ken de plaat nu bijna een jaar maar ik heb gans het jaar nog geen enkele múm of sigur rós referentie gehoord. nee, eigenlijk is het heel simpel: m83 maakt hemelse shoegaze voortgedreven door motorik ritmes en ingekleurd door aalgladde symfo-arrangementen. vaak compleet over the top, totaal overdreven en zo zoet dat de vullingen uit mijn tanden springen, maar ook bijna absurd verslavend en waanzinnig lekker. laag over laag over laag over laag worden er muren van geluid gebouwd door dikke synths en overstuurde gitaren, bovenop zingen kosmische koortjes over de goddelijke schoonheid van een heldere sterrenhemel, om even later - voortgedreven door uptempo neu!-drums - ook daadwerkelijk daar te arriveren.

en een hoogtepunten dat before the dawn heals us kent, niet te geloven. 'moon child' (niet voor niets regelmatig gebruikt door top gear als ze weer eens met een droomauto over een verlaten strand op ijsland mogen crossen), 'don't save us from the flames', 'teen angst', 'a guitar and a heart', 'car chase terror' (na de monoloog: hemels!), 'lower your eyelids to die with the sun' en bovenal '*', de allerallerallerbeste drie minuten muziek van 2005. hier wordt de sterrenhemel bereikt, is utopia binnen handbereik, houdt het lineaire bestaan op en gaan we met zijn allen op in pure gelukzaligheid.

[lees hier mijn recensie op kindamuzik]

07. brian mcbride - when the detail lost its freedom

2005-12-25T07:00:00.000+01:00

"de aanwezigheid van deze muziek maakt mij afwezig en daarmee onbewust van de aanwezigheid van de muziek. de klanken vormen en omlijsten mijn stilte, tot de stilte vol raakt met mijmeringen die de muziek het zwijgen opleggen."
[moniiq]

"when the detail lost its freedom is the sound of beauty replacing silence, as drones and small musical figures rise into the void and recede, creating a sort of oceanic pulse."
[pitchfork]

twee prachtige omschrijvingen van when the detail lost its freedom. en toch kan ik het niet helemaal met ze eens zijn. ja, de muziek van brian mcbride kan perfect opgaan in de achtergrond, is in wezen zelf de achtergrond. maar toch, deze helft van stars of the lid doet me meer dan alleen een prachtig decor bieden.

door de jaren heen heb ik aardig wat ambient gehoord, en met de nodige arrogantie durf ik wel te stellen een redelijke kenner te zijn geworden. heel veel ambient komt niet verder dan behang en neigt naar slappe new age. een ander deel doet het voor de donkere sfeer, kille dreiging of onmetelijke doem. een enkeling waant zich in outer space en voelt zich daar zo thuis dat we ze voorlopig niet meer terugzien. en dan heb je nog menselijke ambient, de emobient om maar even een vieze term ervoor te bedenken. stars of the lid, labradford, lars stigler, sommige brian eno en david sylvian dingen. ambient waar emotie constant doorheen sijpelt, ambient die melancholie ademt, ambient die spreekt van dramatische gebeurtenissen. hier hoort brian mcbride ook bij. heel erg zelfs. nog veel beter dan stars of the lid wederhelft the dead texan blijft mcbride solo overeind, en koppelt hij geniale stars of the lid atmosferen aan william basinski-achtige klassiek aandoende dramatiek.

het is de golfbeweging die when the detail lost its freedom zo speciaal maakt. als je denkt redelijk comfortabel mee te drijven op een haast gelukzalige golf van minimale maar zeer blissvolle klanken - en je daarbij dan ook iets onbelangrijks als tijd en plaats vergeet - dan schrik je van plotse oplevingen van verdriet en vergankelijkheid ('retenir', 'our last moment in song' en vooral het werkelijk sublieme 'piano abg') en wil je eigenlijk gewoon lekker meejanken. maar dat lukt dan weer niet, daarvoor is het net te ingehouden, wellicht ook iets te abstract. hier wordt verdriet geuit, maar welk verdriet wordt niet duidelijk. het is een algeheel gevoel van melancholie die als een deken over het album heen ligt.

hoe vreemd is het dan dat when the detail lost its freedom een enorm majesteuze, gelukkigmakende droomtrip is geworden.

08. lurker of chalice - lurker of chalice

2005-12-24T07:00:00.000+01:00

"do you believe in anything at all?"

9 december reed ik naar utrecht om bij b. op bezoek te gaan en naderhand supersilent te zien. het was koud, maar in limburg was nog wel een bleek zonnetje te zien. m83 in de cd-speler, niet al te druk op de weg; het schoot dus lekker op, de sfeer was luchtig en bijna opgewekt. een uurtje later, ik reed net bij den bosch, was de m83 cd afgelopen, en ik stopte mijn juist de dag ervoor aangeschafte lurker of chalice cd in het dashboard. vrijwel gelijktijdig maakte het waterige zonnetje plaats voor een steeds mistiger en grijzer wereldbeeld. het was 15.00 uur en het werd zo donker dat de straatverlichting aan moest. toeval?

ik geloof wel degelijk in toeval, maar frappant was het wel. het was ook perfect: de zon bij m83, de mist en grijs-donkere omgeving bij het onheilspellende geluid van lurker of chalice. wat zeg ik, lurker of chalice gaat voorbij aan onheilspellend. het gaat ook voorbij aan doem, satanisme of een andere vorm van geloof. lurker of chalice staat gelijk aan nihilisme. de sfeer is er een van allesomvattende, zwarte leegheid waar geen plaats is voor god, satan of een andere pipo. je zou van minder depressief worden.

wat lurker of chalice muzikaal zo bijzonder maakt is de zeer onpuristische benadering van black metal. natuurlijk zijn er blastritmes, een lofi productie (mono opgenomen drums!) en melodieuze gitaren op topsnelheid. maar er is ook shoegaze, gothische doom, ambient, white noise, ja zelfs postrock en vleugjes kraut. dus niet alleen burzum, maar ook fields of the nephilim, swans en my bloody valentine. nauwelijks voor te stellen maar het is toch echt zo. hoor hoe in 'spectre as valkerie is' over gehele zes minuten een dikke, grijze wolk ambient door de trage, doomy metal heen dringt. hoor hoe opperbaas wrest (hij ís lurker of chalice) zijn grunt achterwege laat en een onmetelijk diepe maar heldere stem laat weerklinken over de blastspeeds van 'granite'. hoor hoe gitaarmuren vol (soms bijna dubby) echo's worden gestopt en daarmee dikke lagen shoegaze over de black metal legt. en het mooist wordt het in afsluiter 'fastened to the five points' als wrest plots in zeer epische en melancholische doom toch nog menselijk en gevoelig blijkt te zijn. daarbij is zijn ideeënrijkdom ontstellend, want elk nummer zit vol met prachtige riffs en schitterende melodielijnen. normale stervelingen krijgen dat in een heel leven nog niet bij elkaar verzonnen.

als lurker of chalice alleen nog maar een aankondiging van de ontelbare mogelijkheden van de black metal is - en daar lijkt het wel op - dan voorspel ik bij deze dat 2006 het jaar van de black metal gaat worden.

09. nine horses - snow borne sorrow

2005-12-23T08:41:00.000+01:00

ik las een tijd geleden dat david sylvian net gescheiden is. ik kreeg gelijk met hem te doen, want op een of andere manier komt de goede man altijd dichtbij, voel ik me ergens wel verbonden. toch kan het feit niet rijmen met zijn nieuwe plaat - want laten we eerlijk zijn, snow borne sorrow is 'gewoon' de nieuwste sylvian plaat, ook al doen broer steve jansen en burnt friedman mee als ware het een echte band. de toon op het album mag dan aan de melancholieke kant zijn, maar toch klinkt sylvian hier veel lichtvoetiger en gelukkiger dan op zijn even bittere en moeilijke als geniale blemish.

toen ik het medelijden weg kon stoppen viel me op dat het eigenlijk wel een heel glad album is. is dat iets slechts dan? nee, maar ik had eigenlijk gedacht dat sylvian juist de stekelige weg van blemish verder zou belopen. eenmaal gewend aan die gladheid - waar hij eigenlijk toch veel meer bekend mee is (zeg maar 80% van al zijn muziek) dan de moeilijkdoenerij - vallen vooral de mooie liedjes en de rijkdom van het geluid op. snow borne sorrow is dus niet zo donker, hapt lekker gladjes weg, en ligt dus eigenlijk heel makkelijk in het gehoor. een perfect recept om snel uitgeluisterd te raken. maar juist dat gebeurt niet. ook na heel veel luisteren blijft het gewoon verschrikkelijk mooi, en meer dan dat. met sylvians stem heb ik een eeuwigdurende liefdesrelatie, her en der duiken warme fender rhodes klanken op om in onder te dompelen, steve jansen drumt onderkoeld en minimaal, en burnt friedman doet allerhande, niet nader omschreven elektronische dingetjes die dan weer perfect in evenwicht worden gehouden door ryuichi sakamoto's eenzame pianonoten. het is echter wanneer arve henriksen zijn oosters klinkende trompetriedeltjes mag komen blazen dat een hemels paradijs wordt bereikt waar je eeuwig wilt blijven. dat is helaas dan maar in drie van de negen liedjes, maar toch. het doet verlangen naar een 'superband' van sylvian, henriksen, fennesz (denk aan die schitterende wisselwerkingen tussen sylvian en fennesz op beider albums) en sakamoto.

dat er in 'the day the earth stole heaven' net even over de gladheidgrens wordt gegaan, en dat 'serotonin' niet de magie heeft van de rest van de liedjes zij ze vergeven. het is het bewijs dat ook sylvian maar een mens is en dat ook blijft, hoe lang hij zijn guru ook zal blijven volgen. david sylvian zou maar eens een standbeeld moeten krijgen. ben benieuwd wat hij nu gaat doen.

10. earth - hex; or printing in the infernal method

2005-12-22T08:42:00.000+01:00

jaarlijst bonanza! behalve jors troelie doen ook moniiq, marieke, joris, ludo, roy, willem en natuurlijk de onvolprezen initiator gerard mee. ben benieuwd wat iedereen erin heeft staan!

mijn nummer 10 komt rechtstreeks van de prairie, maar dan wel van die druilerige in seattle. earth, de eerste echte echte doom-drone mannekes - of eigenlijk manneke, want dylan carlson lijkt toch vooral veel in zijn eentje te hebben gedaan - houdt op deze nieuweling alleen de desolate sfeer in ere, en wellicht dat het die sfeer nog eens versterkt. voor de rest is hex etc een flinke ommekeer: geen massieve gitaarmuren, geen noise, wel transparante maar inktzwarte countryklanken, vrijwel stilstaande noten, stukjes galmende ambient, en een sfeertekening die een amerika toont dat alleen maar eenzaamheid, vertwijfeling en depressies kent. bovenal ademt de schijf een ruimtelijkheid uit, een bepaalde wijdsheid die een onherroepelijke aantrekkingskracht op me uitoefent, hoe donker en desolaat de vooruitzichten ook mogen zijn. vooral 'land of some other order' en 'lens of unrectified night' blijven zuigen en trekken totdat ik me overgeef aan de uitgestrekte, vrijwel levenloze vlaktes in een steeds zwarter wordende nacht.

uiteindelijk kent earth maar één liedje wat een keer of zeven wordt herhaald in een iets andere vorm. carlson slaat op zijn telecaster een oertraag en galmend open akkoord aan, drumster davies slaat een beat die niet boven de 20 bpm komt, en een enkele gastmuzikant laat eenzame klanken uit zijn steelgitaar komen. was er iets minder eenvormigheid, dan had earth een stukje hoger gestaan, want het basisidee is voor mij niets minder dan geniaal. overigens vindt mijn lief dat een stuk minder, want zij vindt het één van de meest depressief klinkende albums die ik heb. en dat feit alleen vind ik dan weer een aanrader van jewelste ;-)

p.s.: ik ken extra pluspunten toe voor de prachtige hoes van meester o'malley.